Η Εθνική Ελλάδος Πόλο Ανδρών ανέβηκε επιτέλους στο βάθρο ενός Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος. Χάλκινο μετάλλιο στο Βελιγράδι, με 12-5 απέναντι στην Ιταλία, με άμυνα που δάγκωνε, με βλέμμα «δεν φεύγουμε χωρίς κάτι στο λαιμό». Ένα μετάλλιο που άργησε 22 συμμετοχές. Ένα μετάλλιο που δεν ήταν απλώς «άλλο ένα», αλλά το κομμάτι που έλειπε από το παζλ του ελληνικού πόλο.
Γιατί, κακά τα ψέματα, μιλάμε για άθλο. Μιλάμε για μια εθνική που έχει μετάλλια σε Ολυμπιακούς Αγώνες, Παγκόσμια Πρωταθλήματα, World League, World Cup, Μεσογειακούς και μέχρι χθες, το Ευρωπαϊκό ήταν ο άδειος φάκελος. Αυτός έκλεισε. Και έκλεισε με στιλ.
Χάλκινα στο μετάλλιο, χρυσά στις καρδιές μας τα αγόρια του πόλο
Οι τύποι «σκυλίασαν». Το είπαν και μόνοι τους. Άμυνες για σεμινάριο, Ζερδεβάς να κατεβάζει ρολά, Κάκαρης να βγάζει MVP αύρα, Αργυρόπουλος να εκτελεί λες και είναι σε προπόνηση, και ναι, αυτή η γκολάρα του θα μείνει. Όχι μόνο γιατί ήταν ωραία. Αλλά γιατί μας θύμισε, για άλλη μια φορά, ότι αυτοί οι άνθρωποι παίζουν σε άλλο επίπεδο από αυτό που τους δίνουμε επικοινωνιακά.
Γιατί το πόλο κολυμπάει στα "ρηχά" της ελληνικής καρδιάς;
Και εδώ έρχεται το άβολο κομμάτι της κουβέντας
Γιατί πανηγυρίζουμε -και σωστά- αλλά μέχρι να φτάσουμε εδώ, πόσοι από εμάς ξέραμε τι γίνεται στο ελληνικό πόλο; Πόσοι είχαμε ιδέα ποιοι είναι βασικοί, ποιοι τραυματίες, τι στόχο είχε η ομάδα; Το καλοκαίρι λέγαμε με στόμφο «τι τρομερό άθλημα», «τι παιχταράδες», «τι εθνικάρες», γυναίκες ασημένιο, άντρες χάλκινο. Και μετά; Σιωπή. Μέχρι την επόμενη μεγάλη στιγμή.
Μέχρι να γίνει ξανά viral ένα γκολ.
Κρίμα δεν είναι;
Για ένα άθλημα που μας έχει μάθει να είμαστε στην παγκόσμια ελίτ, να παίζουμε στα ίσια με Ιταλίες, Ουγγαρίες και Σερβίες, να φτάνουμε μόνιμα τέσσερις και πέντε ανά τον κόσμο; Για μια εθνική που κυνηγά το χρυσό εδώ και χρόνια και ξέρεις ότι δεν το λέει για PR, αλλά γιατί όντως το πιστεύει;
Το πρόγραμμα γυμναστικής που θα σε μετατρέψει σε πολίστα
Το χάλκινο στο Βελιγράδι δεν είναι απλώς μια επιτυχία. Είναι υπενθύμιση. Ότι το ελληνικό πόλο δεν είναι «η ωραία εξαίρεση», αλλά ένας σταθερός κανόνας υψηλού επιπέδου. Και ότι ίσως -λέμε ίσως- αξίζει κάτι παραπάνω από τα πέντε λεπτά προσοχής μας κάθε φορά που ανεβαίνει στο βάθρο.
Γιατί αυτοί είναι εκεί όλο τον χρόνο. Εμείς απλώς εμφανιζόμαστε στο τέλος.
