Δεν είναι δα και κάνα άγνωστο όνομα ο Τζέιμς Νάναλι στο μπασκετικό κοινό, άλλωστε έχουμε προλάβει να τον δούμε σε μερικές από τις πλέον σκληρές και ωραίες ομάδες της Euroleague των τελευταίων 10 χρόνων. Από την Φενέρ του Ομπράντοβιτς (έχει κατακτήσει το τρόπαιο) και στην Παρτίζαν -πάλι του Ζοτς- που θα πήγαινε Final 4 αν δεν γινόταν το τουρλουμπούκι του Game 2 κόντρα στη Ρεάλ Μαδρίτης. Και πλέον είναι από τους λόγους που ο Ντράγκαν Σάκοτα, νιώθει πραγματικά πολύ άνετα που τον έχει στο ρόστερ της ΑΕΚ.
Έφτασε η μέρα που ο μεγάλος Ζοτς είπε «I quit»
Στα 36 του, ο Νάναλι δεν έχει την ίδια έκρηξη με το παρελθόν. Θα πάρει μεν isolation φάσεις, αλλά όχι όπως παλιά, ούτε και θα “ζήσει” από το scoring. Έχει όμως κάτι που δεν αγοράζεται εύκολα και δεν διδάσκεται. Ξέρει το παιχνίδι ως winner και κυρίως πώς να είναι καθοριστικός, ακόμα και αν γνωρίζει πως δεν είναι η μέρα του.
Στο τρίτο ματς της AEK απέναντι στην Μπανταλόνα, δεν ήταν στη μέρα του, επιθετικά. 1/6 τρίποντα, δεν είναι το ποσοστό μιας συνεπούς απειλής πίσω από τα 6,75, όπως ο Αμερικανός. Ε και; Εκείνος έχει τον τρόπο του.
Όχι σαν πρωταγωνιστής. Σαν κάτι πιο σημαντικό. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.
