Έσκασε και επίσημα το πρώτο trailer του νέου Masters of the Universe και, όπως είναι λογικό, κάτι παλιό ξύπνησε μέσα μας. Όχι μόνο η νοσταλγία του He-Man για τα κινούμενα σχέδια και τις μάχες του με τον Skeletor, αλλά κι εκείνο το μόνιμο, ενοχικό ερώτημα που επιστρέφει κάθε φορά: τελικά το cult “Masters of the Universe” του 1987 με τον Dolph Lundgren ήταν όντως τόσο κακό;
Η κινητικότητα γύρω από τον He-Man μας γεμίζει αισιοδοξία
Γιατί ναι, για δεκαετίες το συγκεκριμένο φιλμ έχει γίνει punching bag. Ένα παράδειγμα προς αποφυγή, ένα «τι ΔΕΝ πρέπει να κάνεις όταν μεταφέρεις cartoon σε live action». Αλλά όπως συμβαίνει συχνά με τις ταινίες που βρέθηκαν στο λάθος μέρος τη λάθος εποχή, η αλήθεια είναι λίγο πιο σύνθετη.
Το πρόβλημα δεν ήταν μόνο ένα
Ας ξεκινήσουμε με τα προφανή. Το φιλμ δεν ήξερε τι ήθελε να είναι. Fantasy; Sci-fi; Camp περιπέτεια; Οικογενειακή ταινία; Όλα μαζί και τίποτα πραγματικά. Το σενάριο πηδούσε από σοβαροφανές δράμα σε άθελη κωμωδία, με τον θεατή να μην είναι ποτέ σίγουρος αν πρέπει να πάρει αυτό που βλέπει στα σοβαρά ή όχι.
Η μεγαλύτερη αμαρτία του; Η μεταφορά της δράσης από την Eternia… στη Γη και μάλιστα στα προάστια της Καλιφόρνια. Shopping malls, βενζινάδικα, αστυνομικά αυτοκίνητα. Όχι ακριβώς αυτό που περίμενες από έναν μύθο γεμάτο κάστρα, τέρατα και υπερφυσική ενέργεια. Για πολλούς, εκεί χάθηκε η μαγεία. Όχι άδικα.
Και σαν να μην έφτανε αυτό, αρκετοί χαρακτήρες είτε απουσίαζαν είτε είχαν «πειραχτεί» τόσο πολύ που έμοιαζαν αγνώριστοι. Orko; Gone. Battle Cat; Επίσης gone. Prince Adam; Σχεδόν ανύπαρκτος. Το φιλμ βασίστηκε περισσότερο στις πρώτες mini-ιστορίες της Mattel, παρά στο καρτούν που είχε μεγαλώσει μια ολόκληρη γενιά. Και αυτό μπέρδεψε πολύ κόσμο.
5 ταινίες που κερδίζουν Όσκαρ Τεστοστερόνης
Κι όμως… δεν ήταν όλα λάθος
Εδώ όμως έρχεται η άλλη πλευρά του νομίσματος. Γιατί, όσο κι αν ακούγεται αιρετικό, το Masters of the Universe είχε πράγματα που άξιζαν, και μάλιστα πολλά.
Καταρχάς: Dolph Lundgren. Φυσικά δεν ήταν ο πιο εκφραστικός ηθοποιός του πλανήτη, αλλά ο άνθρωπος ήταν ο He-Man. Φυσικά, οπτικά, σωματικά. Έβγαζε αυτό το heroic presence που δεν διδάσκεται, όπως ο Superman του Christopher Reeve, έτσι κι ο Lundgren ταίριαζε απόλυτα στον ρόλο. Και ναι, έκανε γκελ, πολύ περισσότερο απ’ όσο του αναγνωρίστηκε.
Και μετά έχουμε Frank Langella ως Skeletor. Εδώ μιλάμε για performance, όχι καρτουνίστικο κακό και σίγουρα καθόλου χαριτωμένο. Σκοτεινός, απειλητικός, σχεδόν τρομακτικός. Για πολλούς πιτσιρικάδες της εποχής, αυτός ο Skeletor δεν ήταν για πλάκα, αλλά μια αιτία για εφιάλτες. Και σήμερα, βλέποντάς τον ξανά, καταλαβαίνεις πόσο μπροστά ήταν αυτή η επιλογή.
Επίσης, contrary to popular belief, το φιλμ δεν ήταν απλώς ένα φτηνό Cannon cash-in. Παραγωγός ήταν ο Edward Pressman (Platoon, Wall Street, Conan), το σενάριο είχε περάσει από χέρια ανθρώπων που ήξεραν fantasy, και η πρόθεση ήταν ξεκάθαρη: να κάνουν τον He-Man πιο σκοτεινό, πιο “σοβαρό”, πιο κινηματογραφικό. Κάτι που λίγα χρόνια μετά θα έκανε ο Tim Burton με τον Batman και θα αποθεωνόταν.
Ε όχι να χορεύει ο γίγαντας Skeletor το Fame
Το πραγματικό timing ήταν ο εχθρός
Όταν βγήκε η ταινία, τα He-Man toys είχαν ήδη αρχίσει να ξεφουσκώνουν. Τα παιδιά μεγάλωναν, το καρτούν είχε γίνει πολύ παιδικό, πολύ safe. Και ξαφνικά έρχεται μια ταινία που δεν είναι ούτε για τα μικρά παιδιά, ούτε αρκετά “cool” για τους μεγαλύτερους, στρυμωγμένη ανάμεσα σε προσδοκίες που δεν μπορούσε να ικανοποιήσει.
Βάζοντας στην εξίσωση τα οικονομικά προβλήματα, τα κομμένα φινάλε, τις αλλαγές της τελευταίας στιγμής, και το αποτέλεσμα ήταν ταινία που έμοιαζε ανολοκλήρωτη. Όχι αποτυχημένη από πρόθεση, αλλά από συγκυρία.
Τελικά; Ήταν τόσο κακό;
Εν έτει 2026 και περιμένοντας το reboot, η απάντηση είναι σίγουρα «όχι». Δεν ήταν αριστούργημα επιπέδου Star Wars, ούτε και Superman. Σε καμία περίπτωση όμως δεν είναι το cinematic έγκλημα όπως το παρουσίαζαν επί χρόνια. Ήταν μια φιλόδοξη, ατελής, άνιση ταινία που τόλμησε να κάνει κάτι διαφορετικό πολύ πριν το κοινό να είναι έτοιμο. Μια ταινία με καρδιά, στιβαρές ερμηνείες, καλές ιδέες και κακή εκτέλεση. Το σωστό φιλμ… στη λάθος εποχή.
Συμβουλές για την καριέρα σου από τον Dolph Lundgren
Και ίσως γι’ αυτό σήμερα, σχεδόν 40 χρόνια μετά, θα μπορούσαμε να τις δώσουμε μια ακόμα ευκαιρία. Με λίγο περισσότερη κατανόηση.
