Ο άνθρωπος έχει αποψιλώσει τα περισσότερα δάση στον κόσμο

Η «επέλαση» του ανθρώπινου στοιχείου έχει ξεφύγει σε παγκόσμια κλίμακα όσο αφορά τα δάση.

Το θέμα με το περιβάλλον πλέον έχει ξεφύγει αρκετά σε παγκόσμιο επίπεδο και φαίνεται πως κανείς δεν μπορεί να κάνει κάτι σοβαρό γι’ αυτό. Έχουμε πυρκαγιές, φαινόμενο του θερμοκηπίου, σεισμούς, πετρελαιοκηλίδες, λιώσιμο των πάγων, καύσωνες. Τίποτα φαίνεται να μην πηγαίνει και πολύ καλά στον πλανήτη μας. Είναι λάθος του ανθρώπου όντως; Σίγουρα ένα μεγάλο μέρος του προβλήματος οφείλεται στον άνθρωπο.  

Σύμφωνα με μία πρόσφατη έρευνα το πρόβλημα φαίνεται να έχει εξαπλωθεί πολύ στα δάση του κόσμου και δεν μιλάμε μόνο για τον Αμαζόνιο. Στη μελέτη αναλύθηκε με λεπτομέρεια κάθε δάσος που χάνεται από εργασίες εξόρυξης στην τροπική ζώνη και υπολογίζεται πως από το 2000 έως το 2019, έχουν χαθεί πάνω από 3.264 τετραγωνικά χιλιόμετρα δασών. Πόσο άσχημη είναι η κατάσταση με την αποψίλωση των δασών;

 

 
 

Έρευνα: Κάθε φορά που κοιτάς το κινητό σου το περιβάλλον επιβαρύνεται

Τα δάση απορροφούν τεράστιες ποσότητες διοξειδίου του άνθρακα (CO2) – που συμβάλλει σημαντικά στην υπερθέρμανση του πλανήτη – επομένως η κοπή δέντρων μπορεί να έχει μεγάλο αντίκτυπο στην κλιματική αλλαγή. Ο ΟΗΕ λέει ότι 420 εκατομμύρια εκτάρια (ένα δισεκατομμύριο στρέμματα) δάσους έχουν χαθεί από το 1990. Η γεωργία είναι ο κύριος λόγος για αυτό. Έχουν γίνει προσπάθειες για την προστασία των δασών στο παρελθόν. Το 2014 ο ΟΗΕ ανακοίνωσε μια συμφωνία για τη μείωση στο μισό της αποψίλωσης των δασών έως το 2020 και τον τερματισμό της έως το 2030. Στη συνέχεια, το 2017, έθεσε έναν άλλο στόχο για αύξηση της δασικής γης κατά 3% παγκοσμίως έως το 2030.

 

 
 

Ωστόσο, η αποψίλωση των δασών συνεχίστηκε με «ανησυχητικό ρυθμό», σύμφωνα με έκθεση του 2019, με σοβαρές συνέπειες για την καταπολέμηση της κλιματικής αλλαγής. Κάποιας έκτασης αναδάσωση έχει επιτευχθεί, μέσω φυσικής ανάπτυξης ή φύτευσης, αλλά τα δέντρα χρειάζονται χρόνια για να μεγαλώσουν και να μπορέσουν να απορροφήσουν πλήρως το CO2. Την τελευταία δεκαετία εξακολουθούσαν να χάνονται 4,7 εκατομμύρια εκτάρια δάσους ετησίως – με τη Βραζιλία, τη Λαϊκή Δημοκρατία του Κονγκό και την Ινδονησία να συγκαταλέγονται μεταξύ των χωρών που επλήγησαν περισσότερο.