Η τραγωδία των οπαδών του ΠΑΟΚ στην Τιμισοάρα, όπως είναι λογικό, έχει βύθισε στο σκοτάδι όχι μόνο τη Θεσσαλονίκη, αλλά ολόκληρο το πανελλήνιο. Γιατί εδώ δεν μιλάμε για «οπαδούς», «εκδρομείς» ή «ένα ακόμη τροχαίο». Μιλάμε για ανθρώπους που ξεκίνησαν για ένα ταξίδι ζωής και δεν γύρισαν ποτέ.
Από τα Τέμπη στην Τιμισοάρα: οι πληγές των αετόπουλων δεν έκλεισαν ποτέ
Στην αρχή υπήρξε σοκ. Σιωπή. Ένα παγωμένο «δεν μπορεί να είναι αλήθεια». Άνθρωποι που έχασαν τη ζωή τους στον δρόμο, άλλοι που παλεύουν ακόμη να σταθούν ξανά στα πόδια τους, οικογένειες που μέσα σε ένα τηλεφώνημα είδαν τον κόσμο τους να γκρεμίζεται. Αυτό θα έπρεπε να είναι το μόνο θέμα, αυτό και τίποτα άλλο.
Κι όμως, δεν άργησε να έρθει το δεύτερο στάδιο. Το γνώριμο, το θλιβερά προβλέψιμο και σοσιαλμιντιακό. Από τη στιγμή που κυκλοφόρησε το βίντεο του δυστυχήματος, η κουβέντα άλλαξε. Όχι «πώς είναι οι τραυματίες», όχι «πώς βοηθάμε», όχι «πώς στεκόμαστε δίπλα στους ανθρώπους αυτούς».
Αλλά «Ποιος έφταιγε;», «Έτρεχε;», «Μήπως αποκοιμήθηκε;»
Οι Έλληνες κουβαλούν τα προβλήματά τους στο τιμόνι
Σοβαρά τώρα; Αυτό είναι το πρώτο μας ένστικτο;
Λες και αν βρούμε τον ένοχο θα αναστηθεί κάποιος. Λες και η απάντηση στο «ποιος φταίει» θα απαλύνει έστω και στο ελάχιστο τον πόνο των ανθρώπων που περιμένουν ένα σώμα, ένα όνομα, ένα αντίο. Λες και η ζωή λειτουργεί σαν δικαστική απόφαση με αρχή, μέση και τέλος. Μας νοιάζει αν έφταιγε ο οδηγός, ειδικά αυτή τη στιγμή; Πόσο «χαμηλό» εκ μέρους μας.
Υπάρχει χρόνος για ευθύνες, για πορίσματα, για συμπεράσματα, όχι όμως τώρα. Όχι τη στιγμή που κάποιοι δεν θα ξαναδούν ποτέ τους φίλους τους, όχι όταν κάποιοι άλλοι μετρούν ράμματα και αναμνήσεις σε νοσοκομειακά κρεβάτια, ειδικά όταν το μόνο που χρειάζεται είναι λίγη σιωπή και πολύς σεβασμός.
Το έγκλημα της εγκατάλειψης μετά από τροχαίο δεν είναι απλώς ατύχημα
Γιατί στο τέλος της ημέρας, αυτό δεν ήταν ένα «οπαδικό» θέμα, αλλά πάνω από όλα ανθρώπινο. Άνθρωποι που αγαπούσαν την ομάδα τους, που έκαναν αυτό που κάνουν χιλιάδες κάθε Σαββατοκύριακο. Ταξίδευαν για κάτι που τους έκανε να νιώθουν ζωντανοί και πλήρωσαν το βαρύτερο τίμημα.
Ας αφήσουμε, λοιπόν, για λίγο την ανάγκη μας να έχουμε άποψη για όλα ή την λατρεία των media να μετατρέπουν κάθε τραγωδία σε ντιμπέιτ. Υπάρχουν στιγμές που το πιο αντρίκιο, το πιο σωστό και το πιο ανθρώπινο πράγμα που μπορείς να κάνεις είναι απλώς να σκύψεις το κεφάλι.
Όχι για να βρεις τον φταίχτη. Αλλά για να τιμήσεις αυτούς που χάθηκαν.
