Ο Heathcliff του Jacob Elordi στα Ανεμοδαρμένα Ύψη δεν μπαίνει στη ζωή σου σαν κακός, αλλά σαν κάποιος που θες να πάρεις το μέρος του. Και αν έχεις βιώσει την αδικία και την ταπείνωση, ενδεχομένως να ταυτιστείς μαζί του. Κουβαλά αδικία, απόρριψη, μια παιδική οργή που δεν του επέτρεψαν ποτέ να ξεφορτωθεί, ουσιαστικά ένα outsider. Ο τύπος που μεγάλωσε με λιγότερα, που τον υποτίμησαν, που του στέρησαν την αγάπη τη στιγμή που τη χρειαζόταν περισσότερο.
Στην πρόσφατη κινηματογραφική μεταφορά του 2026 βλέπουμε κυρίως το πρώτο κομμάτι της ιστορίας από το βιβλίο της Emily Brontë, τότε που ο Heathcliff ακροβατεί και αρχίζει να ξεπερνάει την γραμμή του φυσιολογικού. Πριν η πληγή γίνει όπλο και η αγάπη σε εκδίκηση. Και εκεί ακριβώς είναι που βλέπουμε τον Elordi να λειτουργεί ως ένας άντρας που πατάει σε τεντωμένο σχοινί, ισορροπεί οριακά, αλλά ξέρεις ότι αργά ή γρήγορα θα πέσει. Και όταν πέσει, θα πάρει και τους υπόλοιπους μαζί του.
Wuthering Heights: Ο έρωτας και η εμμονή δεν απέχουν και πολύ
Ένας πρωταγωνιστής προς αποφυγήν
Ο Heathcliff είναι ίσως η πιο τίμια απεικόνιση του πώς η τοξικότητα δεν γεννιέται από κακές προθέσεις, αλλά από καλές που άφησαν να σαπίσουν. Από το «σ’ αγαπάω πολύ» που γίνεται «σε θέλω μόνο δική μου» και από το «με πλήγωσες» που εξελίσσεται σε «θα σε κάνω να πληρώσεις». Δεν είναι τυχαίο ότι ξεκινά ως ο πιο συμπαθής χαρακτήρας και καταλήγει ο πιο αβάσταχτος.
Ο Jacob Elordi ξέρει γιατί πρέπει να επενδύσεις σ’ ένα καλό παλτό
Στο μυθιστόρημα της Emily Brontë και αυτό είναι κάτι που η ταινία απλώς προϊδεάζει, ο Heathcliff δεν σταματά όταν χάνει την Cathy της Margot Robbie (στο βιβλίο είναι Cathrine καθώς υπάρχει και άλλη Cathy στο story). Εκεί ξεκινά πραγματικά. Η δεύτερη πράξη της ζωής του είναι ένα manual συναισθηματικής καταστροφής: χειραγώγηση, ψυχολογική βία, τιμωρία όχι μόνο των εχθρών του, αλλά και των παιδιών τους.
Ο άντρας που κάποτε ήθελες να δεις να σώζεται, γίνεται ο άντρας από τον οποίο θες να σωθούν όλοι οι άλλοι. Και το πιο άβολο κομμάτι; Ότι τίποτα από αυτά δεν μοιάζει εντελώς ξένο.
Μήπως τελικά ο όρος «τοξική αρρενωπότητα» έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά;
Ο Heathcliff είναι η υπενθύμιση ότι το να νιώθεις έντονα δεν σε κάνει αυτομάτως καλό άνθρωπο και ότι η αγάπη χωρίς όρια δεν είναι μονάχα ρομαντική, αλλά μπορεί να γίνει και πολύ επικίνδυνη. Το να δικαιολογείς τον εαυτό σου επειδή «έχεις περάσει πολλά» είναι το πρώτο βήμα για να περάσουν πολλά και οι άλλοι εξαιτίας σου.
Ο 2ος τόμος που λείπει από το φιλμ
Ο Elordi υποδύεται αυτόν τον Heathcliff με μια σιωπηλή ένταση, δεν τον φορτώνει με θεατρινισμούς, ούτε τον παρουσιάζει εξαρχής ως τέρας. Τον αφήνει να είναι αυτό που είναι στην αρχή του, ένας άντρας δηλαδή πληγωμένος, ερωτευμένος, θυμωμένος με έναν κόσμο που του χρωστάει. Και ακριβώς γι’ αυτό, όταν ξέρεις τι ακολουθεί στο δεύτερο μισό της ιστορίας, η εμπειρία γίνεται ακόμα πιο ανατριχιαστική. Γιατί σκέφτεσαι: αν αυτό είναι μόνο η αρχή, πού μπορεί να φτάσει;
Μια γυναίκα διακρίνει πάντα την τοξικότητα σε έναν άντρα
Και ευτυχώς στο φιλμ της Emerald Fennell, πέφτουν οι τίτλοι τέλους πολύ πριν τον δούμε στο πραγματικά σατανικό κομμάτι του εαυτού του. Διότι στο πραγματικό story το φινάλε της ταινίας είναι απλώς στη μέση, και ακολουθεί κάτι πολύ πιο κακό και αρρωστημένο. Α ναι, και θα έπρεπε να έχει 2 ώρες ακόμα τουλάχιστον, μετά το κάτι παραπάνω από 2ωρο του φιλμ.
Ο Heathcliff είναι ο τύπος που, μόλις τον γνωρίζεις, λες «τον καταλαβαίνω», όταν τελειώνει το story, όμως, δεν πιστεύεις καν ότι το είπες. Και κάπου εκεί, ανάμεσα στη συμπάθεια και την αποστροφή, συνειδητοποιείς το πραγματικό του βάρος ως χαρακτήρας.
Ότι δεν γράφτηκε για να τον αγαπήσεις, αλλά για να σε κάνει να κοιτάξεις τον εαυτό σου λίγο πιο ψύχραιμα. Γιατί όλοι πιστεύουμε ότι δεν θα ξεπερνούσαμε ποτέ τα όρια. Μέχρι να μας δοθεί λόγος.
