Όταν βλέπεις πολιτικές ταινίες δεν ξέρεις ποτέ κατά πόσο αληθεύει αυτό που βλέπεις, ειδικά στην περίπτωση που το πρόσωπο ή οι καταστάσεις για τις οποίες γίνεται η αφήγηση βρίσκονται ακόμα στην εξουσία. Στην περίπτωση βέβαια του «Μάγου του Κρεμλίνου» του Ολιβιέ Ασαγιάς ήταν δεδομένο ότι πρόκειται για ένα πυκνό πολιτικό δράμα που επιχειρεί να χαρτογραφήσει τη γέννηση της σύγχρονης ρωσικής εξουσίας μέσα από τα παρασκήνια. Όσο τουλάχιστον αυτή μπορούσε να ειπωθεί.
Για τον Jude Law η απλότητα ήταν statement στο Φεστιβάλ Βενετίας
H πλοκή
Πρόκειται για ένα story, που ξεκινά στις αρχές της δεκαετίας του ’90, την περίοδο όπου η Σοβιετική Ένωση έχει καταρρεύσει και η Ρωσία προσπαθεί να επαναπροσδιορίσει την ταυτότητά της. Στο κέντρο της αφήγησης βρίσκεται ο Vadim Baranov (Paul Dano), ένας χαρισματικός και αινιγματικός άνθρωπος που ξεκινά ως avant-garde καλλιτέχνης και θεατρικός δημιουργός που οι καταστάσεις θα τον… εξελίξουν σε παραγωγό τηλεοπτικών ριάλιτι και τελικά σε έναν από τους βασικούς αρχιτέκτονες της νέας πολιτικής επικοινωνίας της χώρας. Πρόκειται για έναν fictional χαρακτήρα, ο οποίος είναι βέβαιο ότι αποτελεί μίξη διαφόρων χαρακτήρων που έχουν παίξει αυτόν τον ρόλο στην πραγματική ζωή.
Ο Paul Dano είναι ο άνθρωπος που μπορεί να ενσαρκώσει τους πιο περίεργους ρόλους
Ο Paul Dano (Prisoners, The Batman) ερμηνεύει τον Baranov με τη γνώριμη εσωστρέφεια και πνευματική ένταση που τον χαρακτηρίζει. Ο χαρακτήρας του λειτουργεί ως ο άνθρωπος που καταλαβαίνει πριν από όλους τη δύναμη της εικόνας και της αφήγησης και πώς αυτά μπορούν να διαμορφώσουν μια ολόκληρη κοινωνία. Και κάπως έτσι προκύπτει η δημιουργία του δικού του μύθου: Του Vladimir Putin.
