Το Hamnet δεν είναι η ταινία που θα βάλεις ένα βράδυ «χαλαρά». Είναι από εκείνες που σε κοιτάνε στα μάτια και σου λένε ξεκάθαρα τι ήρθαν να κάνουν. Να σε διαλύσουν συναισθηματικά και μετά να σου μιλήσουν για το πώς ο πόνος γίνεται τέχνη. Και εκεί αρχίζουν έριδες, καθώς αλλους θα τους μαγέψει, κάποιους άλλους θα τους κουράσει και ορισμένους ακόμα θα τους πλημμυρίσει με δάκρυα. Ένα όμως είναι το σίγουρο. Δεν θα αφήσει κανέναν αδιάφορο.
Βασισμένο στο πολυβραβευμένο μυθιστόρημα της Maggie O’Farrell και σκηνοθετημένο από τη Chloé Zhao (Nomadland, Eternals), το Hamnet αφηγείται την ιστορία πίσω από τη γέννηση του Άμλετ. Τα origins, και πάνω από όλα ότι από τον τραγικό θάνατο του 11χρονου γιου του William Shakespear, Hamnet, δημιουργήθηκε μία από τις ωραιότερες ιστορίες παγκοσμίως. Στην ελισαβετιανή Αγγλία, όπως μας ενημερώνει η ταινία από τα πρώτα λεπτά, τα ονόματα Hamnet και Hamlet είναι ουσιαστικά το ίδιο. Και κάπου εκεί, η προσωπική τραγωδία συναντά το μεγαλύτερο έργο της αγγλικής δραματουργίας.
Η Zhao, μαζί με την ίδια την O’Farrell στο σενάριο, επιλέγει να αφήσει στην άκρη την ιστορική ακρίβεια και τη βιογραφική λεπτομέρεια και εστιάζει εκεί που... θα πονέσει περισσότερο. Διότι το Hamnet στην πραγματικότητα δεν ενδιαφέρεται για το πώς γράφτηκε τεχνικά ο Άμλετ, αλλά για το γιατί. Για το τι συμβαίνει όταν ένας άνθρωπος χάνει το παιδί του και δεν έχει άλλο τρόπο να συνεχίσει, πέρα από το να... δημιουργήσει. Και στην τέχνη, είναι αποδεδειγμένο, ότι ο πόνος γεννάει αριστουργήματα.
Ο Paul Mescal υποδύεται έναν William Shakespeare μακριά από τον μύθο. Έναν νευρικό, εσωστρεφή, μπλοκαρισμένο άντρα που δεν ξέρει πώς να διαχειριστεί την απώλεια και βρίσκει καταφύγιο στη δουλειά του, παραμελώντας την ίδια του την οικογένεια η οποία θρηνεί. Είναι μια ερμηνεία χαμηλών τόνων, αλλά με ένταση που βράζει από μέσα. Αν τελικά το Hamnet φτάσει δυνατά στα Όσκαρ, δεν είναι καθόλου απίθανο να δούμε τον Mescal να κοντράρει στα ίσια τον Timothée Chalamet του Marty Supreme, ή η ταινία η ίδια το One Battle After Another.
«One Battle After Another»: Μια ταινία-καταιγίδα που δεν θες να τελειώσει
Μπορεί το star power του Mescal να μην αγγίζει εκείνο του Chalamet, έχει όμως κάτι πιο επικίνδυνο: εσωτερικό βάθος.
Ο Paul Mescal δεν έκοψε τις “κακές” συνήθειες για να γίνει Μονομάχος
Όμως, όλη η ταινία ανήκει δικαιωματικά στη Jessie Buckley
Η Buckley ως Agnes, παραδίδει μια από τις πιο σπαρακτικές ερμηνείες των τελευταίων ετών. Χωρίς μεγάλους λόγους ή θεατρικά ξεσπάσματα για εντύπωση, αλλά με βλέμμα, σώμα και σιωπή. Η κορύφωση της ταινίας, ειδικά στα τελευταία λεπτά, είναι ένα ρεσιτάλ υποκριτικής οικονομίας που δύσκολα ξεχνιέται. Αν υπάρχει κάποια ερμηνεία που αυτή τη στιγμή μοιάζει «κλειδωμένη» για Όσκαρ, ενδεχομένως να είναι η δική της.
Παρόλα αυτά, το Hamnet δεν είναι άμοιρο αδυναμιών, καθώς η ταινία δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για τη λεπτότητα. Σε αρκετές στιγμές φαίνεται να πιέζει συναισθηματικά τον θεατή, πατώντας με δύναμη πάνω στη θλίψη, στη μουσική του Max Richter και στη γνώση ότι «ο θάνατος ενός παιδιού πάντα πονάει». Για κάποιους αυτό θα λειτουργήσει καταλυτικά, για άλλους πάλι μοιάζει χειριστικό, σχεδόν εκβιαστικό.
Paul Mescal: Ο βασιλιάς του effortless καλοκαιρινού στυλ
Επίσης, η σύνδεση ανάμεσα στη ζωή και στο έργο του Shakespeare, κυρίως οι οπτικές και θεματικές «γέφυρες» ανάμεσα στον Hamnet και τον Hamlet, δεν είναι και τόσο διαφωτιστικές όσο θα ήθελε κανείς. Ο λόγος είναι ότι η ταινία επιλέγει να δείξει, χωρίς όμως να εμβαθύνει και όσοι περιμένουν μια πιο στοχαστική ανάλυση της δημιουργικής διαδικασίας, ίσως μείνουν με την αίσθηση ότι το φιλμ προτιμά το συναίσθημα από τη σκέψη.
Αλλά ίσως αυτό ακριβώς είναι και το ζητούμενο.
Το Hamnet δεν είναι μια «έξυπνη» ταινία, αλλά μια βαριά, συναισθηματική, όμορφα γυρισμένη εμπειρία, που μιλάει για την απώλεια, τη μνήμη και την ανάγκη του ανθρώπου να μετατρέψει τον πόνο σε κάτι που να αντέχεται. Δεν χρειάζεται να αγαπάς τον Shakespeare για να σε αγγίξει, φτάνει μόνο να έχεις χάσει κάποιον που αγαπάς.
Και αν τελικά στα Όσκαρ δούμε το Hamnet να κοντράρει στα ίσια το One Battle After Another ή ο Mescal τον Marty Supreme, μην εκπλαγείς. Γιατί κάποιες χρονιές, η Ακαδημία ψηφίζει θόρυβο. Και κάποιες άλλες, ψηφίζει πληγή. Το Hamnet είναι ξεκάθαρα το δεύτερο.
