Πολλές φορές δεν χρειάζεται να πεις ή να κάνεις κάτι παραπάνω από αυτό που ξέρεις. Σημασία έχει απλώς να το κάνεις, όσο δύσκολες και αν είναι οι καταστάσεις.
Είτε υποστηρίζεις Παναθηναϊκό, είτε οποιαδήποτε άλλη ομάδα, αυτό που συνέβη στο Glass Floor και το μεγάλο παιχνίδι Παναθηναϊκός AKTOR – Ρεάλ Μαδρίτης, δεν έχει προηγούμενο.
Ακόμα και αν δεν ξέρεις τι έχει προηγηθεί στα ενδότερα της ομάδας -κρίση εδώ και καιρό, ήττα από τον Άρη στο πρωτάθλημα και ατελείωτη δυσπιστία από το κοινό- αυτή η κατάθεση ψυχής και το ακόμα πιο τρομακτικό σασπένς που επεφύλασσαν οι δύο ομάδες, ήταν από αυτά που λες «έχασα 20 χρόνια από τη ζωή μου».
Ο Τολιόπουλος το πήγε «μέχρι τέλους» και δικαιώθηκε
Δεν χρειάζεται να ψάχνουμε για ήρωες και πρωταγωνιστές, αν και βαθιά μέσα μας έχουμε κυκλώσει τους 3 που έκαναν τη διαφορά. Σλούκας-Γκραντ-Ερνανγκόμεθ.
Ο πρώτος «κουβάλησε» σε όλο το ματς και έστελνε συνεχώς μήνυμα ότι «δεν χάνω απόψε», ο δεύτερος το «καθάρισε» όταν άρχισε να μένει από δυνάμεις ο πρώτος και ο τρίτος έβαλε την ψυχή και τις μεγάλες στιγμές στο φινάλε.
Τζέριαν Γκραντ: Ο πιο understated στιλάτος παίκτης του Παναθηναϊκού AKTOR
Το κυριότερο όλων; Και οι τρεις, μαζί με τους υπόλοιπους έγιναν όλοι μια γροθιά την ώρα που γραφόταν, αρχικά το 80-78 ύστερα από κλέψιμο και τρίποντο του Ισπανού και ύστερα, το τελικό 82-81 από το «έτσι θέλω» δίποντο του Γκραντ.
Όσοι το έζησαν από κοντά, είναι βέβαιο ότι δεν θα το ξεχάσουν ποτέ, ένα παιχνίδι ακατάλληλο για καρδιακούς, και κυρίως ένα μάθημα για το πώς ένα σύνολο μπορεί να φέρει τα πάνω-κάτω όταν διαθέτει τις κατάλληλες προσωπικότητες.
Να βρείτε έναν κολλητό να σας φροντίζει, όπως ο Χουάντσο τους συμπαίκτες του
Γιατί μπορεί ο Grant να πήρε όλη τη δόξα στο φινάλε του ματς -μετά μάθαμε ότι ήταν νοσοκομείο το πρωί- αλλά αυτή η βραδιά στο Glass Floor ήταν κάτι παραπάνω από statement. Ήταν a night to remember.
