Υπάρχει μια μεγάλη αλήθεια στο ποδόσφαιρο που συχνά ξεχνάμε: κάθε προπονητής έχει τις εμμονές του. Τις ιδέες του, τις σταθερές του, τον τρόπο με τον οποίο βλέπει το παιχνίδι και, κυρίως, τον τρόπο με τον οποίο πιστεύει ότι έρχονται τα αποτελέσματα. Σε άλλους αυτό αρέσει, σε άλλους πάλι όχι. Το μόνο που δεν επιδέχεται αμφισβήτησης, όμως, είναι το αποτέλεσμα. Και ο Χοσέ Λουίς Μεντιλίμπαρ έχει φέρει αποτελέσματα που δύσκολα αμφισβητούνται.
Α, τώρα είναι καλός ο κύριος Μεντιλίμπαρ;
Η νίκη με 2-1 επί του Άγιαξ μέσα στο Άμστερνταμ και συνολικά το ντεμαράζ νικών στο φινάλε της φάσης του Champions League ήταν η απόδειξη μιας φιλοσοφίας που εφαρμόζεται με συνέπεια. Ο Ολυμπιακός έγινε ομάδα «do or die», έγινε ομάδα που ξέρει να παίζει με την πλάτη στον τοίχο και να μην λυγίζει. Κι αυτό δεν είναι θέμα ταλέντου, αλλά νοοτροπίας.
Ο Μεντιλίμπαρ σφυρηλάτησε το ευρωπαϊκό μέταλλο των ερυθρόλευκων εδώ και χρόνια, τους έκανε καταφερτζήδες και παράλληλα τους έμαθε να μετατρέπουν την απαίτηση σε πράξη και το «πρέπει» σε αποτέλεσμα. Θέλει κότσια να παίζεις πρόκριση την τελευταία αγωνιστική και να βγαίνεις νικητής.
«Δεν είναι Τσάμπιονς Λι-Ν-γκ» αλλά «Τσάμπιονς Λιγκ» πανάθεμά σας!
Οι δύο όψεις του νομίσματος
Κάθε φορά που η ομάδα κάνει μια μεγάλη ευρωπαϊκή εμφάνιση, ο Βάσκος αποθεώνεται και όχι άδικα. Είναι ο προπονητής που οδήγησε τον Ολυμπιακό στην ευρωπαϊκή κούπα, στη μεγαλύτερη ποδοσφαιρική επιτυχία ελληνικής ομάδας ever. Είναι ο άνθρωπος που, φορώντας ένα τζιν πουκάμισο και αποπνέοντας απόλυτη πραότητα, έκανε απλώς τη δουλειά του.
Δύο χρόνια μετά, ο απολογισμός είναι βαρύς: Conference League, μεγάλες ευρωπαϊκές πορείες, πρωτάθλημα, κύπελλο, ανάδειξη ποδοσφαιριστών, αγωνιστική και οικονομική απογείωση. Ο Ολυμπιακός διαθέτει πανάκριβα περιουσιακά στοιχεία: Τζολάκης, Μουζακίτης, Έσε, Ρέτσος, Ελ Κααμπί, μαζί με τους πιο έμπειρους και ακριβοπληρωμένους. Κι όμως, το ισχυρότερο χαρτί του συλλόγου παραμένει ο προπονητής του. Και ακόμη πιο σημαντική, η επιμονή της διοίκησης να τον στηρίζει και να τον ανανεώνει, ακόμη κι όταν τα αποτελέσματα δεν ήταν πάντα με το μέρος του.
Κι εδώ έρχεται η αντίφαση
Γιατί ενώ στην Ευρώπη ο Μεντιλίμπαρ αποθεώνεται, κάθε Σαββατοκύριακο στη Super League ακούει τα εξ αμάξης. «Δεν παίζει μπάλα», «κρατάει χαμηλά την ομάδα», «δεν τολμάει», «δεν κάνει». Λες και υπάρχει ένας άλλος προπονητής στην Ελλάδα και ένας διαφορετικός στην Ευρώπη. Λες και το στιλ που εκτόξευσε τον Ολυμπιακό στο Champions League ξαφνικά παύει να έχει αξία εντός συνόρων.
Και όλα αυτά γιατί; Μα επειδή δεν παίρνει άνετα αποτελέσματα, ή επειδή δεν είναι 10 βαθμούς μπροστά στη βαθμολογία, εικάζω. Ή απλώς γιατί κάποια στιγμή, όλοι πρέπει να βρουν σε κάποιον να γκρινιάξουν. Παρόλα αυτά, δεν παίζει μόνος του στη Super League και με νίκη στο εξ αναβολής παιχνίδι που έχει, θα πάει πρώτος και πάλι.
Όταν ακούμε «Ολυμπιακός-Ρεάλ» δύο φάσεις μας έρχονται στο μυαλό
Για το ματς με τον Άγιαξ έχουν γραφτεί τόνοι λέξεων. Η ουσία, όμως, είναι αλλού. Είναι στο ερώτημα που μένει να αιωρείται: μήπως πρέπει επιτέλους να σταματήσει αυτή η κακή συνήθεια με τον Μεντιλίμπαρ; Να τον κρίνουμε με δύο μέτρα και δύο σταθμά; Να τον αποθεώνουν την Τετάρτη και να τον «καίνε» την Κυριακή;
Ο Μέντι ξέρει και το έχει αποδείξει. Ίσως ήρθε η ώρα να το αποδεχτούνε όλοι. Όχι μόνο όταν ακούγεται ο ύμνος του Champions League αλλά ακόμα και όταν απλώς φέρνει νίκες στο ελληνικό πρωτάθλημα.
