Τον Βασίλη Τολιόπουλο δεν τον φωνάζεις (μόνο) «ήρωα της βραδιάς», ίσως περισσότερο ένα παράδειγμα προς μίμηση που ξεπερνά τα σύνορα του μπάσκετ. Ο «Πιστολιόπουλος», μπορεί να «ξύπνησε» και να δήλωσε παρών σε μια περίοδο αγωνιστικής κρίσης για τον Παναθηναϊκό AKTOR, μετατρέποντας τη χτεσινή νύχτα στο Telekom Center Athens σε once in a lifetime που λέμε. Εκείνες που έρχονται από το πουθενά και αθόρυβα, σου ανάβουν τσιγάρο και σου λένε: «Χαλάρωσε. Οι πραγματικά καλοί δεν χάνονται ποτέ».
Το βράδυ με την Μπασκόνια δεν ήταν απλώς ένα παιχνίδι Euroleague, αλλά μια μικρή κινηματογραφική σκηνή ζωής. Ο τύπος που όλη τη χρονιά ήταν κάπου ανάμεσα στον πάγκο και την εξέδρα και στα 30 του θα μπορούσε να έχει ενεργό ρόλο σε οποιαδήποτε άλλη ομάδα που δεν έχει τόση πληρότητα στα γκαρντ, όπως αυτή που έχει στην πρώτη θέση πυρός το υπερόπλο που λέγεται Κέντρικ Ναν. Ο «Τολιό» όμως άκουγε, περίμενε, δούλευε, χωρίς story στο Instagram, χωρίς μουρμούρα, ή να σηκώσει ποτέ το χέρι να πει «εγώ αξίζω παραπάνω».
Άλλωστε έχει βάλει τεράστια σουτ στην καριέρα του, όπως και αυτό.
Περίμενε, και περίμενε, μέχρι που ήρθε η στιγμή, επαναλαμβάνουμε όχι ιδανική, αλλά γεννημένη από απουσίες, τραυματισμούς και δυσαρέσκειες. Και εκείνος απλώς έκανε αυτό που ξέρει. «Πυροβόλησε» με τσαγανό και αυτοπεποίθηση.
Όχι βιαστικά, ούτε και απελπισμένα. Με καθαρό κεφάλι, με αυτό το ice in his veins που δεν διδάσκεται και το αποτέλεσμα ήταν το εξής: 21 πόντοι, 5/9 τρίποντα, 5 ασίστ. Αριθμοί που γράφτηκαν στο φύλλο αγώνα και στην ψυχή μας, κυρίως όμως στο μυαλό όλων όσοι έλεγαν (ή ψιθύριζαν) ότι ο Τολιόπουλος είναι «εκτός ροτέισον». Ότι «δεν χωράει».
Σίγουρα, οι καταστάσεις στον φετινό Παναθηναϊκό δεν είναι και οι πιο ευνοϊκές, με Σλούκα, Ναν, Γκραντ (και τον παγκίτη χτες Σορτς) μπροστά του. Μεγάλα ονόματα, βαριά βιογραφικά. Το θέμα σε αυτές τις περιπτώσεις δεν είναι ποτέ ποιος είναι μπροστά σου, αλλά το ποιος είσαι εσύ όταν σου πουν: «Μπες και δείξε την αξία σου».
Έχουμε βαρεθεί να τον λέει κάποιος «Πιστολιόπουλο»
Εδώ είναι που η ιστορία γίνεται μεγαλύτερη από τον Παναθηναϊκό και την Μπασκόνια. Γιατί ο Τολιόπουλος δεν έπαιξε μόνο για τη φανέλα, αλλά για όλους εκείνους που νιώθουν αδικημένοι στη δουλειά τους. Για όσους βλέπουν άλλους να παίρνουν τον χρόνο, την ευκαιρία, το credit, όσους σκέφτηκαν έστω και μια φορά να τα παρατήσουν, αλλά δεν το έκαναν. Όλους αυτούς που στο τέλος έμειναν, επειδή είδαν μέλλον. Με επίγνωση του τι έχουν να δώσουν.
Δεν ξέρουμε αν όταν επιστρέψει ο Κέντρικ Ναν ο χρόνος θα είναι ο ίδιος ή αν αυτή η βραδιά θα γίνει κανόνας ή αν θα μείνει μια φωτεινή εξαίρεση. Για να είμαστε ειλικρινείς, δεν έχει και τόση σημασία. Γιατί υπάρχει κάτι που δεν παίρνεται πίσω και αυτό λέγεται σεβασμός.
Ο Βασίλης Τολιόπουλος έκανε όλο τον κόσμο να τον παραδεχτεί. Συμπαίκτες, προπονητή (πόσες φορές τον αποθέωσε ο Αταμάν στις χτεσινές δηλώσεις), φιλάθλους, ακόμα και εκείνους που μέχρι χθες έλεγαν «δεν κάνει για αυτό το επίπεδο». Τους ανάγκασε να κοιτάξουν ξανά και όχι από την άκρη του πάγκου, αλλά ως επίκεντρο του Glass Floor.
Να βρείτε έναν κολλητό να σας φροντίζει, όπως ο Χουάντσο τους συμπαίκτες του
Και κάπως έτσι, χωρίς φωνές και δράματα, απέδειξε κάτι παλιάς σχολής. Όταν είσαι πραγματικά καλός, δεν χάνεσαι. Απλώς περιμένεις τη στιγμή σου και όταν αυτή έρθει, φροντίζεις να μην ξεχαστεί ποτέ.
