Σενεγάλη-Μαρόκο (τελικό σκορ 1-0), ένας τελικός από εκείνους που θα τους θυμόμαστε καιρό αλλά για τους λάθος λόγους. Διότι δεν είναι ότι κρίθηκε μονάχα στην παράταση, άρα είχαμε και αγωνία, αλλά γιατί εξελίχθηκε σε ποδοσφαιρικό χάος, με διαμαρτυρίες, επεισόδια, αποχώρησε ομάδας από το γήπεδο για διαμαρτυρία και πάει λέγοντας. Ευτυχώς όμως τον συγκεκριμένο αγώνα έκρινε ο χαρακτήρας. Όχι όλων, ενός συγκεκριμένου «σπουδαίου», του MVP Σαντιό Μανέ.
Το ματς ξέφυγε εντελώς. Είχαμε VAR, διαιτητικές αποφάσεις, νεύρα, αποχώρηση ομάδας από τον αγωνιστικό χώρο, φωνές, ένταση, εικόνες που απειλούσαν να τινάξουν στον αέρα ό,τι χτίζει το αφρικανικό ποδόσφαιρο τα τελευταία χρόνια. Εκεί που όλοι κοίταζαν τον πάγκο και περίμεναν από τον προπονητή να πάρει θέση, τότε σηκώθηκε ο αρχηγός.
Ο Μανέ δεν φώναξε, ούτε έβρισε ή έκανε θέατρο μπροστά στις κάμερες. Έκανε κάτι πιο σπάνιο. Σκέφτηκε τον κόσμο στις εξέδρες. Τον κόσμο μπροστά στις οθόνες, την εικόνα της Σενεγάλης και γενικότερα της Αφρικής. Πάνω από όλα όμως έκανε πράξη το τι σημαίνει να είσαι μεγάλος παίκτης όταν η μπάλα δεν παίζεται.
Πήγε μόνος του στα αποδυτήρια, όχι ως σταρ ή πρώην παίκτης της Λίβερπουλ και νυν… εκατομμυριούχος της Αλ Νασρ, αλλά σαν πραγματικός αρχηγός και τους έφερε πίσω. Έφερε πίσω μια ομάδα έτοιμη να τινάξει τα πάντα στον αέρα και μαζί της έναν τελικό που κινδύνευε να τελειώσει στα χαρτιά και όχι στο χορτάρι.
Και μετά; Μετά ήρθε το ποδόσφαιρο. Το χαμένο πέναλτι του Μαρόκου, την παράταση, το γκολ, την κατάκτηση του τροπαίου, όλα γραμμένα στην ίδια ιστορία.
Εσύ θαύμασες την προβολή του καρατέκα Μανέ στο Σίτι-Λίβερπουλ;
Όμως η ουσία ήταν στις δηλώσεις του
«Θα προτιμούσα να χάσω, παρά να τελειώσει έτσι». Λόγια που δεν λέγονται εύκολα και σίγουρα μόνο από ανθρώπους που καταλαβαίνουν ότι το legacy δεν μετριέται μόνο με γκολ.
Ένας τύπος που ξέρει πότε να αψηφήσει τον προπονητή του. Πότε να πάει κόντρα στο ένστικτο της οργής, να βάλει το “εμείς” πάνω από το “δίκιο μου”. Ένας τύπος που υπερασπίστηκε ακόμα και τον διαιτητή, όχι γιατί συμφωνούσε, αλλά γιατί κατάλαβε ότι το παιχνίδι είναι μεγαλύτερο από όλους.
Αν αυτό δεν είναι MVP, τότε τι είναι;
Ο Σαντιό Μανέ δεν ήταν απλώς ο κορυφαίος παίκτης του Κόπα Άφρικα, αλλά ο φύλακας της αξιοπρέπειας του τελικού του. Ο άνθρωπος που θύμισε σε όλους ότι ο αθλητισμός δεν τελειώνει στο αποτέλεσμα και ότι καμιά φορά, η πιο βαριά κούπα σηκώνεται χωρίς να γράφει σκορ πάνω της.
Respect. Αυτός είναι ο πραγματικός λόγος που κάποιοι MVP μετράνε λίγο παραπάνω από τους υπόλοιπους.
