Δεν είναι ότι ο Ralph Fiennes έχει παίξει μικρούς ρόλους στην καριέρα του, για αυτό ίσως τον λόγο ακούγεται προσβλητικό, σχεδόν ιερόσυλο να λέει κανείς ότι παραδίδει την κορυφαία ερμηνεία του σε ένα zombie apocalypse franchise. Ακριβώς, ένας από τους σπουδαιότερους Βρετανούς ηθοποιούς των τελευταίων δεκαετιών, εκείνος που έκλεψε την παράσταση στο Schindler’s List, The English Patient, The Grand Budapest Hotel ενώ έχει υποδυθεί μέχρι και τον Voldemort με πλήρη αφοσίωση, γνώρισε τον κορυφαίο ρόλο του σε τέτοιου είδους φιλμ.
«28 Χρόνια Μετά: Ο Ναός των Οστών»: O πραγματικός εφιάλτης τώρα αρχίζει
Ο Ralph Fiennes στο 28 Years Later: The Bone Temple δεν παίζει απλώς, αλλά εκτίθεται. Σωματικά, συναισθηματικά, ηθικά, με μια τόλμη που σπάνια βλέπεις σε ηθοποιό του βεληνεκούς του και σχεδόν ποτέ σε sequel studio horror.
Υπό τη σκηνοθετική καθοδήγηση της Nia DaCosta, το δεύτερο κεφάλαιο της νέας τριλογίας 28 Years Later γίνεται πιο σκοτεινό, πιο βίαιο και κυρίως παράξενα αισιόδοξο. Και στο κέντρο αυτής της αντίφασης στέκεται ο Dr. Kelson του Fiennes: ένας γιατρός που επιμένει στην ενσυναίσθηση σε έναν κόσμο που έχει ξεχάσει τι σημαίνει.
28 Years Later: Όταν τα ζόμπι έχασαν το νόημά τους
Όσοι είδαν το πρώτο 28 Years Later δεν έπεσαν από τα σύννεφα, καθώς ο Fiennes ήταν και τότε το συναισθηματικό αποκούμπι της ταινίας. Όμως εδώ πηγαίνει το πράγμα σε άλλο επίπεδο. Η σκηνή στο Bone Temple, το μνημείο που έχει χτίσει για τα θύματα του Rage virus, είναι από εκείνες που μένουν στο μυαλό σου για μήνες. Η τελετουργική αποχαιρετιστήρια στιγμή με την Isla της Jodie Comer δεν είναι απλώς συγκινητική, αλλά σχεδόν ιερή. Και ναι, ο χορός τους παίζει τον ρόλο του.
Αυτό που χρειαζόταν το franchise
Ο Alex Garland έχει χαρίσει στον Fiennes έναν χαρακτήρα σπάνιας πυκνότητας: έναν μοναχικό ήρωα που αντιμετωπίζει το τέλος του κόσμου με καλοσύνη αντί για κυνισμό. Σε μια μετα-αποκαλυπτική Βρετανία όπου η συμπόνια είναι πιο σπάνια κι από σφαίρες, ο Kelson θυμίζει ότι η ανθρωπιά δεν είναι πολυτέλεια, αλλά ανάγκη.
Πώς το iPhone 15 Pro Max βοήθησε στα γυρίσματα του 28 Years Later
Το The Bone Temple είναι σαφώς πιο σκοτεινό από τον προκάτοχό του, αλλά το πραγματικό του βάθος αποκαλύπτεται μέσα από την αντίθεση. Απέναντι στον Kelson στέκεται ο Sir Lord Jimmy Crystal του Jack O’Connell, μια φιγούρα απόλυτου κακού, ντυμένη λες και είναι βγαλμένη από εφιάλτη των ’90s. Ένας villain που οδηγεί μια αγέλη βίαιων οπαδών σε τελετουργικές φρικαλεότητες στο όνομα μιας διεστραμμένης “φιλανθρωπίας” και η σύγκρουση είναι αναπόφευκτη.
Η ιστορία του Spike (Alfie Williams), που αποτελεί τον βασικό άξονα της νέας τριλογίας, με τον Cillian Murphy να επιστρέφει στο τρίτο μέρος, περνά εδώ σε δεύτερο πλάνο και ευτυχώς για όλους μας, αυτό λειτουργεί. Το The Bone Temple μοιάζει με δύο ταινίες σε ένα. Από τη μία, ένα αλλόκοτο, σχεδόν ρομαντικό κομμάτι γύρω από τον Kelson και τον alpha-zombie Samson (με τους δυο τους να χορεύουν γυμνοί υπό τους ήχους του “Ordinary World” των Duran Duran), από την άλλη, ωμή, σχεδόν καρτουνίστικη βία που θα έκανε ακόμα και τον Tarantino να σηκώσει φρύδι.
Κι όμως, αντί να συγκρούονται, αυτοί οι τόνοι δένουν. Χάρη στη σταθερή σκηνοθετική ματιά της DaCosta και σε ένα μαύρο χιούμορ που διαπερνά τα πάντα, από την παράλογη φιλία γιατρού και τέρατος μέχρι την παιδική χαρά με την οποία οι Jimmies διαπράττουν φρικαλεότητες, όλα οδηγούν σε ένα φινάλε που δύσκολα περιγράφεται χωρίς να χαλάσεις τη μαγεία. Ralph Fiennes, οι Jimmies και το “Number of the Beast” των Iron Maiden είναι μια πραγματικά εκρηκτική εξίσωση με ένα εξαιρετικό αποτέλεσμα.
Ένα αποκαλυπτικό, ιδρωμένο, σούπερ-αδρεναλίνικο ξέσπασμα που μοιάζει με metal video clip από το MTV των late ’90s. Αν η αντίδραση του κοινού λέει κάτι, τότε μιλάμε ήδη για μία από τις πιο αξέχαστες σκηνές του 2026. Αλλά για να είμαστε ειλικρινείς, αυτό το φιλμ χωρίς τον Ralph Fiennes, απλώς δεν θα υπήρχε.
