Υπάρχουν ταινίες που δεν τις βλέπεις μόνο, αλλά και τις νιώθεις. Και συχνά, αυτές οι ταινίες έχουν βροχή. Όχι τυχαία. Η βροχή στον κινηματογράφο λειτουργεί σαν παύση: Σε αναγκάζει να πας πιο αργά, να κοιτάξεις μέσα σου, να προσέξεις τη λεπτομέρεια. Είναι το ιδανικό φόντο για σκέψη, ρομαντισμό, μοναχικότητα όλα όσα, αργά ή γρήγορα, συναντά κάθε άντρας στην πόλη.
Αυτές είναι μερικές ταινίες που κάνουν τη βροχή πρωταγωνιστή και ταιριάζουν ιδανικά σε ένα βράδυ με χαμηλό φωτισμό, ένα ποτό στο χέρι και το κινητό στο αθόρυβο.
Η χρονιά του σινεμά: 10 ταινίες που περιμένουμε το 2026
A Rainy Day in New York (2019)
Ο Woody Allen επιστρέφει στη Νέα Υόρκη που αγαπά: βρεγμένη, γκρίζα, γεμάτη τζαζ και τυχαίες συναντήσεις. Η βροχή εδώ δεν χαλάει τα σχέδια, τα δημιουργεί. Είναι το φόντο για φλερτ, υπαρξιακές συζητήσεις και εκείνη τη γλυκιά αίσθηση ότι τίποτα δεν είναι απόλυτα υπό έλεγχο. Ιδανική ταινία για όσους πιστεύουν ότι το στιλ φαίνεται περισσότερο όταν όλα πάνε λίγο στραβά.
Midnight in Paris (2011)
«Η βροχή στο Παρίσι είναι όμορφη». Αν έχεις δει την ταινία, ξέρεις. Αν όχι, θα το καταλάβεις. Εδώ η βροχή γίνεται ρομαντική εμμονή, πύλη στο παρελθόν και αφορμή για νοσταλγία. Είναι η ταινία που σου θυμίζει ότι το να περπατάς μόνος σου στη βροχή, χωρίς ομπρέλα και χωρίς βιασύνη, μπορεί να είναι πράξη πολυτέλειας.
Brigitte Bardot: Η γυναίκα που έβαλε τις βάσεις για την ανεξαρτησία της θηλυκότητας
Blade Runner (1982)
Ναι, επιστημονική φαντασία. Αλλά και απόλυτο rain movie. Η βροχή δεν σταματά ποτέ και δίνει στην πόλη μια βαριά, μεταλλική μοναξιά. Ο Deckard κινείται σε έναν κόσμο όπου όλα είναι σκοτεινά, υγρά και ηθικά αμφίβολα. Είναι η ταινία για τις νύχτες που σκέφτεσαι περισσότερα απ’ όσα λες και δεν σε πειράζει καθόλου.
Se7en (1995)
Εδώ η βροχή είναι καταθλιπτική, επίμονη, σχεδόν απειλητική. Συνοδεύει μια πόλη που βουλιάζει στη βία και την ανθρώπινη αδυναμία. Δεν είναι «εύκολη» ταινία, αλλά είναι τίμια. Για εκείνες τις φάσεις που δεν ψάχνεις παρηγοριά, αλλά αλήθεια όσο σκληρή κι αν είναι.
Lost in Translation (2003)
Το Τόκιο στη βροχή. Δύο άνθρωποι χαμένοι, όχι μόνο σε μια ξένη χώρα αλλά και στη ζωή τους. Η βροχή εδώ είναι σιωπηλή, σχεδόν διακριτική, όπως και τα συναισθήματα των χαρακτήρων. Μια ταινία για τη μοναξιά που δεν πονάει πάντα μερικές φορές απλώς υπάρχει. Η βροχή στον κινηματογράφο δεν είναι μελαγχολία. Είναι βάθος. Είναι στιλ.
