James Bannon: Η αληθινή ιστορία του αστυνομικού που διείσδυσε στους hooligans του ποδοσφαίρου
36 SHARES

«''Σε ξέρουμε εσένα!''. Είτε θα έτρεχα είτε θα τους αντιμετώπιζα. Διάλεξα το δεύτερο».

Πίσω στη δεκαετία του ’80 οι ομάδες των χούλιγκαν ποδοσφαιρικών σωματείων στην Αγγλία τρομοκρατούσαν κόσμο σε ολόκληρη την Γηραιά Αλβιόνα.

 Η αστυνομία έβαζε μυστικούς «πράκτορες» να εισχωρούν μέσα στα κλαμπ των χούλιγκαν.

Έτσι έγινε και με την περίπτωση του Undercover James Bannon.

Αλλά όταν τα μέλη των χουλιγκάνων της Millwall Bushwhackers τον αμφισβήτησαν εκείνος έπρεπε να κάνει κάτι πολύ γρήγορα για να μην αντιμετωπίσει τις θανατηφόρες συνέπειες.

under2

«Η δουλειά μου ήταν να παριστάνω το χουλιγκάνι. Είχα κολλήσει με τους οπαδούς της Μίλγουολ για καιρό, απεσταλμένος από τον προϊστάμενο μου στο αστυνομικό τμήμα, έπρεπε να αποδείξω τι έκαναν, όλες εκείνες τις βιαιοπραγίες τους» λέει ο James Bannon.

«Αναρωτιέστε αν όντως συμμετείχα σε ξύλο; Ναι, έριξα πολύ ξύλο κι έφαγα πολύ ξύλο στο δρόμο. Ήμουν κανονικός χούλιγκαν. Ήταν η δουλειά μου. είδα όμως και πολύ καλό ποδόσφαιρό» συνεχίζει ο αστυνομικός.

«Υπήρχαν όμως πραγματικοί φονιάδες μέσα στο κλαμπ. Μπορούσαν να σκοτώσουν τη μάνα σου για πλάκα, μόνο και μόνο επειδή μπήκε στο δρόμο τους. Πραγματικά το απολάμβαναν να δέρνουν κόσμο. Αυτοί οι άνθρωποι έπρεπε να μπουν πίσω από τα σίδερα. Δεν έπρεπε να κυκλοφορούν ελεύθεροι».

 

«Ήμασταν τέσσερις συνολικά μυστικοί που μέναμε όλοι στο ίδιο σπίτι. Εμένα με ήξεραν απλά σαν Jim και υποτίθεται πως ήμουν μπογιατζής».

«Αυτή η μυστική ζώη όμως δεν άφηνε περιθώρια για τη δική μου ζωή. Δεν είχα προσωπική ζωή για δύο και κάτι χρόνια. Δεν έβλεπα φίλους και δεν είχα γκόμενα. Είχα μπει για τα καλά στο ρόλο».

«Ο τύπος που δουλεύαμε μαζί ήταν ταγματάρχης, ένας πολύ καλός αστυνομικός αλλά όμως δεν ήταν φτιαγμένος για μυστική εργασία. Έδωσε πληροφορίες που δεν έπρεπε να είχε δώσει σε κανέναν».

«Μία μέρα που μπήκαμε στην παμπ όπου μαζευόντουσαν οι πιο σκληροπυρηνικοί, κλείσανε τη πόρτα πίσω μας και μας μαγκώσανε. Άρχισαν να ζητάνε εξηγήσεις για τις πραγματικές μας ταυτότητες».

«Εκείνη την ώρα πανικοβάλλεσαι, είναι κάτι που γίνεται φυσικά».

under3

«Εγώ αποφάσισα να το παίξω επίθεση. Αν παραδεχόμουν ποιος είμαι δεν θα έβγαινα ζωντανός από εκεί μέσα».

«Σε ποιον νομίζεις ότι μιλάς ρε;» απάντησα αμέσως, γεμάτος οργή. Το έπαιζα καλά. Άρπαξα μία στέκα του μπιλιάρδου και του έκανα νόημα να βγούμε έξω. Δεν το περίμεναν αυτό.

«Και πως ξέρω εγώ πως εσύ δεν είσαι μπάτσος;». Λέω στο πρωτοπαλίκαρο τους που με απειλούσε.

Έπρεπε να με κρατάνε δύο άτομα για να μην του ορμήσω. Μετά με βγάλανε έξω για να ηρεμήσω.

Από εκείνη τη στιγμή ήξερα πως έπρεπε να κάνω κάτι εντελώς τρελό για να τους πιστοποιήσω πως δεν ήμουν μπάτσος.

Όταν γύρισα μέσα όλοι έπαιζαν ένα ηλεκτρονικό παιχνίδι  κουίζ που έπρεπε να διαβάζεις στην οθόνη και όποιος έχανε κερνούσε μπύρες. Όταν έχασα στο παιχνίδι, τα πήρα στο κρανίο κι έσπασα το ποτήρι μου, γύρισα στον ταγματάρχη μου και του είπα με απόλυτη τρέλα στο μάτι: «Σου είπα να μην τους το πεις. Στο είπα, δεν στο είπα;».

under5

Βγήκαν όλοι έξω και με ρώτησαν τι σκατά έτρεχε με την πάρτη μου. Άρχισα να ουρλιάζω πως μισούσα τους μπάτσους και την τελευταία φορά που είχα δείρει έναν μπάτσο είχα κάνει εννέα μήνες φυλακή στο GBH. Μετά γύρισα στον ταγματάρχη μου και του είπα πως δεν έπρεπε να τους πει πως δεν ήξερα να διαβάζω και να γράφω».

Όλοι έμεινα άφωνοι. Με κοιτούσαν κυριολεκτικά με ανοιχτό το στόμα.

Για τα επόμενα δύο χρόνια έπρεπε να προσποιούμαι, όχι μόνο πως ήμουν ένας παρανοϊμένος χούλιγκαν αλλά και πως ήμουν αγράμματος. Και πίστεψε με αυτό ήταν το πιο δύσκολο. Είχαν καταλήξει να μου φέρνουν βιβλία των παιδιών τους από το δημοτικό για να μάθω να γράφω και να διαβάζω.

Εκείνη τη μέρα αν δεν είχα παίξει καλά το ρόλο μου τότε σήμερα ίσως και να είχα κάποια μόνιμη βλάβη από το ξύλο που θα έτρωγα.

Το βιβλίο του James Bannon ονομάζεται Running With The Firm.

under6



36 SHARES