Πώς γιορτάζεται ένα πρωτάθλημα στη Θεσσαλονίκη;

Σίγουρα όχι όπως έχουμε συνηθίσει στην Αθήνα.

Yπάρχουν χιλιάδες λόγοι για να επισκεφθείς την Θεσσαλονίκη - και μεταξύ μας τώρα, η μπάλα δεν είναι ο μεγαλύτερος. Αν όμως, λέμε αν, τύχει να πετύχεις έναν αγώνα όπως πετύχαμε με τον Κώστα Χρήστου κατά την διάρκεια της επίσκεψής μας, διαπιστώνεις κάτι μοναδικό: όλα στην Θεσσαλονίκη είναι μία μεγάλη γιορτή. Ακόμη και το ποδόσφαιρο. 

Δεν θέλει και πολύ ψάξιμο για να καταλάβει κανείς τον λόγο.

 

 

Έχει φτάσει η μεγάλη ώρα της στέψης του ΠΑΟΚ, το πρώτο πρωτάθλημα Ελλάδος από το 1985 απείχε μόλις λίγες ώρες από την οριστικοποίησή του και οι δρόμοι, τα παγκάκια, ο Πύργος ο Λευκός μέχρι και τα σοκάκια φορούσαν τα καλά τους.

Όσο κάναμε την βόλτα μας με φόντο τον Θερμαϊκό, τόσο συνδεόμασταν με την ανυπομονησία του κόσμου για αυτό που θα ακολουθούσε τις επόμενες ώρες. Όλα τα μήκη και πλάτη της πόλης είχαν γεμίσει με ασπρόμαυρο χρώμα από σημαίες, κασκόλ και φανέλες, η χαρά φαινόταν στα πρόσωπα όλων, ενώ η οργάνωση σου έδινε την ψευδαίσθηση ότι στη Θεσσαλονίκη δεν θα «προσγειωνόταν» το πρωτάθλημα της Superleague αλλά κάτι πολύ ανώτερο, επιπέδου Champions League ή Super Bowl. Που, ναι εντάξει, μπορεί ο μέσος Θεσσαλονικιός να μην το ζει με χοτ-ντογκ και μπίρες, αλλά είμαστε σίγουροι πως τα ξημερώματα πρέπει να υπήρξε άμεση κατανάλωση σε μπουγάτσα. Και μπράβο τους δηλαδή γιατί όλο αυτό που είδαμε εμείς, είναι ένα κομμάτι της κουλτούρας της «Θεσσαλονικιώτικης ζωής».

Μπορεί να μην είναι και επιπέδου Μαρακανά, ωστόσο το γήπεδο του ΠΑΟΚ έμοιαζε πραγματικά πολύ μικρό για να χωρέσει όλο τον κόσμο του Δικεφάλου του Βορρά. Η γιγαντο-οθόνη που στήθηκε στο Λευκό Πύργο κατάφερε ώστε και λίγο θυμίσει μια μικρή Τούμπα δίδοντας έτσι την ευκαιρία στον κόσμο που έμεινε έξω από τη γιορτή, να αισθάνεται σαν να είναι μέσα. 

 

 

Μπορεί να μην εισπνεύσαμε το καπνογόνο και να βγήκαμε στους δρόμους με σημαίες, αλλά συνειδητοποιήσαμε ότι είναι δύσκολο να επιλέξεις να μην γίνεις κομμάτι της γιορτής, γιατί αυτή είναι που σε παρασέρνει. Είτε ο ΠΑΟΚ σηκώνει κύπελα, είτε απλά επειδή άφησες ένα κλαμπ στις πέντε τα ξημερώματα. Και μπράβο τους.

Είχα βιώσει τον περασμένο Οκτώβριο από κοντά την εμπειρία της Τούμπας.