Το να παρακολουθείς βαρετό ντέρμπι με φίλους έχει τη δική του γοητεία

Ακόμα και αν δεν βλεπόταν το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, στο τέλος κάτι σου έμεινε.

Η τηλεόραση δεν είχε ποτέ ειδικούς κανόνες και καταστάσεις, καθώς φτιάχτηκε για να σου κάνει παρέα όταν είσαι μόνος, να σε ενημερώνει όταν κάτι θες να μάθεις, αλλά ταυτόχρονα να αποτελεί τον καλύτερο φίλο της παρέας, με μια ταινία ή έναν αγώνα. Καλή ώρα σαν το ντέρμπι των «αιωνίων».

 

 

Μπορεί να μην γίνονται οι συνάξεις του παρελθόντος σε σπίτια, καθώς πλέον δεν φτάνει να προσέχεις απλά και να βλέπεις ανθρώπους που ξέρεις ότι δεν «προκαλούν» την τύχη τους με τον κορονοϊό, παρόλα αυτά με ένα μόνιμο self test ή rapid μπορείς να πεις ότι μαζεύεσαι με 2-3 καλούς και πάνω από όλα έμπιστους φίλους σε ένα σπίτι για να δείτε τον αγώνα.

Στο συγκεκριμένο παιχνίδι πάντως, το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός, που είδαν τα ματάκια μας και ήδη προσπαθούμε να θυμηθούμε έστω και ένα σημείο που να μας έκανε εντύπωση, η παρέα των φίλων ήταν πάνω από όλα επιβεβλημένη. 

 

 

Το ντέρμπι ξεχνιέται, η βραδιά όμως όχι

Το ποδόσφαιρο είναι ο «βασιλιάς» των σπορ και στην Ελλάδα το Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός είναι το παιχνίδι που κάθε χρόνο όλοι ζουν και αναπνέουν για να συζητήσουν την επόμενη μέρα, ακόμα και αν τα τελευταία χρόνια η πράσινη αρμάδα δεν θυμίζει τα στάνταρ του παρελθόντος. Με τον κορονοϊό ωστόσο και τη γενικότερη ξενέρα για το πρωτάθλημα της Superleague υπήρχαν και αρκετοί που δεν ήξεραν καν ότι γίνεται ματς στη Λεωφόρο. Με βάση την ησυχία και τη βαρεμάρα όλων όσων το παρακολούθησαν, ενδεχομένως και να μην έχουν πάρει ακόμα χαμπάρι ότι έγινε αγώνας.

Το χτεσινό Παναθηναϊκός-Ολυμπιακός για να γίνει ενδιαφέρον θα χρειαζόταν τουλάχιστον έναν Χάρρυ Κλυνν να περιγράφει σαν κεκές ή για να μην ξεχαστεί. Δυστυχώς όμως δεν τον είχε.

 

 

Ωστόσο κάθε άντρας που το είδερ μαζί με τους φίλους του, είτε ήταν σε αντίπαλα στρατόπεδα, είτε στα ίδια, είναι από τους λίγους που ένιωσε τυχερός βλέποντας τη μελωδία της βαρεμάρας και του ύπνου από το «Απόστολος Νικολαΐδης».

Τη χτεσινή βραδιά λοιπόν, όπου θεωρητικά κυρίαρχο λόγο είχε το παιχνίδι, κάθε παρέα περισσότερο έδινε σημασία στην ατάκα του διπλανού, στα σουβλάκια ή τις πίτσες που παράγγειλε, σε καμιά χαζοϊστορία από τα παλιά ή πρόσφατα, ή γενικά οτιδήποτε άλλο εκτός από αυτό για το οποίο μαζευτήκατε.

Μια νύχτα που μπορεί να κοιτάζατε όλοι την οθόνη περιμένοντας (μάταια) για ένα σουτ ή μια φάση, αλλά που κατά τη διάρκειά της συνειδητοποιήσατε πως περάσατε ξέγνοιαστα στον καναπέ, γελώντας και διασκεδάζοντας. Σαν να πήγατε για ποτό, μόνο που αυτή τη φορά καθίσατε σπίτι. Και εδώ που τα λέμε καλύτερα, από το να βγεις έξω και μην ακούς ούτε μουσική.

 

 

Μπορεί το συγκεκριμένο παιχνίδι να ξεχάστηκε γρήγορα, ωστόσο όποιος το είδε παρέα με φίλους τουλάχιστον εκτίμησε τον πραγματικό νικητή και τα highlights της βραδιάς. Την ανδρική φιλία και το χαβαλέ. Δυο συστατικά που ούτε η βαρεμάρα μπορεί να κερδίσει.

 



6 SHARES