Στις 15 Ιανουαρίου 2009, ένα παγωμένο απόγευμα στη Νέα Υόρκη, γράφτηκε ένα από τα πιο εντυπωσιακά και ανθρώπινα κεφάλαια της σύγχρονης αεροπορικής ιστορίας. Η πτήση 1549 της US Airways, ένα Airbus A320 με προορισμό το Σάρλοτ της Βόρειας Καρολίνας, απογειώθηκε κανονικά από το αεροδρόμιο LaGuardia μεταφέροντας 150 επιβάτες και πέντε μέλη πληρώματος. Τίποτα δεν προμήνυε ότι μέσα σε λίγα λεπτά το αεροσκάφος θα βρισκόταν να επιπλέει στον ποταμό Hudson και ότι ο κυβερνήτης του, Τσέσλεϊ “Σάλι” Σάλενμπεργκερ, θα γινόταν σύμβολο ψυχραιμίας, εμπειρίας και ευθύνης.
O Chesley «Sully» Sullenberger είναι ένας σύγχρονος ήρωας της Αμερικής
Λίγο μετά την απογείωση, σε ύψος περίπου 2.800 ποδιών, το αεροπλάνο πέρασε μέσα από σμήνος αγριόχηνων του Καναδά. Τα πουλιά εισήλθαν και στους δύο κινητήρες, προκαλώντας σχεδόν ταυτόχρονη απώλεια ισχύος. Ο ήχος άλλαξε απότομα, η ώση χάθηκε και το αεροσκάφος άρχισε να χάνει ύψος. Σε αυτό το κρίσιμο σημείο, ο Σάλενμπεργκερ και ο συγκυβερνήτης του, Τζέφρι Σκάιλς, είχαν ελάχιστα δευτερόλεπτα για να αντιδράσουν. Δεν επρόκειτο για μια θεωρητική άσκηση προσομοιωτή, αλλά για μια πραγματική κατάσταση ζωής και θανάτου πάνω από μία από τις πιο πυκνοκατοικημένες πόλεις του κόσμου. Ο πύργος ελέγχου πρότεινε άμεση επιστροφή στο LaGuardia ή εναλλακτικά εκτροπή προς το αεροδρόμιο Teterboro στο Νιου Τζέρσεϊ. Ο Σάλενμπεργκερ αξιολόγησε γρήγορα τις επιλογές του, λαμβάνοντας υπόψη το ύψος, την ταχύτητα, την απόσταση και τον κίνδυνο να μην φτάσει εγκαίρως σε κάποιον διάδρομο. Μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα κατέληξε ότι καμία από τις επιλογές αυτές δεν παρείχε ρεαλιστική πιθανότητα ασφαλούς προσγείωσης. Η απόφασή του ήταν ριζοσπαστική αλλά καθοριστική: θα επιχειρούσε αναγκαστική προσθαλάσσωση στον ποταμό Hudson.
Η επιλογή του Hudson δεν ήταν τυχαία. Ο ποταμός είναι φαρδύς, ευθύς σε μεγάλο μήκος και χωρίς μεγάλες γέφυρες στο συγκεκριμένο σημείο, ενώ εκείνη την ώρα δεν υπήρχε έντονη κυκλοφορία πλοίων. Παρ’ όλα αυτά, η προσθαλάσσωση επιβατικού αεροσκάφους είναι εξαιρετικά επικίνδυνη, ειδικά σε παγωμένα νερά και με χαμηλό ύψος. Ο Σάλενμπεργκερ ανακοίνωσε με ήρεμη φωνή στον πύργο ελέγχου τη φράση που έμεινε στην ιστορία: «We’re gonna be in the Hudson». Στην καμπίνα, οι επιβάτες ένιωθαν την απότομη αλλαγή, χωρίς όμως να επικρατεί πανικός, χάρη και στις ψύχραιμες οδηγίες του πληρώματος καμπίνας. Το αεροσκάφος ευθυγραμμίστηκε με την επιφάνεια του νερού και στις 3:31 το απόγευμα ακούμπησε στον Hudson με ταχύτητα περίπου 150 κόμβων. Η προσθαλάσσωση ήταν σκληρή αλλά ελεγχόμενη. Το αεροπλάνο δεν διαλύθηκε, δεν ανετράπη και παρέμεινε σε μεγάλο βαθμό ακέραιο, επιπλέοντας στο νερό. Αμέσως ξεκίνησε η εκκένωση. Οι αεροσυνοδοί άνοιξαν τις εξόδους, οι φουσκωτές τσουλήθρες μετατράπηκαν σε σωσίβιες λέμβους και οι επιβάτες βγήκαν επάνω στα φτερά ή στις σχεδίες, μέσα σε θερμοκρασίες κοντά στο μηδέν.
Η διάσωση εξελίχθηκε εντυπωσιακά γρήγορα. Πλοία, φέρι και ρυμουλκά που κινούνταν στον ποταμό έσπευσαν αμέσως στο σημείο, ενώ η ακτοφυλακή και οι υπηρεσίες έκτακτης ανάγκης κινητοποιήθηκαν σε χρόνο ρεκόρ. Μέσα σε λίγη ώρα όλοι οι επιβάτες και τα μέλη του πληρώματος είχαν διασωθεί ζωντανοί. Μόνο λίγοι υπέστησαν ελαφρά τραύματα ή υποθερμία. Ο ίδιος ο Σάλενμπεργκερ ήταν από τους τελευταίους που εγκατέλειψαν το αεροσκάφος, περνώντας δύο φορές από την καμπίνα για να βεβαιωθεί ότι δεν είχε μείνει κανείς πίσω. Η παγκόσμια αντίδραση ήταν άμεση. Τα μέσα ενημέρωσης μίλησαν για «το θαύμα στον Hudson» και ο Σάλενμπεργκερ ανακηρύχθηκε ήρωας. Ωστόσο, ο ίδιος παρέμεινε μετριοπαθής, επιμένοντας ότι το αποτέλεσμα ήταν προϊόν ομαδικής δουλειάς, εκπαίδευσης και τύχης. Υπογράμμισε τον ρόλο του συγκυβερνήτη, του πληρώματος καμπίνας, των διασωστών και ακόμη και των επιβατών που ακολούθησαν τις οδηγίες με πειθαρχία.
Η Εθνική Υπηρεσία Ασφάλειας Μεταφορών των ΗΠΑ διεξήγαγε εκτενή έρευνα για το περιστατικό. Αρχικά, προσομοιώσεις έδειχναν ότι θεωρητικά το αεροσκάφος θα μπορούσε να είχε επιστρέψει σε κάποιο αεροδρόμιο. Όταν όμως οι προσομοιώσεις επαναλήφθηκαν λαμβάνοντας υπόψη τον πραγματικό χρόνο αντίδρασης ενός ανθρώπινου πληρώματος, αποδείχθηκε ότι η απόφαση του Σάλενμπεργκερ ήταν σωτήρια.
Η πραγματική ιστορία της προσθαλάσσωσης στον Hudson δεν είναι απλώς μια εντυπωσιακή διάσωση. Είναι μια υπενθύμιση του τι μπορεί να επιτευχθεί όταν η τεχνολογία, η εκπαίδευση και ο ανθρώπινος παράγοντας λειτουργούν μαζί υπό ακραία πίεση.
