Δεν χρειάζεται να είσαι “δηλωμένος” οπαδός κάποιας ομάδας, για παρακολουθήσεις κάποιον αγώνα της, ούτε και να έχεις μεγαλώσει με κασκόλ ή αφίσες παικτών της στον τοίχο του δωματίου σου. Καμιά φορά αρκεί η καλή παρέα και μια πόλη που τη συμπαθείς. Κάπως έτσι βρέθηκα κι εγώ στο ποδοσφαιρικό ΟΑΚΑ, παρέα με φίλους από τη Μεσσηνία, για να δω από κοντά την Καλαμάτα απέναντι στον Ηρακλή για τον τίτλο του υπερ-πρωταθλητή της Super League.
Αντρέι Στογιάκοβιτς: Like Father, Like Son
Εδώ που τα λέμε, το ποδόσφαιρο είναι αλλιώς όταν το ζεις από μέσα και κυρίως με αγνές προθέσεις.
Η κερκίδα είχε κάτι που σπανίζει. Όχι τόσο για την ένταση, αλλά τον ενθουσιασμό που έβγαινε αυθόρμητα σε κάθε οπαδό της “Μαύρης Θύελλας” που λίγες βδομάδες πριν ήξερε πως το ταξίδι στα πέριξ των ελληνικών σαλονιών είχε πλέον λάβει τέλος. Και αυτό διότι από του χρόνου επιστρέψει στη Super League, για πρώτη φορά από το 2001. Δεν ήταν οργανωμένο hype, αλλά αυθεντικά χαμόγελα, βλέμματα, τύποι που είχαν έρθει από την Καλαμάτα αυθημερόν μόνο και μόνο για να δουν την ομάδα τους να γράφει ιστορία. Ακόμα και αν δεν κέρδιζε τελικά.
Και αυτό ήταν το ωραιότερο από όλα
Δεν έβλεπες “οπαδούς” με τη βαριά έννοια, αλλά παρέες, οικογένειες, φίλους που απλά ήθελαν να ζήσουν τη στιγμή. Χειροκρότημα σε κάθε ενέργεια, με την ελληνική μεν ένταση αλλά με την τοξικότητα να απουσιάζει. Από αυτές τις κερκίδες που σε κάνουν να θυμάσαι γιατί αγάπησες το ποδόσφαιρο εξαρχής. Διαβάστε ολόκληρο το άρθρο εδώ.
