Dispatch. Ένα βιντεοπαιχνίδι που δίνει άλλη αίσθηση στην έννοια σούπερ ήρωες. Τίποτα από τα κλασσικά και σε σημείο που θα μπορούσε να είναι λίγο το The Boys. Είναι μια εμπειρία που σε τραβά από το γιακά, σε βάζει σε μια καρέκλα γραφείου γεμάτη καφέδες, οθόνες και άγχος, και σου λέει: τώρα αποφασίζεις εσύ. Από την πρώτη στιγμή γίνεται ξεκάθαρο ότι δεν πρόκειται για δράση με την κλασική έννοια, αλλά για δράση του μυαλού, των επιλογών και των συνεπειών. Το παιχνίδι σε τοποθετεί στον ρόλο ενός ανθρώπου που πρέπει να διαχειριστεί υπερήρωες, κρίσεις και προσωπικότητες. Όχι με γροθιές αλλά με αποφάσεις που κόβουν σαν χαρτί.
Η μεγάλη του δύναμη βρίσκεται στη γραφή. Το Dispatch γράφει χαρακτήρες που δεν είναι καρικατούρες με κάπες, αλλά άνθρωποι με νεύρα, ανασφάλειες, εγωισμούς και μικρές στιγμές που νιώθουν και εκείνοι ευάλωτοι. Κάθε διάλογος έχει βάρος, χιούμορ και μια αίσθηση φυσικότητας που σπάνια συναντάς. Δεν διαβάζεις απλώς επιλογές, νιώθεις ότι μιλάς σε κάποιον που μπορεί να σε συμπαθήσει, να σε μισήσει ή να σε χρειαστεί απελπισμένα. Το παιχνίδι καταφέρνει κάτι δύσκολο: σε κάνει να νοιάζεσαι. Και όταν νοιάζεσαι, κάθε απόφαση γίνεται λίγο πιο βαριά, λίγο πιο πραγματική. Παράλληλα, το Dispatch παίζει έξυπνα με την έννοια της ευθύνης. Δεν είσαι ο ήρωας που σώζει την πόλη με τα χέρια του, είσαι αυτός που στέλνει τον σωστό άνθρωπο στο σωστό μέρος, τη σωστή στιγμή. Αν κάνεις λάθος, δεν υπάρχει κουμπί επανεκκίνησης που να σβήνει τις τύψεις. Οι συνέπειες ξεδιπλώνονται μπροστά σου αργά, σαν λογαριασμός που έρχεται στο τέλος της βραδιάς. Αυτή η αίσθηση ελέγχου χωρίς απόλυτη δύναμη δίνει στο παιχνίδι μια ωριμότητα που το ξεχωρίζει.
Ο οπτικοακουστικός τομέας λειτουργεί σαν ήσυχη δύναμη. Δεν προσπαθεί να σε εντυπωσιάσει με υπερβολές, αλλά να σε βυθίσει. Το καλλιτεχνικό ύφος είναι καθαρό, εκφραστικό και γεμάτο λεπτομέρειες που υποστηρίζουν το κλίμα. Η μουσική και ο ήχος κουμπώνουν πάνω στις σκηνές σαν παλμός, άλλοτε ανεβάζοντας την ένταση και άλλοτε αφήνοντάς σε μόνο με τις σκέψεις σου. Είναι από αυτά τα παιχνίδια που ακόμα και η σιωπή λέει κάτι. Ένας ακόμη λόγος που το Dispatch είναι κορυφαίο είναι ο τρόπος που σέβεται τον χρόνο και την ευφυΐα του παίκτη. Δεν σε κρατά από το χέρι, ούτε σου εξηγεί τα πάντα με φωτεινά βέλη. Σε εμπιστεύεται να καταλάβεις, να αποτύχεις, να μάθεις. Κάθε επανάληψη μπορεί να είναι διαφορετική, όχι επειδή αλλάζουν απλώς τα γεγονότα, αλλά επειδή αλλάζεις εσύ. Βλέπεις τις ίδιες καταστάσεις με άλλο μάτι, κάνεις επιλογές με βάση όσα ένιωσες πριν kαι αυτό δίνει στο παιχνίδι την ευκολία στο να το παίξεις ξανά και ξανά χωρίς να γίνεται κουραστικό.
Το πιο σημαντικό όμως είναι ότι το Dispatch αποδεικνύει τι μπορεί να πετύχει το μέσο όταν τολμά. Δεν βασίζεται σε εντυπωσιακά γραφικά ή σε αδρεναλίνη χωρίς σκέψη. Βασίζεται στην αφήγηση, στη δομή και στην ανθρώπινη πλευρά των ιστοριών. Είναι ένα παιχνίδι που μπορεί να το απολαύσει κάποιος που αγαπά τα βιντεοπαιχνίδια, αλλά και κάποιος που ψάχνει απλώς μια καλή ιστορία, ειπωμένη με διαδραστικό τρόπο.
Όποιος το παίξει δεν θα θυμάται μόνο τι έκανε, αλλά γιατί το έκανε. Θα θυμάται τις στιγμές που δίστασε, που ρίσκαρε, που πήρε μια απόφαση και έζησε με αυτήν. Και αυτό είναι ίσως το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορείς να κάνεις σε ένα βιντεοπαιχνίδι. Το Dispatch δεν ζητά απλώς να το παίξεις. Ζητά να το σκεφτείς. Και γι’ αυτό αξίζει οπωσδήποτε τον χρόνο και την προσοχή σου
