Τα situationships, αυτές οι ασαφείς, άτυπες ερωτικές συνδέσεις που αιωρούνται ανάμεσα στο «κάτι συμβαίνει» και στο «δεν χρωστάμε τίποτα ο ένας στον άλλον», έχουν τη φήμη του ελαφρού και προσωρινού. Στην πράξη, όμως, η λήξη τους μπορεί να αποδειχθεί συναισθηματικά συντριπτική. Aκόμη και να μην είναι σχέση, ακόμη και ας μην ήταν επίσημος σύντροφος.
1. Γιατί δεν τα βλέπεις να τελειώνουν
Σε μια σχέση υπάρχει συνήθως μια πορεία. Ακόμα κι αν ο χωρισμός αιφνιδιάσει, συχνά έχει προηγηθεί μια αίσθηση απομάκρυνσης, συζητήσεις, ρωγμές. Αντίθετα, ένα situationship μπορεί να τελειώσει από τη μία μέρα στην άλλη: Ένα μήνυμα που δεν απαντήθηκε, ένα μπλοκάρισμα, μια ανακοίνωση ότι «γύρισε στην πρώην».
Η έλλειψη προειδοποίησης δημιουργεί σοκ. Ο εγκέφαλος δεν προλαβαίνει να προσαρμοστεί στην απώλεια και το σώμα βιώνει τον χωρισμό σαν αιφνίδια απόρριψη.
Μήπως τελικά ο όρος «τοξική αρρενωπότητα» έχει χρησιμοποιηθεί υπερβολικά;
2. Γιατί δεν υπάρχει κλείσιμο
Όταν τελειώνει μια σχέση, συχνά υπάρχει μια συζήτηση: Το «γιατί», το «πώς», το «πότε χάλασε». Στο situationship, όμως, δεν υπάρχουν δικαιώματα ούτε ερωτήσεις, ούτε εξηγήσεις. Η έλλειψη απαντήσεων αφήνει το μυαλό να κατασκευάζει σενάρια, συνήθως εις βάρος μας.
3. Γιατί πενθούμε κάτι που δεν υπήρξε ποτέ
Ο πόνος ενός situationship δεν αφορά μόνο αυτό που συνέβη, αλλά κυρίως αυτό που θα μπορούσε να συμβεί. Πενθούμε το ενδεχόμενο, τη φαντασίωση, το «αν».
Δεν χάθηκε ένας άνθρωπος μόνο - χάθηκε μια πιθανή ζωή μαζί του. Και αυτός ο υποθετικός πόνος δεν έχει σαφή όρια, άρα είναι δύσκολο να επουλωθεί.
5 σίγουρα tips για να κρατήσεις τη σχέση σου φλογερή
4. Γιατί ενεργοποιεί βαθύτερες ανασφάλειες
Για άτομα με μη ασφαλές στιλ προσκόλλησης, ένα situationship λειτουργεί σαν συναισθηματικός επιταχυντής. Η ασάφεια, η απρόβλεπτη διαθεσιμότητα του άλλου και η έλλειψη δέσμευσης μπορούν να ενεργοποιήσουν φόβους εγκατάλειψης που έχουν ρίζες στην παιδική ηλικία. Όταν τελειώνει, δεν πονά μόνο ο χωρισμός επιβεβαιώνεται ένας παλιός φόβος: Ότι οι άνθρωποι φεύγουν χωρίς προειδοποίηση.
5. Γιατί δεν «δικαιούσαι» να πονάς
Ίσως το πιο σκληρό κομμάτι: η κοινωνική απαξίωση του πόνου.
«Μα δεν ήσασταν μαζί».
«Δεν ήταν τίποτα σοβαρό».
«Γιατί κάνεις έτσι;»
Αυτό το μήνυμα οδηγεί πολλούς στο να καταπιέσουν τη θλίψη τους, να νιώσουν ντροπή που πληγώθηκαν, να αμφισβητήσουν την ίδια τους την ευαισθησία. Κι όμως, τα συναισθήματα δεν υπακούν σε ορισμούς.
6. Τι μπορεί να βοηθήσει
Η ίαση ξεκινά από την αναγνώριση: αυτό που έζησες ήταν πραγματικό, ακόμα κι αν δεν είχε ταμπέλα. Ο πόνος δεν είναι υπερβολή· είναι πληροφορία.
Βοηθά:
• να σταματήσεις να παίρνεις πάνω σου όλη την ευθύνη,
• να αποδεχτείς ότι δεν χρειάζεσαι «άδεια» για να πενθήσεις,
• να αναρωτηθείς τι χρειάζεσαι για να νιώθεις ασφάλεια στις επόμενες συνδέσεις,
• και, αν μπορείς, να θέτεις νωρίς όρια όχι για να ελέγξεις τον άλλον, αλλά για να προστατεύσεις τον εαυτό σου.
Τα situationships δεν είναι πάντα κακά. Μπορούν να είναι ανάλαφρα, διασκεδαστικά, εξερευνητικά. Όμως οι άνθρωποι μέσα σε αυτά είναι πραγματικοί και τα συναισθήματά τους επίσης.
