Οι ταινίες θέλουν πάντα να πουν μια ιστορία που να περάσει ένα κεντρικό μήνυμα, καμιά φορά ίσως και πολλά παραπάνω. Αυτό ήταν το συναίσθημα που κυρίευε ολόκληρη την αίθουσα στο φινάλε της «Νύφης» σε σκηνοθεσία της Μάγκι Τζίλενχαλ, κάτι σαν «κατάλαβα το μήνυμα, αλλά κάπου χάθηκα σε αυτό». Χειροκροτήματα πήγαν να ακουστούν, αλλά άμεσα κόπασαν, καθώς κανείς δεν ήξερε αν αυτό που είδε του άρεσε.
Ένα πραγματικά αλλόκοτο πράγμα.
Σε πρώτη ανάγνωση, γνωρίζεις ότι θα παρακολουθήσεις ένα ιδιαίτερο love story καθώς πρωταγωνιστές δεν είναι δύο άνθρωποι ή ένα δίδυμο που ζει τον απαγορευμένο έρωτα, αλλά δύο τέρατα. Το ένα μάλιστα είναι το πλέον γνωστό στην ιστορία της λογοτεχνίας, εκείνο του Φρανκενστάιν του Κρίστιαν Μπέιλ ο οποίος πλέον λέγεται… Φρανκ και επιτέλους βλέπει τη χάρη που δεν του έκανε ο αυθεντικός δημιουργός του στο μυθιστόρημα της Mary Shelley να γίνεται πραγματικότητα.
Και ποιο είναι αυτό; Μα η δημιουργία μιας γυναικείας μορφής τέρατος για να μην είναι μόνος. Κάποιον που να τον κοιτά χωρίς τρόμο και, γιατί όχι, να τον αγαπά.
Διαβάστε ολόκληρη την κριτική της ταινίας εδώ.
