Δεν χρειάζεται να έχεις ζήσει σε δικτατορία για να αναγνωρίσεις τη μυρωδιά της. Είναι αυτή η αδιόρατη ένταση στον αέρα, το βλέμμα που αποφεύγεις στον δρόμο, το γέλιο που κόβεται μισό δευτερόλεπτο πιο νωρίς απ’ όσο πρέπει. Η ταινία The Secret Agent δεν σου εξηγεί πώς είναι να ζεις έτσι, αλλά σε βάζει κατευθείαν μέσα στη δύνη της.
ΤΟ ΚΑΤΑΦΥΓΙΟ: Ο Jason Statham αποδεικνύει πως μια ταινία δυνατής δράσης μπορεί να κρύβει ευαισθησία
Στη Βραζιλία του 1977, με φόντο τη στρατιωτική εξουσία και ένα καρναβάλι που βράζει από ζωή, ο Kleber Mendonça Filho στήνει ένα θρίλερ που ιδρώνει, όχι όμως από δράση τύπου Χόλιγουντ, αλλά από εκείνη τη μόνιμη αίσθηση ότι κάποιος σε παρακολουθεί και έχει το δικαίωμα να σου καταστρέψει τη ζωή χωρίς να δώσει λογαριασμό.
Το Recife, η βραζιλιάνικη πόλη που διαδραματίζεται το story δεν λειτουργεί ως απλό σκηνικό, αλλά σαν χαρακτήρας. Από τα καφέ μέχρι τα στενά με τη μούχλα και τα παρατημένα πτώματα δίπλα σε βενζινάδικα, η πόλη πάλλεται, την ώρα που το καρναβάλι ξεσπάει σε σάμπα, αλκοόλ και παραλήρημα, αλλά την ίδια στιγμή, η αστυνομία καθυστερεί να μαζέψει ένα πτώμα γιατί «έχει δουλειά».
Αυτή είναι η ειρωνεία του Mendonça Filho: η ζωή συνεχίζεται, ακόμα κι όταν το σύστημα σαπίζει από μέσα.
Ο Wagner Moura δεν είναι πια ο «Escobar του Narcos»
Ο άντρας που μιλά με τη σιωπή
Ο Wagner Moura, ναι, ο τύπος που έγινε παγκόσμιο πρόσωπο μέσα από το Narcos, αφήνει την εξωστρέφεια και υποδύεται εσωτερικά. Είναι ο Marcelo, ένας άντρας σε φυγή, χήρος, πατέρας, και στόχος. Δεν πουλάει μαγκιά, ούτε κάνει επίδειξη δύναμης σαν να είναι Secret Agent τύπου 007, αλλά κρατάει το βλέμμα χαμηλά, υπολογίζει κινήσεις, αποφεύγει παγίδες. Και μέσα σε αυτή τη χαμηλόφωνη ερμηνεία, κρύβεται ένας ανδρισμός που δεν χρειάζεται έγκριση.
Υπάρχει μια σκηνή στο καρναβάλι που για λίγα λεπτά χορεύει, πίνει, αφήνει τον εαυτό του να ξεφύγει. Εκεί καταλαβαίνεις πόσο απλό θα μπορούσε να είναι το σύμπαν του, αν δεν υπήρχαν άνθρωποι που θεωρούν την εξουσία προσωπικό τους όπλο.
Σε μια εποχή που το ανδρικό αφήγημα συχνά εξαντλείται σε δύναμη, χρήμα και dominance, η ταινία προτείνει κάτι πιο ώριμο. Ανδρισμός είναι να προστατεύεις χωρίς να γίνεσαι θύτης. Να αντέχεις χωρίς να σκληραίνεις και πάνω από όλα να θυμάσαι.
Wuthering Heights: Ο έρωτας και η εμμονή δεν απέχουν και πολύ
Ο Marcelo δεν είναι υπερήρωας, αλλά ένας άντρας που αρνείται να μετατραπεί σε αυτό που τον κυνηγά. Και αυτό, όσο κι αν ακούγεται απλό, είναι επαναστατικό. Το The Secret Agent έχει στυλ, παίζει με αρχειακό υλικό, ραδιοφωνικές φωνές, φωτογραφίες που κουβαλούν μνήμη, ενώ ταυτόχρονα φλερτάρει με το πολιτικό paranoia cinema των ’70s. Διαθέτει χιούμορ, είναι όμως σκοτεινό, σχεδόν άβολο και έχει αρκετό τρόμο, όχι όμως από κάποιο τέρας φαντασίας, αλλά το πραγματικό «τέρας». Εκείνο της δικτατορίας.
Και μέσα σε όλο αυτό, κυριαρχεί μια βασική ιδέα: η Ιστορία δεν είναι ποτέ ουδέτερη. Κάποιος τη γράφει, τη σβήνει και πολλοί τη φοβούνται.
Γιατί να τη δεις
Το σινεμά που συνδυάζει πολιτική, ένταση και πραγματική καρδιά δεν βγαίνει κάθε εβδομάδα. Γιατί η μνήμη είναι πράξη αντίστασης και κάπου ανάμεσα στη σάμπα, τον ιδρώτα και τους διεφθαρμένους αξιωματικούς, θα δεις έναν καθρέφτη πιο σύγχρονο απ’ όσο θα περίμενες.
Το The Secret Agent με λίγα λόγια, θα σου θυμίσει ότι η ελευθερία δεν χαρίζεται, αλλά κερδίζεται. Κάθε μέρα.
