Πριν τα superhero movies γίνουν βιομηχανία δισεκατομμυρίων, πριν τα cinematic universes χρειαστούν ειδικό Excel για να βγάλεις άκρη και πριν κάθε χαρακτήρας να έχει υποχρεωτικά origin story, υπήρχαν ταινίες που έπαιζαν την πιο cult μπάλα στις κινηματογραφικές αίθουσες. Πιο αθώα, πιο σκοτεινά, πιο pulp και κυρίως πιο ριψοκίνδυνα.
Κάποιες από αυτές δεν έγιναν ποτέ mainstream ή έφαγαν άκυρο από το box office και τους κριτικούς, όλες όμως άφησαν κάτι πίσω τους. Ένα cult status, ίσως πιο στιλάτο, μια αίσθηση ότι αν κάποιος τις πιάσει σωστά σήμερα, μπορεί να γίνει κάτι πολύ ωραίο.
Αυτό που ελπίζουμε να γίνει με το Masters of the Universe.
Με μια σημαντική υποσημείωση: αν γίνει reboot, ας μην επαναληφθεί το φιάσκο του The Crow. Γιατί άλλο να τιμάς το παρελθόν και άλλο να το αποδομείς χωρίς λόγο. Ξεκινάμε τη λίστα μας από την μοναδική που ξέρουμε, ότι όντως θα γίνει reboot στο νεοσύστατο DCU του James Gunn.
Swamp Thing (1982)
Μια ταινία από τον Wes Craven, πριν καν ο τρόμος γίνει mainstream. Ο σκηνοθέτης- αρχιτέκτονας των εφιαλτών, καλή ώρα το Nightmare on Elm Street, Scream, ο οποίος όμως περίπου το 1982, σκηνοθέτησε και μία από τις πιο παράξενες superhero ταινίες που έχουμε δει ποτέ: το Swamp Thing.
Βασισμένο στον εμβληματικό χαρακτήρα της DC, το φιλμ ήταν περισσότερο gothic παραμύθι παρά τυπικό comic book movie. Η Adrienne Barbeau, απόλυτη scream queen της εποχής, και ο Ray Wise ως Alec Holland, πριν μεταμορφωθεί στο πλάσμα του βάλτου, έδωσαν στην ταινία μια περίεργη, almost-romantic χροιά.
Oι Υπερήρωες του σινεμά που θα επιτρέπαμε να βγάλουν έξω την κόρη μας
Τελικώς, το κοινό δεν ήταν ακόμα έτοιμο για ένα τέτοιο προτζεκτ και η ταινία δεν αγαπήθηκε ιδιαίτερα, ούτε και έγινε ποτέ τεράστιο hit. Αλλά απέκτησε sequel, τηλεοπτική σειρά και, κυρίως, cult κοινό. Και τώρα, δεκαετίες μετά, το Swamp Thing επιστρέφει καθώς το reboot του είναι γεγονός.
Το στοίχημα; Να κρατήσει το σκοτάδι, την ατμόσφαιρα και τον λυρισμό. Όχι να το μετατρέψει σε ένα ακόμη CGI πείραμα.
The Shadow (1994)
Noir superhero movie, πριν καν γίνει μόδα. Ο Shadow υπήρχε πριν τον Batman, πριν τον Superman, πριν καν οι ήρωες φορέσουν μπέρτες και λογότυπα. Γεννημένος το 1931 στον κόσμο των pulp radio shows, ήταν σκοτεινός, μυστικιστικός και βαθιά noir.
Το 1994, ο Russell Mulcahy (Highlander) τον έφερε στη μεγάλη οθόνη με τον Alec Baldwin στον πρωταγωνιστικό ρόλο σε ένα φιλμ που όσες φορές και αν το δεις, δεν υπάρχει περίπτωση να μην το απολαύσεις. Μια ταινία που απέτυχε εμπορικά, αλλά σήμερα μοιάζει πιο επίκαιρη από ποτέ.
Ατμόσφαιρα, σκιές, trench coats, art deco αισθητική. Το The Shadow δεν ήθελε να γίνει blockbuster, αλλά να δημιουργήσει attitude και mood. Και το κατάφερε. Αν γίνει reboot, αξίζει να μείνει πιστό σε αυτό.
Όταν οι Σούπερ Ήρωες ενώθηκαν κόντρα στον κορονοϊό
The Phantom (1996)
Ο Phantom είναι από εκείνους τους ήρωες που δεν τους παίρνεις ποτέ εντελώς στα σοβαρά και αυτό είναι μέρος της γοητείας τους. Δημιουργήθηκε το 1936 και πέρασε δεκαετίες στα comic strips, μέχρι που το 1996 ο Simon Wincer αποφάσισε να τον φέρει στο σινεμά.
Με τον Billy Zane σε ρόλο ζωής και με κοστούμι που δύσκολα ξεχνάς), το The Phantom ήταν kitsch, υπερβολικό και απολαυστικό. Απέτυχε στο box office, αλλά στο home video έγινε λατρεία.
Ο Stan Lee ήταν ο μεγαλύτερος σούπερ ήρωας που γνώρισε ποτέ ο πλανήτης
Σήμερα, ένα reboot θα μπορούσε είτε να τον σοβαρέψει υπερβολικά, είτε να αγκαλιάσει πλήρως το pulp DNA του. Αν γίνει το δεύτερο, μιλάμε για potential cult hit. Και το πιστεύουμε ότι θα είναι πραγματικό έπος.
The Rocketeer (1991)
Το The Rocketeer είναι από εκείνες τις ταινίες που όλοι αγαπούν, αλλά λίγοι συζητούν όσο αξίζει. Ο Joe Johnston, πριν το Captain America, σκηνοθέτησε μια ωδή στα matinee serials των ‘30s. Jet packs, stunt pilots, Nazis, FBI, Howard Hughes, όλα δεμένα με έναν αφοπλιστικό ρομαντισμό και πρακτικά εφέ που στέκονται ακόμα, χωρίς CGI υπερβολές ή κυνισμό.
Το 2026 θα είναι η χρονιά των Superhero TV Series
Αν υπάρξει reboot, πρέπει να γίνει με την ίδια αγάπη στο παλιό Hollywood αλλιώς, καλύτερα να μείνει ως έχει. Η απόδειξη ότι η νοσταλγία μπορεί να έχει στιλ.
Darkman (1990)
Μια φορά και έναν καιρό ο Sam Raimi έφτιαξε τον δικό του ήρωα, πολύ πριν εμπνευστεί τον Spider-Man του Tobey Maguire. Είναι η εποχή που ήθελε απλώς να σκηνοθετήσει έναν superhero αλλά για κάποιο λόγο κανείς δεν του έδινε την ευκαιρία και τα δικαιώματα. Οπότε έκανε το μόνο λογικό: έφτιαξε τον δικό του.
Το Darkman με τον Liam Neeson (πολύ πριν τα Taken) είναι σκοτεινό, βίαιο, τραγικό. Ένας ήρωας που δεν νιώθει πόνο, αλλά κουβαλά όλο το συναισθηματικό βάρος του κόσμου. Οι κριτικοί το αγάπησαν, το κοινό το σεβάστηκε και το φιλμ απέδειξε ότι ο Raimi μπορούσε να παντρέψει horror και comics (ακόμα και αν δεν υπήρχε) καλύτερα από οποιονδήποτε.
Θέλουμε reboot; Προφανώς και ναι, αλλά με μεγάλη προσοχή. Πολύ προσοχή. Γιατί αν γίνει σωστά, μπορεί να μιλήσει ξανά σε μια εποχή που οι αντι-ήρωες έχουν μεγαλύτερη αξία από ποτέ.
