Το Ριφιφί του Σωτήρη Τσαφούλια ολοκληρώθηκε και επίσημα με το 6ο και τελευταίο επεισόδιο, επιβεβαιώνοντας κάτι που δεν είναι καθόλου αυτονόητο στην ελληνική τηλεόραση. Αυτό του ότι μπορεί να γνωρίζεις από την πρώτη κιόλας στιγμή τι θα γίνει στο φινάλε.
Διαβάστε επίσης τη συνέντευξή μας με τον Προμηθέα Αλειφερόπουλο στο πλαίσιο της σειράς.
Εμείς είχαμε βρεθεί στα γυρίσματα της σειράς και είχαμε ενθουσιαστεί από την αρχή για αυτό που θα δούμε:
Γιατί στο Ριφιφί, καλώς ή κακώς, όλοι ξέρουμε από το ξεκίνημα κιόλας της σειράς πως η ληστεία έχει πραγματοποιηθεί, πως η συμμορία της Όλγας έχει «σουφρώσει» τις θυρίδες και πως το σχέδιο -τουλάχιστον στα χαρτιά-πέτυχε. Δεν υπάρχει μυστήριο στο αν τα κατάφεραν, παρά μόνο το γιατί το έκαναν και πώς το κατάφεραν. Μαζί με αυτά, όμως, κυριαρχεί και ένα τεράστιο ενδιαφέρον στο τι κόστισε σε όλους αυτούς, ειδικά εκείνους που το έκαναν εκδικητικά.
Την ίδια ώρα, στο τέλος του 5ου επεισοδίου, μια ανακάλυψη κατά τη διάρκεια της ληστείας είναι αρκετή για να τινάξει τα πάντα στον αέρα. Για πρώτη φορά, το εγχείρημα τίθεται πραγματικά σε αμφισβήτηση, αυτό το «τη βάψαμε» του «Ψηλού» του Βλαδίμηρου Κυριακίδη την ώρα που κρατάει έναν φάκελο στα χέρια.
Ο Βλαδίμηρος Κυριακίδης μας είχε μιλήσει για τη σειρά, ανήμερα της Παγκόσμιας Ημέρας Άντρα 2025.
Αλλά εκεί φαίνεται η σκηνοθετική ευφυΐα του Σωτήρη Τσαφούλια στη διαχείριση του σασπένς.
Το τελευταίο επεισόδιο ήταν το καλύτερο (προσοχή λίγα spoilers)
Σε όλη τη διάρκεια της σειράς, ο ρυθμός είναι σταθερός, σχεδόν μεθοδικός. Χτίζει χαρακτήρες, σχέσεις, κίνητρα, μας εξηγεί το μοτίβο, τη διαδικασία, τη γέννηση της ιδέας, την υπομονή που απαιτείται για να σκαφτεί η σήραγγα που θα οδηγήσει στις θυρίδες. Ακολουθεί έναν δικό του ρυθμό, δεν βιάζεται καθώς ξέρει ότι το βάρος δεν είναι στη δράση, αλλά στους ανθρώπους πίσω από αυτή.
Και ήρθε το τελευταίο επεισόδιο για να αλλάξει τα πάντα. Εκεί όπου ο Τσαφούλιας αποφασίζει να παίξει ανοιχτά με το άγχος μας και από τα πρώτα λεπτά, η αίσθηση είναι πως οι Αρχές έχουν βρει τα ίχνη της συμμορίας. Ότι όλα καταρρέουν. Και ίσως έτσι να ήταν. Ίσως και όχι. Δεν χρειάζεται να γράψουμε περισσότερα.
Αυτό που χρειάζεται να ειπωθεί, είναι πως πρόκειται -με διαφορά-για το καλύτερο επεισόδιο της σειράς και για μια δουλειά εντελώς διαφορετική από ό,τι μας έχει συνηθίσει μέχρι σήμερα ο Τσαφούλιας, τόσο από σκηνοθετικής, όσο και από θεματικής πλευράς.
Το «ΡΙΦΙΦΙ» είναι ό,τι πιο δυνατό έχει κάνει ο Σωτήρης Τσαφούλιας και είδαμε το «γιατί»
Ένα φινάλε που σε κάνει να αναρωτιέσαι
Το Ριφιφί, λοιπόν, ήταν ένα mini series που κατάφερε να παντρέψει το δράμα και τη λύπη με την εκδίκηση και το διακριτικό, σχεδόν αμήχανο χιούμορ, καταφέρνοντας να βάλει στον ίδιο αλγόριθμο την ευφυΐα και τη συμπάθεια προς τους «κακούς».
Μια μίνι σειρά που σε αναγκάζει να σκεφτείς τη λεπτή γραμμή ανάμεσα στο καλό και το κακό, το πότε μια λάθος πράξη (σχεδόν εγκληματική) γίνεται αποδεκτή διότι κρύβει σωστά κριτήρια. Και εκεί έρχεται να δέσει με την προηγούμενη σειρά του, το 17 Κλωστές στο οποίο βλέπουμε το πώς η κοινωνία και οι κανόνες της έχουν τη μαγική ικανότητα να «οπλίζουν» απλούς ανθρώπους που έχουν τις καλύτερες προθέσεις και να τους μετατρέπουν σε κάτι που δεν θα αναγνώριζαν ούτε οι ίδιοι. Σε τέρατα.
Respect! Αχ βρε Σωτήρη μας διέλυσες ?☺️ #ριφιφι pic.twitter.com/YGI2vyvf4D
— Marié (@tilesmari) January 19, 2026
Το μεγάλο ερώτημα όμως είναι άλλο. Αν η εκδίκηση, ακόμα κι όταν έχεις χίλια δίκια, μπορεί ποτέ να καλύψει το κενό που την προκάλεσε. Η τελευταία σκηνή της Ευαγγελίας Μουμούρη στο ζαχαροπλαστείο, με το γλυκό μπροστά της, την ώρα που παρακολουθεί την τράπεζα που λήστεψε να κλείνει οριστικά, είναι η απόλυτη επιβεβαίωση πως «η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που σερβίρεται κρύο».
Το θέμα είναι όμως με τι κόστος; Μπορεί όντως, μια τόσο μεγάλη πράξη εκδίκησης να καλύψει την απώλεια; Φάε μία πάστα, και αναρωτήσου και εσύ.
Η σειρά ΡΙΦΙΦΙ του Σωτήρη Τσαφούλια προβάλλεται On Demand από την COSMOTE TV.
