Ο Eddie Redmayne έχτισε τον μύθο του σχεδόν από το πουθενά. Ανήκει στους ηθοποιούς που δεν κατοικούν απλώς στους ρόλους τους, τους αφήνουν να τον κατοικήσουν. Οι κινήσεις του, η φωνή του, ακόμη και ο τρόπος που αναπνέει φαίνεται να επαναπρογραμματίζονται κάθε φορά, σαν να πρόκειται για διαφορετικό άνθρωπο με κοινή μόνο μια αδιόρατη σπίθα ευαισθησίας. Η καριέρα του μοιάζει με μια αλληλουχία μεταμορφώσεων που δεν κραυγάζουν την τεχνική τους, αλλά τη συγχωνεύουν με την ψυχή του εκάστοτε χαρακτήρα. Δεν είναι ηθοποιός της επίδειξης· είναι ηθοποιός της εσωτερικής καύσης.
Από πολύ νωρίς φάνηκε ότι τον ενδιαφέρει περισσότερο το «πώς» ενός ανθρώπου υπάρχει στον κόσμο παρά το «τι» κάνει. Σε ιστορικά δράματα, σε σύγχρονα θρίλερ ή σε φανταστικά σύμπαντα, ο Redmayne δεν παίζει τον ήρωα ή τον αντιήρωα ως σύμβολο, αλλά ως οργανισμό. Στο πρόσωπό του καθρεφτίζονται δισταγμοί, ενοχές, αμφιβολίες, μια μόνιμη κατάσταση ευθραυστότητας που όμως δεν είναι αδυναμία· είναι πηγή δύναμης. Αυτή η ευθραυστότητα τον καθιστά βαθιά ανθρώπινο και ταυτόχρονα απρόβλεπτο. Χαρακτηριστικό παράδειγμα αποτελεί η ενσάρκωση του Stephen Hawking. Εκεί, η μεταμόρφωση δεν ήταν μόνο σωματική, αλλά χρονική. Ο Redmayne απέδωσε την εξέλιξη της ασθένειας με μια ακρίβεια σχεδόν τρομακτική, χωρίς ποτέ να χάνει την ουσία του ανθρώπου πίσω από τα συμπτώματα. Κάθε μικρή αλλαγή στη στάση του σώματος, κάθε αλλοίωση στη φωνή, λειτουργούσε σαν μουσική παρτιτούρα που οδηγούσε τον θεατή όχι στη λύπηση, αλλά στον θαυμασμό. Δεν ήταν μίμηση· ήταν ενσυναίσθηση σε ακραίο βαθμό.
Κι όμως, την ίδια στιγμή που μπορεί να καθηλώσει σε έναν τόσο απαιτητικό ρόλο, ο Redmayne είναι ικανός να περάσει με φυσικότητα στη σφαίρα του φανταστικού. Ως Newt Scamander, υιοθετεί μια εντελώς διαφορετική ενέργεια: αδέξια, ήσυχη, σχεδόν αόρατη. Εκεί η μεταμόρφωση δεν βασίζεται σε έντονες εξωτερικές αλλαγές, αλλά σε λεπτές κινήσεις, σε βλέμματα που αποφεύγουν την ευθεία επαφή, σε μια καλοσύνη που δεν διαφημίζεται. Δημιουργεί έναν ήρωα αντισυμβατικό, που κερδίζει όχι με επιβολή, αλλά με κατανόηση. Είναι μια ωδή στη δύναμη της πραότητας. Σε πιο σκοτεινά μονοπάτια, όπως σε ρόλους που αγγίζουν την εγκληματική ψυχολογία, ο Redmayne αποδεικνύει ότι μπορεί να απογυμνώσει τον χαρακτήρα από κάθε ίχνος γοητείας και να τον αφήσει εκτεθειμένο. Δεν φοβάται την ασχήμια, τη σιωπή, το άβολο. Αντίθετα, τα αγκαλιάζει. Με ελάχιστα μέσα, δημιουργεί μια ατμόσφαιρα ανησυχίας που δεν βασίζεται στη δράση, αλλά στην παρουσία. Είναι από εκείνους τους ηθοποιούς που μπορούν να γεμίσουν ένα πλάνο απλώς καθισμένοι ακίνητοι. Η θεατρική του παιδεία είναι εμφανής. Στη σκηνή, όπως και στον κινηματογράφο, δουλεύει με πειθαρχία και ρίσκο. Δεν τον ενδιαφέρει να είναι συμπαθής· τον ενδιαφέρει να είναι αληθινός. Αυτό φαίνεται και στις μουσικές του ερμηνείες, όπου η φωνή του, άλλοτε εύθραυστη κι άλλοτε αιχμηρή, λειτουργεί ως προέκταση της ψυχολογίας του ρόλου. Δεν τραγουδά για να εντυπωσιάσει, αλλά για να αποκαλύψει.
Αυτό που τελικά αποθεώνει τον Eddie Redmayne είναι η συνέπεια στην αναζήτηση. Κάθε ρόλος είναι ένα πείραμα, μια δοκιμή ορίων. Δεν επαναπαύεται ποτέ σε μια επιτυχημένη συνταγή. Αλλάζει, μετακινείται, ρισκάρει. Σε μια εποχή που πολλοί ηθοποιοί χτίζουν την εικόνα τους πάνω σε έναν τύπο, εκείνος επιλέγει τη διαρκή αποδόμηση. Και μέσα από αυτήν, ξαναγεννιέται κάθε φορά διαφορετικός.
Ο Redmayne δεν μεταμορφώνεται για να χαθεί· μεταμορφώνεται για να μας θυμίσει πόσες εκδοχές μπορεί να έχει η ανθρώπινη εμπειρία. Με λεπτότητα, θάρρος και βαθύ σεβασμό προς τους χαρακτήρες του, έχει καταφέρει να δημιουργήσει ένα σώμα δουλειάς που δεν εντυπωσιάζει μόνο με την ποικιλία του, αλλά με την ψυχική του πυκνότητα. Είναι ένας ηθοποιός που δεν παίζει ρόλους. Τους ζει. Και μέσα από αυτούς, μας καλεί να δούμε τον κόσμο λίγο πιο προσεκτικά, λίγο πιο τρυφερά, λίγο πιο αληθινά.
