Ήταν το 2019 όταν ο πρώην ηγέτης της Λάτσιο διαγνώστηκε με λευχαιμία. Για τρία ολόκληρα χρόνια πάλεψε με τον καρκίνο με τον ίδιο τρόπο που αγωνιζόταν, σαν να μην υπάρχει αύριο και μόνο για τη νίκη. Παρά την άνιση μάχη που έδωσε και την πρόσκαιρη ανάρρωση, δεν έφυγε ούτε λεπτό από το τελευταίο του ποδοσφαιρικό πόστο.
Καθόλη τη διάρκεια της θεραπείας του συνέχισε να κοουτσάρει την ομάδα της Μπολόνια. Ήταν αυτός που πήρε από το χέρι τη Λάτσιο και την οδήγησε στη χρυσή εποχή της, στα τέλη της δεκαετίας του ‘90 σε ένα πρωτάθλημα κι ένα ευρωπαϊκό κύπελλο.
Παρά το ότι ήταν αμυντικός, είχε ένα τρομερό επιθετικό πνεύμα. Λάτρευε την εκτέλεση φάουλ όσο τίποτα και αυτοσαρκαζόμενος είχε δηλώσει ότι οι στημένες φάσεις του άρεσαν περισσότερο από το ίδιο το ποδόσφαιρο και ότι χωρίς αυτές μάλλον δεν θα έκανε καμία σπουδαία καριέρα. Με τις εκτελέσεις του πέτυχε μερικά από τα πιο κρίσιμα και σπουδαία γκολ στις ομάδες που έπαιξε και εκτός από τις επιτυχίες του με τη Λάτσιο, κέρδισε ακόμα ένα σκουντέτο με την Ίντερ και ακόμα 4 κύπελλα Ιταλίας.
Στην πρώτη φάση της μάχης του με τη λευχαιμία υποβλήθηκε σε θεραπεία μυελού των οστών και τρεις κύκλους χημειοθεραπείας ενώ προπονούσε την Μπολόνια, όπως είπε χαρακατηρισιτκά όταν ασθένησε, «Έχω καρκίνο, αλλά θα παίξω επίθεση» Κι έπαιξε όπως έπαιξε άμυνα επιτιθέμενος. Νίκησε τον καρκίνο με τον δικό του τρόπο ακόμα κι αν έφυγε πολύ πρόωρα σε ηλικία μόλις 53 ετών.
