Υπάρχει κάτι σχεδόν προσβλητικό στο να γεννιέσαι μέσα σε μια οικογένεια που έχει χτίσει μια αυτοκρατορία με πειθαρχία, δουλειά και δεκαετίες έκθεσης και, μεγαλώνοντας, να αποφασίζεις ότι το μεγαλύτερό σου τραύμα είναι… οι γονείς σου. Όχι η φτώχεια, όχι η εγκατάλειψη, όχι η αδιαφορία. Αλλά το γεγονός ότι μεγάλωσες μέσα σε ένα brand που δε σου επέτρεψε να γίνεις μετριότητα χωρίς συνέπειες. Καλώς ήρθατε στην περίπτωση Μπρούκλιν Μπέκαμ.
Τις τελευταίες εβδομάδες, ο μεγαλύτερος γιος του Ντέιβιντ και της Βικτόρια Μπέκαμ έχει επιλέξει να λύσει τα οικογενειακά του θέματα όχι σε ένα τραπέζι, όχι με έναν ψυχολόγο, όχι με έναν δικηγόρο αν χρειαστεί, αλλά με stories, αινιγματικές δηλώσεις και δημόσιες συναισθηματικές εκρήξεις. Γιατί; Γιατί εκεί είναι το κοινό του. Εκεί είναι η μόνη σκηνή στην οποία έχει υπάρξει ποτέ πρωταγωνιστής.
Ας πούμε τα πράγματα με το όνομά τους. Ο Μπρούκλιν Μπέκαμ δεν είναι διάσημος επειδή είναι εξαιρετικός σε κάτι. Είναι διάσημος επειδή λέγεται Μπέκαμ. Ό,τι κι αν δοκίμασε να κάνει στη ζωή του (φωτογράφος, μάγειρας, επιχειρηματίας, μοντέλο, κάτι ανάμεσα σε όλα αυτά) το έκανε με μια ασφάλεια που κανένας κανονικός άνθρωπος δεν θα έχει ποτέ. Γιατί αν αποτύχεις, τι έγινε; Υπάρχει πάντα ένα νέο project, ένα νέο budget, ένα νέο “πάθος” που θα κρατήσει έξι μήνες. Και τώρα, αυτό το ίδιο παιδί βγήκε να μας πει ότι οι γονείς του νοιάζονταν περισσότερο για την εικόνα τους παρά για εκείνον.
Εδώ γελάμε.
Ο Ντέιβιντ Μπέκαμ δεν είναι απλώς ένας πρώην ποδοσφαιριστής με ωραίο πρόσωπο. Είναι ένας άνθρωπος που έμαθε από πολύ νωρίς ότι αν δεν ελέγξεις την εικόνα σου, θα σε καταπιεί. Που πλήρωσε λάθη, που χλευάστηκε, που ξαναχτίστηκε, που μετέτρεψε την καριέρα του σε παγκόσμιο business case. Η Βικτόρια Μπέκαμ δεν είναι απλώς μια Spice Girl που “έπιασε”. Είναι μια γυναίκα που έφαγε χρόνια ειρωνείας για να αποδείξει ότι το fashion brand της δεν είναι φάρσα. Αυτοί οι άνθρωποι δεν έπαιξαν ποτέ με το όνομά τους. Και αυτό το όνομα ήταν το μεγαλύτερο δώρο που πήρε ποτέ ο Μπρούκλιν.
Το πρόβλημα, λοιπόν, δεν είναι ότι οι γονείς του είχαν απαιτήσεις. Το πρόβλημα είναι ότι εκείνος μεγάλωσε πιστεύοντας πως οι απαιτήσεις είναι καταπίεση. Ότι το να σου λένε “συγκεντρώσου”, “διάλεξε κάτι”, “δούλεψε”, “μην εκτίθεσαι χωρίς λόγο” είναι τοξικό. Όχι. Είναι αυτό που λέμε ανατροφή σε οικογένεια που ξέρει τι σημαίνει δημόσια έκθεση και αποτυχία με συνέπειες.
Και κάπου εδώ μπαίνει το πιο ενοχλητικό κομμάτι της ιστορίας: η υποκρισία. Ο Μπρούκλιν κατηγορεί τους γονείς του ότι ελέγχουν τα media, ενώ ο ίδιος χρησιμοποιεί τα media σαν όπλο. Πετάει μισές αλήθειες, αφήνει υπονοούμενα, ξέρει ακριβώς τι θα γίνει όταν γράψει “δεν θέλω συμφιλίωση” ή όταν μιλήσει για “χειραγώγηση”. Ξέρει ότι οι γονείς του δεν μπορούν να απαντήσουν χωρίς να φανεί πως επιτίθενται στο ίδιο τους το παιδί. Κι αυτό δεν είναι θάρρος. Είναι συναισθηματικός εκβιασμός με φίλτρο Instagram.
Ο David Beckham έχει το φτηνότερο αλλά το πιο “καυτό” ρολόι της οικογένειας
Αν πραγματικά ήθελε ηρεμία, θα είχε φύγει από το κάδρο. Θα είχε εξαφανιστεί. Θα είχε ζήσει τη ζωή του μακριά από το επίθετο που τόσο τον “πληγώνει”. Δεν το έκανε. Γιατί χωρίς αυτό το επίθετο, δεν υπάρχει αφήγημα. Δεν υπάρχει ενδιαφέρον. Δεν υπάρχει καριέρα.
Και ας μιλήσουμε λίγο για το αγαπημένο νέο αφήγημα: anti-nepo. Είναι πολύ της μόδας να βαφτίζουμε κάθε παιδί διάσημων γονιών που δεν τα κατάφερε όπως νόμιζε “θύμα”. Μόνο που το nepotism δεν σε καταστρέφει. Σε αποκαλύπτει. Αν έχεις ταλέντο, σου ανοίγει δρόμους. Αν δεν έχεις, απλώς σε εκθέτει πιο γρήγορα. Και ο Μπρούκλιν εκτέθηκε. Όχι επειδή τον έλεγχαν. Αλλά επειδή ποτέ δεν βρήκε κάτι που να αντέχει το βάρος της προσοχής.
Δεν ξέρουμε τι ειπώθηκε πίσω από κλειστές πόρτες. Ξέρουμε όμως κάτι βασικό: οι Μπέκαμ δεν τον πέταξαν ποτέ στα σκουπίδια. Δεν τον διέγραψαν. Δεν τον γελοιοποίησαν δημόσια. Τον στήριξαν, τον προστάτευσαν, τον κάλυψαν. Σε έναν κόσμο γεμάτο πραγματικά κακοποιητικούς, απόντες ή αδιάφορους γονείς, ο Μπρούκλιν διάλεξε να παίξει το χαρτί του καταπιεσμένου πρίγκιπα. Και αυτό λέει περισσότερα για εκείνον απ’ ό,τι για τους γονείς του.
Στο τέλος της ημέρας, αυτή δεν είναι μια ιστορία οικογενειακής τραγωδίας. Είναι μια ιστορία ανωριμότητας. Ένα παιδί που είχε τα πάντα, αλλά δεν έμαθε ποτέ τι σημαίνει όριο, ευθύνη και σιωπή. Και όταν ήρθε η ώρα να σταθεί μόνος του, διάλεξε τον πιο εύκολο αντίπαλο: αυτούς που τον έφεραν μέχρι εδώ.
Ο David Beckham ντύθηκε όπως ένας πραγματικός ιππότης
Αν πρέπει να διαλέξουμε πλευρά, δεν υπάρχει δίλημμα. Όχι επειδή οι Ντέιβιντ και Βικτόρια Μπέκαμ είναι άγιοι. Αλλά γιατί σε αυτή την ιστορία, η αξιοπρέπεια, η αυτοσυγκράτηση και η δουλειά βρίσκονται ξεκάθαρα από τη μία πλευρά. Και τα stories, τα παράπονα και η αιώνια εφηβεία από την άλλη.
Team Beckham. Γιατί κάποια πράγματα δεν λύνονται με likes. Και κάποιοι επαναστάτες δεν ήταν ποτέ τίποτα παραπάνω από κακομαθημένα παιδιά με ελεύθερη πρόσβαση στο ίντερνετ.
