Υπάρχει μια νέα ανδρική φιγούρα που έχει μπει αθόρυβα στα σπίτια, στα κρεβάτια και κυρίως στις σχέσεις μας. Δεν είναι τοξική με τον κλασικό τρόπο. Δε φωνάζει, δε ζηλεύει, δεν εξαφανίζεται. Απλώς ανοίγει το laptop. Ή την τηλεόραση. Ή το κινητό. Και πατάει YouTube. Ο laptop boyfriend είναι ο άντρας που χρειάζεται πάντα κάτι να παίζει. Πριν τον ύπνο, μετά τον ύπνο, κατά τη διάρκεια της χαλάρωσης, μερικές φορές και κατά τη διάρκεια της οικειότητας. Το YouTube δεν είναι απλώς μια συνήθεια. Είναι τρόπος ύπαρξης.
Δεν υπάρχει ένα συγκεκριμένο είδος περιεχομένου που να τον ορίζει. Μπορεί να βλέπει true crime, ντοκιμαντέρ για φυλακές, βίντεο για lego, μαγειρική, αυτοκίνητα, shorts που δεν τελειώνουν ποτέ ή τρίωρα essays για πράγματα που δε θα του χρειαστούν ποτέ. Το κοινό στοιχείο δεν είναι το τι βλέπει, αλλά το γιατί. Και το γιατί είναι απλό: το YouTube δεν ζητά τίποτα. Δεν απαιτεί παρουσία, δεν απαιτεί συμμετοχή, δεν απαιτεί συναίσθημα. Απλώς παίζει.
Για πολλούς άντρες, το YouTube έχει γίνει καταφύγιο. Ένας τρόπος να απασχολείται το μυαλό χωρίς να χρειάζεται να είναι κανείς πραγματικά εκεί. Δεν χρειάζεται να μιλήσεις, δεν χρειάζεται να σκεφτείς, δεν χρειάζεται να νιώσεις. Σε αντίθεση με μια σχέση. Το να βρίσκεσαι δίπλα σε έναν άνθρωπο, ειδικά στο τέλος της ημέρας, μέσα στη σιωπή του κρεβατιού, απαιτεί κάτι που πολλοί άνδρες δεν έχουν μάθει να κάνουν εύκολα: να είναι παρόντες χωρίς περισπασμούς. Και αυτό, όσο παράδοξο κι αν ακούγεται, μπορεί να είναι πιο κουραστικό από μια γεμάτη εργάσιμη ημέρα.
Ο Laptop Boyfriend δεν ξυπνάει το πρωί και αποφασίζει ότι θα διαλέξει το YouTube αντί για τη σύντροφό του. Δεν πρόκειται για συνειδητή απόρριψη. Πρόκειται για μια ήσυχη επιλογή ευκολίας. Το autoplay είναι πάντα πιο απλό από μια συζήτηση. Ένα βίντεο 20 λεπτών είναι πάντα πιο διαχειρίσιμο από το να ρωτήσεις «πώς είσαι σήμερα;» και να χρειαστείς να ακούσεις πραγματικά την απάντηση.
Πολλοί άντρες δικαιολογούν αυτή τη συνήθεια λέγοντας ότι το YouTube είναι εκπαιδευτικό. Ότι δε χαζεύουν απλώς. Ότι μαθαίνουν. Ότι γίνονται πιο έξυπνοι, πιο ενημερωμένοι, πιο καλλιεργημένοι. Στην πράξη, αυτό το επιχείρημα λειτουργεί περισσότερο ως άλλοθι. Αν επρόκειτο πραγματικά για δίψα γνώσης, οι σύντροφοί τους δε θα ένιωθαν παραμελημένες. Κανείς δεν ένιωσε ποτέ ότι ανταγωνίζεται ένα βιβλίο. Κανείς δεν ζήλεψε μια πραγματική μελέτη. Το YouTube απλώς μοιάζει παραγωγικό, χωρίς να είναι. Είναι η σύγχρονη εκδοχή της ανδρικής τηλεόρασης που παίζει για να σε νανουρίσει, όχι για να σε εξελίξει.
Το πρόβλημα ξεκινά τη στιγμή που το YouTube μπαίνει στο κρεβάτι. Εκεί που κάποτε υπήρχε χώρος για κουβέντα, σιωπή, σεξ ή απλώς συνύπαρξη, τώρα υπάρχει μια οθόνη. Η σχέση γίνεται background. Η σύντροφος διαβάζει, χαζεύει το ταβάνι ή απλώς περιμένει να τελειώσει το βίντεο. Μετά το επόμενο. Και μετά άλλο ένα. Η οικειότητα δε χάνεται με καβγάδες ή ένταση, αλλά με απουσία. Με έναν άνθρωπο που είναι φυσικά παρών αλλά πνευματικά αλλού.
Δεν είναι τυχαίο που πολλές γυναίκες περιγράφουν ότι νιώθουν πως δεν βγαίνουν με έναν άνθρωπο, αλλά με τον αλγόριθμό του. Ξέρουν τι βίντεο θα παίξει, τι θα προτείνει το feed, τι θα ακολουθήσει μετά. Δεν ξέρουν όμως τι σκέφτεται πραγματικά, γιατί δεν υπάρχει χώρος να ειπωθεί. Το YouTube γεμίζει κάθε κενό. Και εκεί που δεν υπάρχει κενό, δεν υπάρχει και σύνδεση.
Αξίζει να ειπωθεί ότι το πρόβλημα δεν είναι το ίδιο το YouTube. Όλοι έχουμε τις εμμονές μας και τις στιγμές μας. Το πρόβλημα είναι ο χρόνος και ο τόπος. Όταν η οθόνη καταλαμβάνει τους ελάχιστους χώρους που θα μπορούσαν να είναι αποκλειστικά για δύο ανθρώπους, τότε κάτι χάνεται. Όταν η σχέση πρέπει να χωρέσει ανάμεσα σε δύο βίντεο των είκοσι λεπτών, τότε δεν είναι προτεραιότητα. Είναι διάλειμμα.
Ας μιλήσουμε με ειλικρίνεια για τη “χρυσή μετριότητα” του γραφείου
Ο Laptop Boyfriend συχνά πιστεύει ότι ξεκουράζεται. Στην πραγματικότητα, αναισθητοποιείται. Δεν αποφορτίζεται συναισθηματικά, απλώς καθυστερεί τη στιγμή που θα μείνει μόνος με τις σκέψεις του. Όσο περισσότερο συνηθίζει να κοιμάται με φωνές άλλων στο κεφάλι του, τόσο πιο δύσκολο του γίνεται να αντέξει τη σιωπή. Και χωρίς σιωπή, δεν υπάρχει πραγματική οικειότητα.
Το YouTube θα είναι πάντα εκεί. Το autoplay δεν τελειώνει ποτέ. Τα recommendations δεν εξαντλούνται. Ο άνθρωπος δίπλα σου όμως μπορεί να κουραστεί να περιμένει. Κανείς δεν θυμάται τι βίντεο έπαιζε πριν κοιμηθεί. Θυμάται όμως αν κοιμήθηκε δίπλα σε κάποιον που ήταν πραγματικά εκεί. Και αυτό είναι κάτι που κανένας αλγόριθμος δεν μπορεί να προσφέρει.
