Το σωστό το σπίτι έχει πάντα πατατάκια

Φιστίκια, κράκερς και άλλες αηδίες. Ο βασιλιάς του σαλονιού είναι ένας και απαιτείται να υπάρχει στο ντουλάπι κάθε κολλητού.

Από όπου και να το πιάσεις, σε ένα σπίτι υπάρχουν πάντα βασικά πράγματα, σωστά; Υπάρχει πάντα χαρτί υγείας. Δεν γίνεται να πεις «α δεν θα πάρω αυτό το μήνα». Υπάρχουν μακαρόνια, το φαγητό του φτωχού. Αβγά. Γιατί τι πιο απλό από ένα πιάτο με τηγανητά αβγά; Για να μην πιάσουμε τη λίστα που δεν έχει τελειωμό, μπορούμε να απαριθμήσουμε δεκάδες πράγματα που πρέπει να έχει και έχει ένα σπίτι, χωρίς να περιμένεις να τελειώσουν για να διαπιστώσεις ότι τα χρειάζεσαι.

 

 

Ένα από αυτά είναι -ή ακόμα καλύτερα ΘΑ ΕΠΡΕΠΕ να είναι- τα πατατάκια. Ναι τα πατατάκια. Το πατατάκι παιδιά, είναι ο βασιλιάς του σπιτικού junk food. Δεν χρειάζεται να πεινάς για να φας πατατάκια, απλά τρως. Δεν χρειάζεται να έχεις επισκέψεις, υπάρχεις εσύ ο ίδιος. Είτε παίζοντας στην κονσόλα, είτε βλέποντας σειρά και ταινία. Το πατατάκι είναι σύντροφος και το μόνο αληθινά σαλονάτο φαγητό, που κάνει όλους αυτούς τους ξηρούς καρπούς και τα μπισκοτοειδή να μοιάζουν ανέραστα.

Διάβασε επίσης για τον κολλητό που τρώει τα ξηροκάρπια χωρίς να πίνει!

Δεν θέλω να ακούσω τις βλακείες του στυλ «κάνω διατροφή, οπότε δεν έχω σπίτι μου». Τότε τι μας καλείς; Για να μας βγάλεις συριανά λουκούμια; Ωραία δεν λέω, αλλά άπαξ και θες να καλέσεις κόσμο, πέτα έξι σακουλάκια στο ντουλάπι για όταν έρθουμε οι υπόλοιποι. Χώρια ότι υπάρχουν ένα σωρό επιλογές. Με αλάτι και χωρίς αλάτι. Κανονικά αλλά και φουρνιστά. Με ρίγανη, με μπάρμπεκιου, με ξίδι, με δεν ξέρω και εγώ τι. Ε δεν γίνεται να μην σου αρέσει κανένα. Και αν δεν σου αρέσει, κάτσε φάε ρυζογκοφρέτες και θα τα φάμε εμείς, μην ανησυχείς.

 

tsipos1

 

Απλά πρέπει να καταλάβουν κάποιοι πως όπως οι κοπέλες έχουν πάντα πάστες και σοκολάτες και τούρτες να προσφέρουν στις φίλες τους, έτσι και οι άντρες θέλουν ένα πράγμα πριν ξεκινήσει το ντελίβερι. Πατατάκια. Τόσο απλό. Δεν γίνεται να είσαι άντρας, να μας καλείς σπίτι σου να βλέπουμε ποδόσφαιρο και να μας βγάζεις κάτι μάντολες που σου έφερε η θεία σου από το χωριό. Βάλτα στο κουτί και πέταξε τα από το μπαλκόνι. Δεκάρα δεν δίνουμε. Πατατάκια ρε. Πατατάκια. Πόσο κάνουν ρε τσίπη και δεν μπορείς να τα πάρεις; Πόσα θα δώσεις, πενήντα ευρώ για πέντε σακουλάκια; Πάρτα εκεί να υπάρχουν, να γεμίσεις τα μπολ, να μπούμε να τα δούμε να χαρεί η ψυχή μας. Ούτε να μας κεράσεις σουβλάκια θέλουμε, ούτε να μας φτιάξεις την συνταγή της γιαγιά σου για πίτσα. Μπορείς να πάρεις πατατάκια; Αυτό θέλουμε.

Εσύ ξέρεις γιατί ένα σακουλάκι πατατάκια δεν είναι ποτέ γεμάτο;

Κάντε λίγο αυτή τη συζήτηση με τους φίλους σας και αν έχετε μπλέξει και εσείς με κανέναν που το παίζει αθληταράς ή απλά είναι τσιγκούναρος, να έρχεστε σε συνεννόηση να τα αγοράζετε εσείς πριν πάτε στο σπίτι του. Αλλιώς να τον στείλετε να πάει να πάρει. Ναι, να βγει στο κρύο, στη βροχή, να πάθει πνευμονία αν χρειαστεί, αλλά να φέρει τα πατατάκια. Οι μαλακίες πληρώνονται.

Άκου εκεί μάντολες. Σε λίγο θα βγάζετε φάβα για να βλέπουμε Champion’s League.