Δεν πάω κόντρα στο κύμα των ημερών και τους Τελικούς της άλλοτε Α1 Ανδρών (νυν Greek Basketball League). Καταλαβαίνω απόλυτα τη σημασία ενός Ολυμπιακός-Παναθηναϊκός. Καταλαβαίνω την ένταση, την αντιπαλότητα, τα νεύρα, τα memes που θα γεννηθούν στα social media και τις ατελείωτες συζητήσεις στα καφενεία, στα γραφεία και στα οικογενειακά τραπέζια.
Όταν οι Knicks κερδίζουν, η Νέα Υόρκη «αναπνέει» αλλιώς!
Αλλά φέτος υπάρχει ένα πρόβλημα. Οι New York Knicks αποφάσισαν να φτάσουν μέχρι τους Τελικούς του ΝΒΑ και, συγγνώμη κιόλας, αλλά αυτό δεν είναι απλώς αθλητικό γεγονός, αλλά κάτι ανάμεσα σε κοσμικό φαινόμενο, βιβλική προφητεία και σενάριο που είχε απορριφθεί από το Χόλιγουντ ως υπερβολικά μη ρεαλιστικό.
Δεν είναι ότι μεγάλωσα βλέποντας NBA τη δεκαετία του '90 ή ότι πρόλαβα το τελευταίο τους outsider run μέχρι τους Τελικούς του '99, αλλά σίγουρα η ιστορία τους από τη δεκαετία του '90 με έκανε να αδημονώ για αυτή τη νύχτα. Οι Knicks δεν είναι απλώς μία ομάδα, είναι ο Patrick Ewing, τα ξενύχτια στο Star, το Madison Square Garden, η αίσθηση ότι η Νέα Υόρκη είναι το κέντρο του κόσμου.
