Επιτέλους μετά από πολύ καιρό, ο ποδοσφαιρικός Παναθηναϊκός βιώνει μια πραγματικά ωραία περίοδο. Μπορεί το πρωτάθλημα να έχει «πετάξει» -αν και όχι μαθηματικά ακόμα- ωστόσο και μόνο που η ομάδα δεν θυμίζει το σκορποχώρι των τελευταίων δύο χρόνων, οι μεταγραφικές κινήσεις νιώθεις ότι έχουν σκοπό και δεν κρύβουν άλλους, μυστήριους σκοπούς, ενώ το ευρωπαϊκό DNA επιστρέφει σταδιακά όπως ο φοίνικας μέσα από τις στάχτες, τότε ναι, υπάρχει φως μέσα στο ατέρμονο τούνελ.
Ο κόσμος του Παναθηναϊκού έχει ζήσει πολύ καιρό αυτή την βαριά και μουντή περίοδο μιζέριας, αλλά με τον Ράφα Μπενίτεθ στον πάγκο τα πράγματα δείχνουν να πηγαίνουν κάπου.
Βιθέντε Ταμπόρδα: Ένα μικρό φως σε μια χαμένη χρονιά
Γι’ αυτό και η φετινή αίσθηση μοιάζει σχεδόν απελευθερωτική. Η ομάδα τρέχει ένα σερί πέντε συνεχόμενων νικών, με τελευταία εκείνη απέναντι στη Μπέτις στο UEFA Europa League, ένα 1-0 που μπορεί να μην ήταν θεαματικό, αλλά ήταν γεμάτο ουσία και κυρίως, γεμάτο χαρακτήρα.
Αυτός ο Παναθηναϊκός του Μπενίτεθ αρχίζει σιγά-σιγά να μοιάζει με ομάδα που ξέρει τι θέλει κερδίζοντάς το μέσα από πειθαρχία, ένταση και ψυχικά αποθέματα. Τρεξίματα παντού, πίεση, πλάνο και μια αίσθηση ότι το παιχνίδι μπορεί να γυρίσει υπέρ του ακόμα κι όταν δεν του βγαίνει ακριβώς όπως το σχεδίασε.
Ο Γεντβάι φρόντισε να μην τον ξεχάσουμε ποτέ
Και κάπου μέσα σε όλο αυτό το νέο momentum, υπάρχει ένας παίκτης που δύσκολα γίνεται πρωτοσέλιδο, αλλά χωρίς αυτόν, πολλά από αυτά που βλέπουμε ίσως να μην λειτουργούσαν το ίδιο. Όχι, δεν είναι ο Τετέη, ούτε και ο Κυριακόπουλος. Είναι ο Ντάβιντε Καλάμπρια.
Θυμάστε το ντεμπούτο του το καλοκαίρι, στα προκριματικά του Europa League με τη Σαμσουνσπόρ; Τότε που μπήκε αλλαγή για μισή ώρα και κατάφερε να γίνει σύνθημα στα χείλη των οπαδών, κάνοντας όλους να ξεχάσουν (έστω και για λίγο) την αποχώρηση του Γιώργου Βαγιαννίδη για τη Σπόρτιγκ Λισσαβόνας.
