Μεγάλωσα βλέποντας Formula 1 και μέσω αυτής μυήθηκα στον κόσμο του μηχανοκίνητου αθλητισμού. Οι Alonso, Raikkonen και Hamilton ήταν οι δικοί μου ήρωες και το WRC το έβλεπα περισσότερο σαν κάτι που αφορά τους μυημένους με τη μόνη σχέση που είχα μαζί του να είναι το υπερ-videogame, Collin McRae.
Στη μυαλό μου, το WRC ή στην απλή γλώσσα, το ράλι, ήταν ένα άθλημα που έπρεπε να καταλαβαίνεις για να το εκτιμήσεις. Όλα αυτά μέχρι που βρέθηκα μια Κυριακή σε μια ειδική διαδρομή του Acropolis και κατάλαβα πόσο λάθος ήμουν.
Διότι όσο καλές κι αν είναι οι τηλεοπτικές μεταδόσεις, όσα onboard videos κι αν δεις στο YouTube ή highlights κι αν περάσουν από το κινητό σου, τίποτα δεν μπορεί να σε προετοιμάσει για τη στιγμή που ένα αυτοκίνητο του WRC εμφανίζεται ξαφνικά μέσα από ένα σύννεφο σκόνης, περνάει μπροστά σου με ταχύτητα που μοιάζει παράλογη και εξαφανίζεται πριν καν προλάβεις να επεξεργαστείς αυτό που είδες.
Κάπως έτσι έμαθα κι εγώ να αγαπώ το Rally. Τρώγοντας πέτρα στο δόξα πατρί. ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΟΛΟΚΛΗΡΟ ΤΟ ΑΡΘΡΟ ΕΔΩ.
