Το Adolescence ήταν ένα τηλεοπτικό φαινόμενο. Ξέφυγε από τις οθόνες μας και πέρασε ολοκληρωτικά στον πραγματικό κόσμο. Όλη αυτή η τεράστια απήχηση δείχνει, μεταξύ άλλων, ότι το Adolescence άγγιξε κάτι με το οποίο υπήρχε έντονη πολιτισμική ανάγκη να ασχοληθούμε. Ένα κομμάτι αφορούσε τον τρόπο με τον οποίο οι έφηβοι χρησιμοποιούν το ίντερνετ για να απομακρυνθούν από τον κόσμο των ενηλίκων, αλλά σε μεγάλο βαθμό αφορούσε τη σύγχρονη ανδρική ταυτότητα.
Και αν το Adolescence κάλυψε τη δίψα μας για μια mainstream, κριτική ματιά στο τι σημαίνει σήμερα να γίνεσαι άντρας, τότε ένα νέο δράμα του BBC, το Waiting for the Out, μοιάζει με τον φυσικό του διάδοχο: μια διερεύνηση του τι σημαίνει να είσαι άντρας σήμερα. Γραμμένο από τον καταξιωμένο θεατρικό συγγραφέα Dennis Kelly, το Waiting for the Out βασίζεται στο memoir The Life Inside του Andy West και ακολουθεί τον Dan (Josh Finan), έναν έξυπνο νεαρό που μόλις έπιασε δουλειά ως καθηγητής φιλοσοφίας σε φυλακή. Είναι μια απόφαση που μπερδεύει και ανησυχεί την οικογένειά του, ιδιαίτερα τον αδελφό του Lee (εξαιρετικός και ο Stephen Wight), έναν πρώην τοξικοεξαρτημένο που έχει περάσει κι ο ίδιος από τη φυλακή και φοβάται ότι ο Dan πήρε τη δουλειά αυτή για να καταλάβει καλύτερα τον αποξενωμένο πατέρα τους, ο οποίος επίσης είχε φυλακιστεί.
Αυτό που ακολουθεί είναι μια διπλή διερεύνηση του πόση επιλογή έχει τελικά ένας άνθρωπος στο ποιος γίνεται, και του αν μπορεί πραγματικά να αλλάξει αφού έχει ήδη γίνει αυτός που είναι. Από τη μία, υπάρχει η φιλοσοφία. Στα μαθήματα του Dan, οι κρατούμενοι μαθητές του συνδέουν σχεδόν πάντα τα θεμελιώδη φιλοσοφικά ερωτήματα με τις δικές τους ζωές και με το σύστημα μέσα στο οποίο υπάρχουν, ένα σύστημα που έχει πολύ συγκεκριμένες ιδέες για την ατομική ευθύνη (ή την απουσία της) και για το αν και πώς μπορεί ένας άνθρωπος να αλλάξει.
Από την άλλη, υπάρχει η ζωή «έξω». Ο Dan παλεύει (ιδιωτικά και κάποιες φορές δημόσια) με τον φόβο ότι είναι καταδικασμένος να γίνει ο παντελώς αποτυχημένος πατέρας του, ενώ ταυτόχρονα αντιμετωπίζει μια μάχη με την ιδεοψυχαναγκαστική διαταραχή (OCD), που φέρνει την ανάγκη του να αντισταθεί στις έμφυτες τάσεις του στο επίκεντρο.
Ήταν το Adolescence η καλύτερη κοινωνική σειρά του 2025;
Αυτό που φαίνεται να υποστηρίζει η σειρά είναι ότι το δεύτερο σκέλος χρειάζεται το πρώτο, ότι για να νιώσουμε οποιονδήποτε έλεγχο πάνω στη ζωή μας, στο ποιοι είμαστε και στο ποιοι γινόμαστε, χρειαζόμαστε έναν πλούσια ανεπτυγμένο εσωτερικό κόσμο. Χρειαζόμαστε σκέψη.
Για τους κρατούμενους, αυτό φέρνει σε σύγκρουση άντρες που υπερηφανεύονται για παραδοσιακά ανδρικά χαρακτηριστικά (σκληρότητα, βεβαιότητα, ηγετικότητα) με μια πρακτική, τη φιλοσοφία, που απαιτεί ακριβώς το αντίθετο. Απαιτεί ευαλωτότητα, περιέργεια και ανοιχτότητα: να σκέφτεσαι και να εκφράζεις αυτή τη σκέψη μπροστά σε άλλους, εξίσου δυσπρόσιτους άντρες. Απαιτεί,ουσιαστικά, να γίνουν πιο «σύγχρονοι» άντρες, κάνοντας πράγματα που ιστορικά οι περισσότεροι άντρες δεν είχαν την τάση να κάνουν.
Ο Dan βρίσκεται λίγο πιο μπροστά σε αυτή τη διαδρομή. Από πολλές απόψεις, είναι ήδη ένας αρκετά σύγχρονος άντρας, διδάσκει φιλοσοφία, έχει προοδευτικές ιδέες, φοράει κάπως funky ρούχα, αλλά ταυτόχρονα βασανίζεται από την αδυναμία του να ελέγξει πράγματα που θα μπορούσε να ελέγξει: αν μπορεί να γίνει πιο σκεπτόμενος και υπεύθυνος άντρας από τον πατέρα του ή αν έχει αφήσει τον φούρνο ανοιχτό και έχει κάψει το διαμέρισμά του. Το κρίσιμο στοιχείο είναι ότι κρατά αυτές τις εμμονές για τον εαυτό του, ακόμη κι όταν του δίνεται άφθονη ευκαιρία να τις μοιραστεί με τους πιο κοντινούς του ανθρώπους. Κι αυτό, επίσης, μοιάζει βαθιά ανδρικό.
Τα πράγματα αλλάζουν πραγματικά προς το καλύτερο (τόσο για τους κρατούμενους όσο και για τον Dan) όταν επιτρέπουν στον εσωτερικό τους κόσμο να επηρεάσει τον εξωτερικό. Όταν ο Dan μιλά με τη μητέρα του για το πώς ήταν ο πατέρας του ή με τον αδελφό του για το OCD του, και και στις δύο περιπτώσεις συνειδητοποιεί ότι έχει περισσότερες επιλογές απ’ όσες νόμιζε για το ποιος είναι.
Το Waiting for the Out δε θα τραβήξει την προσοχή που τράβηξε το Adolescence, καταρχάς γιατί τίποτα δε θα το κάνει, αλλά και επειδή είναι λιγότερο δραματικό και λιγότερο άμεσα «επίκαιρο». Υιοθετεί μια πιο ήσυχη, πιο μακροπρόθεσμη ματιά. Επίσης, ερωτήματα για τη φύση του εαυτού, την ατομική βούληση και τη σχέση της με τη βιολογία μας δεν είναι τόσο άμεσα συναρπαστικά όσο εκείνα για τον Andrew Tate, τη Manosphere και τις δολοφονίες εφήβων. Όμως στο Waiting for the Out υπάρχει ένα πολύ πειστικό επιχείρημα ότι αυτά τα ερωτήματα αξίζουν απολύτως να τεθούν.
