Σαν σήμερα 440.000 ‘Ελληνες έβαζαν στη Βουλή τη Χρυσή Αυγή

Σήμερα στην Ευρώπη η Ακροδεξιά καλπάζει πάνω στο κύμα της πανδημίας υπενθυμίζοντας ότι τίποτα δεν τελείωσε.

Η είδηση της επανεκλογής της Ισαβέλ Ντίας Αγιούσο στην περιφέρεια της Μαδρίτης και η συνεπακόλουθη παραίτηση του Πάμπλο Ιγκλέσιας από την ηγεσία των Podemos ερμηνεύτηκε ως ένα ακόμα κεφάλαιο στην παραδοσιακή κόντρας Δεξιάς - Αριστεράς στην Ισπανία. Η Μαδρίτη είναι προπύργιο του Λαϊκού Κόμματος την τελευταία τριακονταετία και χωρίς την ηχηρή παραδοχή της αποτυχίας του Ιγκλέσιας, ίσως να μην έπαιζε και τόσο πολύ στις διεθνείς ειδήσεις. 

Η πραγματική είδηση από τις μαδριλένικες εκλογές είναι ο καταποντισμός των Ciudadanos, ένα κεντρώο κόμμα σαν το δικό μας Ποτάμι, το οποίο ήταν και ο σύμμαχος της Αγιούσο και η ταυτόχρονη εκτίναξη του Vox. Το Vox δεν είναι ένα ακόμα κόμμα που φλερτάρει με τις ακροδεξιές παρυφές του πολιτικού φάσματος. Είναι ένα κόμμα που δεν κρύβει τους δεσμούς αίματος με το φρανκικό καθεστώς και κηρύσσει σε κάθε ευκαιρία τη δυσανεξία του απέναντι στην κοινοβουλευτική δημοκρατία. 

Το Vox θα είναι, εκτός συγκλονιστικού απροόπτου, το συμπλήρωμα εδρών που χρειάζεται η Αγιούσο προκειμένου να σχηματίσει την τοπική κυβέρνηση της Μαδρίτης και αυτό είναι μόνο η αρχή του νέου κεφαλαίου της άνθησης της ευρωπαϊκής ακροδεξιάς, του τρίτου και πιο περίεργου από όσα έχουμε δει μέχρι τώρα.

 

 

Την τελευταία δεκαετία η ακροδεξιά, με την Ελλάδα να είναι το πιο γκροτέσκο παράδειγμα, η άνοδος της ακροδεξιάς βασίστηκε πάνω σε δύο κομβικής ζητήματα. Από τη μία ήταν η αποτυχημένη διαχείριση της προσφυγικής κρίσης που δημιούργησε ο εμφύλιος στη Συρία. Η κλασικής κοπής μισαλλοδοξία και ο φόβος για το άγνωστο βρήκε γόνιμο έδαφος πάνω στα αποκαΐδια της ευρωπαϊκής ανικανότητας να παρέχει βιώσιμες λύσεις στους πρόσφυγες. Η ολέθρια διαχείριση δεν έκανε μόνο τον βίο αβίωτο στους «φιλοξενούμενους» στις δομές, αλλά έφερε και τις τοπικές κοινωνίες όπου αυτές δημιουργήθηκαν πρόχειρα, στα όρια τους. Είναι εύκολο να χαϊδέψεις αυτιά τάζοντας μαγικές λύσεις και ακόμα πιο εύκολο να τις πουλήσεις σε απεγνωσμένους κατοίκους. Όσο μεγαλύτερη είναι η απόγνωση, τόσο μεγαλύτερη και η αποκτήνωση που κάνει πιο εύληπτες τις ανεδαφικές και απάνθρωπες λύσεις που προτείνονται. Σαν συγκοινωνούντα δοχεία το ίδιο ακριβώς κάνουν και οι ιεροκήρυκες της ισλαμικής τρομοκρατίας από την άλλη πλευρά δημιουργώντας ένα εκρηκτικό μείγμα ιδεών.

 

 

Το άλλο ζήτημα είναι η οικονομική κρίση και με την ιστορία να επαναλαμβάνεται ως φάρσα στην ελικοειδή πορεία της είδαμε σε ένα κάκιστο remake, ευτυχώς για όλους μας, της μεσοπολεμικής ανόδου του φασισμού. Ενός φασισμού που έμοιαζε με μοναδική διέξοδο από τη δίνη στην οποία είχε περιέλθει η Ευρώπη μετά την τοξική διάδοση των επιπτώσεων του Κραχ του ‘29. Η έως ένα βαθμό αντιμετώπιση της κρίσης, έβαλε ένα φρένο στην περαιτέρω ανάπτυξη του φαινομένου, όμως ο σπόρος του κακού έχει δει μπει στη γη. 

 

 

Με τη φόρα που είχε το κύμα της ακροδεξιάς έψαχνε τον επόμενο βράχο από τον οποίο θα γατζωθεί για να πάει στο επόμενο επίπεδο. Καθώς όλοι παρατηρούσαμε να «καίει» τα τελευταία της καύσιμα πάνω στην ξενοφοβία και την οικονομική κρίση, ξαφνικά εμφανίστηκε η πανδημία και της έδωσε κάτι παραπάνω από το φιλί της ζωής.

Μια κρίση δημόσιας υγείας, στον πυρήνα της, δεν διαφέρει σημαντικά από μια οποιαδήποτε άλλη κρίση. Η διατάραξη της καθημερινής μας βολής, η καταπόντιση του βιοτικού επιπέδου, ο κίνδυνος της ζωής κλπ είναι κοινά χαρακτηριστικά για κάθε μορφή κρίσης. Αν συνυπολογίσουμε ότι μια οικονομική κρίση μπορεί κάλλιστα να είναι παραπροϊόν κάποιας άλλης κρίσης, βρίσκουμε εύκολα ένα πεδίο δόξης λαμπρό για το άνθος του κακού. 

Αλλάζοντας λίγο το φρεσεολόγιο σε σχέση με την προσφυγική και οικονομική κρίση, η ακροδεξιά υποσχέθηκε να λύσει το ζήτημα της πανδημίας όπως και τις προηγούμενες φορές. Άρνηση της πραγματικότητας, αναζήτηση εξιλαστήριων θυμάτων και επίθεση στα μοναδικά μέτρα που θα μπορούσαν να ανασχέσουν την κρίση. 

 

 

Τα εμβόλια, τα επιστημονικά δεδομένα και μέτρα κοινωνικής αποστασιοποίησης έγιναν από όπλα αντιμετώπισης της πανδημίας σε σημεία αντιπολίτευσης. Ο κοινωνικός αυτοματισμός οδήγησε στη δαιμονοποίηση συγκεκριμένων κοινωνικών ομάδων ανάλογα με το ακροατήριο κάθε φορά. Από τους νέους και τους γέρους, μέχρι τους ασθενείς και τους συνήθεις υπόπτους Ρομά και μετανάστες. Η αποδόμηση των ειδικών και των γιατρών έγινε λαϊκή απογευματινή παράσταση στα social media και το μόνο που μένει η συγκομιδή του καρπού. 

Μπορεί για την ώρα αυτό να μην είναι τόσο ορατό στην Ελλάδα, αλλά ένα πέπλο σκοταδισμού πλησιάζει την Ευρώπη. Είχαμε την τύχη (;) η ΧΑ να είναι περισσότερο εγκληματική οργάνωση και λιγότερο πολιτικό κόμμα και να μην βρωμίζει σήμερα με την παρουσία της τα έδρανα του κοινοβουλίου. Όμως το δηλητήριο που έχυσε στην ελληνική κοινωνία είναι ακόμα ανάμεσά μας. Είναι πολύ πιθανό, αν δεν λειτουργήσουν αυτή τη φορά τα δημοκρατικά αντανακλαστικά της ελληνικής κοινωνίας, δούμε μια αντίστοιχη ακροδεξιά εκτίναξη με αφορμή την πανδημία. Έχουμε την εμπειρία και τον χρόνο μπροστά μας να μην βρεθούμε στην ίδια δυσαρεστη θέση.