Η Τσικνοπέμπτη στο μυαλό κάθε άντρα

Ένας συντάκτης του Ratpack αφήνει για λίγο στην άκρη το καλαμάκι χοιρινό και γράφει για την ιερή αυτή ημέρα. 

Ας ξεκινήσουμε με έναν ορισμό της Τσικνοπέμπτης. Η Τσικνοπέμπτη είναι μια μέρα στην οποία η τροφική αλυσίδα υπόκειται σε σοβαρούς κλυδωνισμούς. Η πανίδα διαταράσσεται, πλήττεται σοβαρά και κάθε χρόνο αναβιώνει μαζικές γενοκτονίες χοίρων, προβάτων, εριφίων, μοσχαριών κλπ. Ολόκληροι πληθυσμοί ζώων αφανίζονται και καταβροχθίζονται από κτήνη.

Αυτό που μόλις διαβάσατε, θα μπορούσε να είναι κάλλιστα το μανιφέστο ενός χορτοφάγου. Δεν είναι. Και όχι μόνο δεν είναι, αλλά ετοιμάστε παρακαλώ και τα ξύλα για να ρίξουμε στην πύρα σήμερα τόσο το μανιφέστο όσο και τον χορτοφάγο.

Τώρα, ας εξετάσουμε έναν άλλο ορισμό της Τσικνοπέμπτης μέσα από το μάτι και το στομάχι του ανδρός: Τι είναι η Τσικνοπέμπτη; Μία απλή, κοινή, καθημερινή μέρα. Δε διαφέρει σε τίποτα από την Κυριακή του Πάσχα, τη μέρα των Χριστουγέννων, την Τρίτη του Τσάμπιονς Λιγκ. Είναι το ίδιο και το αυτό!

DSC01525 12

Υπάρχουν κάποιες μέρες σε αυτή τη χώρα που, είτε λόγω παράδοσης είτε λόγω θρησκείας, έχουν τη μοναδικότητά τους. Που είναι μάλιστα διπλή. Θα υπάρχει ένα «μυστήριο» ή ένα έθιμο, που πάντα, μα ΠΑΝΤΑ, θα συνδυάζεται με κτήνιασμα (συνήθως κρέατος). Η διαφορά της Τσικνοπέμπτης από όλες αυτές τις μέρες είναι πως στη συνείδηση του Έλληνα παμφάγου δεν υπάρχει κανένα άλλο μυστήριο, καμία τελετή, καμία μυσταγωγία, εκτός από το πώς θα αλατοπιπερώσεις τις μπρι(τ)ζόλες, πότε θα τις γυρίσεις και πόσο θα χρειαστεί να φας μέχρι να κάνεις εμετό. Τόσο απλά.

Τι είναι όμως πραγματικά η Τσικνοπέμπτη για έναν άντρα; Μια ευκαιρία, μια ταμπέλα, μια θεσμική έκφανση του φαγητού δίχως αύριο! Είναι η ελευθερία να φάμε αυτά που τρώμε όλες τις άλλες μέρες, σε πολλαπλασιασμένη ποσότητα και είδος. Είναι η σιγουριά ότι τούτη τη μέρα δεν θα γυρίσεις σπίτι και θα ακούσεις την καταθλιπτική λέξη «Φακές» ή τη δικαιολογία της μάνας σου ότι «Τετάρτη σήμερα, νηστεία, φασολάκια θα φας».

Σήμερα είναι μέρα νηστείας σε όλα τα άλλα φαγητά πλην του κρέατος. Αλλά για έναν άντρα, είναι μια καθημερινή μέρα. Εμείς, στη δουλειά, παραγγέλνουμε κάθε μέρα σουβλάκια. Κάθε μέρα. Αν δεν παραγγείλουμε μια μέρα, μας παίρνουν τηλέφωνο από το σουβλατζίδικο. Αν δεν πάρουμε σουβλάκια και πάρουμε πίτσα, θα είναι για να… ξεφύγουμε λίγο.Νηστεία στα σουβλάκια δηλαδή. Και υπάρχουν κάποιες μέρες όπου το «θα παραγγείλουμε σουβλάκια;» γίνεται «σήμερα θα παραγγείλουμε σουβλάκια!», αν εκείνη τη μέρα έχει αγώνα. Για ποιες μέρες μιλάω; Για την Τσικνοδευτέρα, την Τσικνοτρίτη, την Τσικνοκυριακή και πάει λέγοντας.

Σήμερα στη δουλειά, λόγω ημέρας, ίσως να μην παραγγείλουμε δίπιτα. Ίσως πάρουμε καλαμάκια σκέτα για να τα βάλουμε στη μέση, πάνω στα γραφεία και να νιώθουμε ότι τσικνίσαμε. Γι’ αυτούς που δε δουλεύουν; Θα πάμε να κάτσουμε στην ταβέρνα. Δεν  θα το φάμε στο όρθιο, ούτε θα πάρουμε μόνο πιτόγυρα. Θα πάρουμε το ίδιο κρέας σε πολλές διαφορετικές μορφές. Για να νιώθουμε ότι τσικνίσαμε.

Προσοχή στα εμφράγματα…