Ανοίγουν τα κομμωτήρια, ώστε να γίνουμε όμορφοι για το ρεβεγιόν που ΔΕΝ θα πάμε.
Όποιος τη νύχτα περπατάει, ξύλο, σίδερο και μελανιές βαστάει.
Όσο περνάει ο καιρός, τόσο πιο επιτακτικό γίνεται το ερώτημα για το πότε θα πιούμε έξω ένα ποτό και όσα…
Όσο επαναπαυόμαστε στη γλυκιά θαλπωρή της αθλητικής φόρμας τόσο πιο δύσκολη και μακρινή φαντάζει η επιστροφή στην κανονικότητα του two…
Ότι και να κάνεις τελικά θα σηκωθείς απ’ το στρώμα του πόνου, σχεδόν αιωρούμενος.
