Εσύ πού ήσουν όταν η Μπάρτσα γλεντούσε την Παρί;

4 συντάκτες του Ratpack περιγράφουν το πώς έζησαν(;) το χθεσινό έπος.

 

Αν δεν έχεις μάθει/δει/ακούσει για το 6-1 της Μπαρτσελόνα επί της Παρί, τότε ή κατοικείς στον Άρη (άρα δεν μας διαβάζεις) ή κάτι πολύ σοβαρό παίζει με την περίπτωση σου. Ωραία, να σου πω ότι χτες είδαμε ένα από αυτά τα ματς που είναι ορόσημα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Τέτοιου είδους ορόσημα που θα τα θυμάσαι για χρόνια και θα λες «Τι έκανα τότε τότε που η Μπάρτσα έριξε 6 στην Παρί, με τρία γκολ στα τελευταία 7 λεπτά και προκρίθηκε;».

Επειδή είμαστε και σε περίεργες ηλικίες που φλερτάρουν με το αλτσχάιμερ, είπαμε να το γράψουμε εδώ σε μια γωνιά ώστε να υπάρχουν για πάντα στην αιωνιότητα του ίντερνετ. Περιμένουμε στα σχόλια να μας πεις και εσύ πως έζησες το χτεσινό έπος. Κι αν δεν το έζησες, μην στεναχωριέσαι. Δεν ήσουν ο μόνος...

Ο Ρητινιώτης, ο κατά λάθος σινεφίλ

Είναι απλά μαθηματικά. Όταν μέσα στο μήνα βλέπεις κατά μέσο όρο δύο ταινίες κι όταν το βράδυ που γίνεται η μεγαλύτερη ανατροπή στην ιστορία του Τσάμπιονς Λιγκ εσύ έχεις επιλέξει να δεις ταινία, μάντεψε αδερφέ μου: ΕΙΣΑΙ ΓΚΑΝΤΕΜΗΣ. Δεν ξέρω γιατί μιλάω σε δεύτερο πρόσωπο από τη στιγμή που η γκαντεμιά είναι όλη δική μου. Ω ναι. Την ημέρα που το Καμπ Νου ζούσε μία από τις πλέον ένδοξες στιγμές της ιστορίας του, εγώ επέλεξα να κάτσω να δω το «Moonlight». Ήταν βλέπετε το ντεμπούτο μου στο νέο σπίτι και το τελευταίο που θα μπορούσα να προτείνω στην τύπισσα που έχει τα κουράγια να συγκατοικήσει μαζί μου από εδώ και στο εξής ήταν να κάτσουμε να δούμε μπαλίτσα, συνοδεία μπυρίτσας και ρεψίματος.

Κάτσαμε, λοιπόν, να δούμε τον Μαχερσάλα Αλί και όχι τον Μέσι και η επιλογή μου αυτή θα με κυνηγάει μια ζωή. Όπως θα με κυνηγάει και η αλλόκοσμη φωνή που διέκοψε την ταινία, εκείνη που ακούστηκε κάποια στιγμή από τον πρώτο όροφο (προφανώς στο γκολ του Ρομπέρτο στο 95'). Ήταν του ξάδελφού μου, του Νικολάκη. Φανατικός οπαδός της Μπάρτσα που βλέπει ταινίες όταν κι όπως πρέπει.

Ο Πολυμενέας έψαχνε μάταια για ένα τεύχος του «Ερίκ Καστέλ» δίπλα στον καναπέ

Δεν το περίμενα, αλλά δεν υπήρχε κανείς που το περίμενε (μεταξύ μας μιλάμε τώρα). Και για αυτό κάθισα σπίτι μόνος, χωρίς μαζώξεις, ποτά και τα απαραίτητα φαγώσιμα, αλλά με πολύ μπίρι-μπίρι σε facebook και what’s app. Στο 3-0 έρχεται μήνυμα «Αν αποκλειστούν, θα είναι λούζερς». Σωστό, ωστόσο αν υπήρχε μια ομάδα που θα μπορούσε να πείσει ότι αξίζει να περιμένεις μια τέτοια ανατροπή ήταν η Μπαρτσελόνα. Στο 3-1 αρχίζουμε και λέμε άλλα, να κοροϊδεύουμε τον Ντι Μαρία που μέσα σε μια φάση (χαμένο τετ α τετ, μπάλα άουτ και παραλίγο τραυματισμός) κατάφερε να χωρέσει μια ολόκληρη καριέρα, να απορούμε αν ο Τραπ πίνει «La Trappe» και άλλα τέτοια κρύα. Κάπου στο 80' σκάει άλλο μήνυμα «το πιστεύω ότι μπορούν». «Ναι, αν διαβάζεις “Ερίκ Καστέλ”» -το ευφυολόγημα στο τσεπάκι, βλέπεις.

Από το 88’ είμαι όρθιος, στο 90’ ήδη χορτασμένος από αυτό που έχω δει και εκεί που φαντάζομαι τον Τερ Στέγκεν να παίρνει κεφαλιά και να σκοράρει, ώστε ο αναγνώστης να κλείσει όλο χαρά το κόμικ και να πάει για ύπνο, κάνει προβολή ο Σέρχι Ρομπέρτο. Γκολ, 6-1, όλα έγιναν όπως έπρεπε να γίνουν. Έρχονται ταυτόχρονα γύρω στο 8 μηνύματα: «Τι έγινε ρε, μαλάκα;» και ένα σιχτίρισμα από εκείνον που πήγε για μπάνιο στο 82’ και έχασε τα πάντα.

Αφού ηρέμησα, σκέφτηκα εκείνο τον ιδιοκτήτη σε ένα μικρό καφέ της Μπαρτσελόνα, γωνία Meridiana με Buenaventura Muñoz. Σχεδόν ένιωσα ένα κομμάτι από τη χαρά του. Να ‘ναι καλά, ο καλός ο Antoni.

 O Ρομπόλας άκουγε φωνές που του έλεγαν «κι όμως θα το γυρίσει»

Για να πω την αλήθεια, κανένα σκοπό δεν είχα να το δω το ματς, όχι μόνο διότι το θεωρούσα τελειωμένη υπόθεση αλλά και επειδή ελάχιστη μπάλα έχω δει μετά τον καταιγισμό του EURO. Κατά τις 10 και μισή το βράδυ γράπωσα μία μπύρα από το ψυγείο και επειδή δεν είχα τίποτα καλύτερο να κάνω, άνοιξα βαριεστημένος την TV. ΟΚ, η Barca έχει βάλει δύο γκολάκια. Ε και; Θαύματα δεν γίνονται στην πραγματική ζωή. Γίνονται όμως καμιά φορά στο ποδόσφαιρο.

Όσο έβλεπα το ματς τόσο δεν πίστευαν τα μάτια μου αυτό που αντίκριζαν, μάλιστα για κάποιον αδιανόητο λόγο, και τονίζοντας εδώ πως είμαι ΜΕΓΑΛΟΣ ΑΣΧΕΤΟΣ στην πρόβλεψη ποδοσφαιρικών αποτελεσμάτων, μία φωνή έλεγε μέσα μου «κι όμως θα το γυρίσει». Στα τελευταία λεπτά ήμουν όρθιος, σίγουρα ξύπνησα γείτονες από φωνές, έστελνα με μανία μηνύματα σε φίλους μην τυχόν και χάνουν αυτό το θαύμα, θυμήθηκα γιατί το ποδόσφαιρο είναι το πιο ωραίο πράγμα παιχνίδι στον κόσμο, και όταν, τελικά, μπήκε το έκτο γκολ το μόνο που μπορούσε να ψελλίσει το θολωμένο μου μυαλό ήταν οι δύο παρακάτω λέξεις: ΣΟΥ-ΠΕΡ ΚΑΥ-ΛΑ.

 

Ο Χρήστου μόνο ΠΑΟΚ για συμπαράσταση

Εντάξει, κανείς δεν το περίμενε το 6-1. Βασικά, κανείς δεν περίμενε πως θα γυρίσει το 4-0. Εκτός από ένα κολλητό που μου είπε «θα τους πάρει τα σώβρακα σήμερα η Μπάρτσα», κανένας δεν πίστεψε στο γύρισμα. Μπράβο στη Μπάρτσα και όλα καλά. Δύο σκορ απασχόλησαν χθες τα social media: το 6-1 της Μπάρτσα και το 10-1 των Μαχητών στο Survivor. Μην γελάτε, έτσι είναι. Κανείς όμως, ή τουλάχιστον λίγοι, ήταν όσοι ασχολήθηκαν με την ΠΑΟΚάρα που έδινε την δική της μάχη με την Τενερίφη. Ο ΠΑΟΚ, είχε χθες ανάγκη από ένα φίλο – εκτός από τους δεκάδες που βρέθηκαν στο γήπεδο. Είχε ανάγκη να γνωρίζει ότι κάποιοι έχουν γυρίσει τους δέκτες στην ΕΡΤ 3 και φωνάζουμε «Καμιά Μπάρτσα δικέφαλε, βούλιαξε τους Ισπανούς». Και ήταν δύσκολα από την αρχή για τον ΠΑΟΚ που έχασε και τον Κλάντον από τραυματισμό και κατέληξε να χάνει στο δεύτερο 10λεπτο με 37-16.

Κάκιστο παιχνίδι, αλλά κάποιοι από εμάς χθες, σταμάτησαν να ασχολούνται με τον Μέσι σαν να είναι 15χρονα (σ.σ.: ναι για εσάς μιλάω Πολυμενέα, Ρητινιώτη και Ρομπόλα) και επέλεξαν να στηρίξουν τον Βορρά. Κλείνοντας να πω ότι ανακάλυψα το mute στο Facebook και είμαι πολύ ευτυχής που δεν έκατσα να διαβάσω τους οργασμούς του ενθουσιασμού τους.Καμιά Μπάρτσα.ΠΑΟΚάρα.

 


Γκεστ σταρ: Ο (ΑΘΛΗΤΙΚΟΣ ΣΥΝΤΑΚΤΗΣ) Γιώργος Κυριακόπουλος που δεν το είδε γιατί είχε ταινία το STAR 

Το ξέρω πως πολλοί θα κουνήσετε με δυσαρέσκεια το κεφάλι, ενώ μερικοί θα δείξετε την ανοικτή παλάμη σας στην οθόνη. Το παραδέχομαι. Έκανα μεγάλο λάθος και το πλήρωσα ακριβά. Ναι, είμαστε και εμείς που δεν καταφέραμε να δούμε την ματσάρα της Μπαρτσελόνα με την Παρί Σεν Ζερμέν γιατί η γυναίκα στο σπίτι έβλεπε πιο πριν τηλεόραση. Το λάθος μου είναι μεγάλο, αλλά όχι όσο έκαναν κάποιοι άλλοι που επέλεξαν να δουν survivor ή να κάνουν ζάπινγκ στην τηλεόραση.

Λιτό το σκηνικό. Μπαίνω σπίτι μετά από δουλειά, η γυναίκα βλέπει μια αμερικανιά στην τηλεόραση για έναν αστυνομικό που τον αδίκησαν αλλά, παραδόξως, κατάφερε και δικαιώθηκε. Η πρώτη αντίδραση ήταν να αρπάξω το τηλεχειριστήριο. Όμως, άμεσα ακούστηκε η φωνή: «ΜΗΝ ΤΟ ΑΛΛΑΞΕΙΣ! ΤΩΡΑ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΚΡΙΣΙΜΟ ΣΗΜΕΙΟ». Δυστυχώς, 20 λεπτά αργότερα, ακόμα δεν είχε καταλήξει κάπου το έργο, εγώ συνέχιζα να χάνω την ματσάρα στο Καμπ Νου και κατέληξα να κλαίω με λυγμούς στο κρεβάτι σε εμβρυακή στάση μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Εντάξει, είμαι λίγο υπερβολικός με το παραπάνω, αλλά αυτή ήταν η αντίδρασή μου το πρωί που έμαθα για την ανατροπή! ΝΤΡΟΠΗ ΜΟΥ!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης