Αναρχία στην Τσικνοπέμπτη: «Ζήτω το φακόρυζο, κουφάλες!»

Ένας εριστικός συντάκτης του Ratpack προκαλεί.

Το ξέρω το βλέμμα σου. Αυτό το επιτιμητικό βλέμμα, κράμα Αντιγόνης –ίιιιιουυυ- Λυμπεράκη, όταν μιλάει για τις ψήφους των φτωχών, και Κώστα Πρέκα όταν μιλάει σκέτο. Το ξέρω γιατί το έχω αντιμετωπίσει εκείνες (ναι, πληθυντικός) τις φορές που άνοιξα το ταπεράκι μου και εμφανίζεται από μέσα μια λαχταριστή –ναι λαχταριστή!- μερίδα φακόρυζου.

Γιατί έτσι είναι, μερικά φαγητά είναι γεννημένα να γεννούν τα πάθη. Και είναι τόσο ατρόμητα ώστε να μην κωλώνουν να βγαίνουν μπροστά ακόμα και μια μέρα όπως η σημερινή, που σε κάθε μπαλκόνι ψήνεται λουκάνικο, σε κάθε στενό παϊδάκια, σε κάθε πλατεία προβατίνα.

Δεν είμαι βίγκαν, συμφωνώ ότι απόψε θα πρέπει να ρωτάνε έξω από ταβέρνες και σπίτια «Τι γράφει η ταυτότητα σου; Βίγκαν; Δεν μπαίνεις! ΔΕΝ ΜΠΑΙΝΕΙΣ!» και ειδικά για αυτούς τους εκνευριστικούς που θα βρουν να πουν μια βιγκανίστικη εξυπνάδα για να την σπάσουν επίτηδες σήμερα στους άλλους, τους πρέπει κούρεμα με την ψιλή, ταμπελάκι που να γράφει «είμαι βίγκαν, τρώω κινόα» και δημόσια διαπόμπευση με γύρο να εκτοξεύεται προς το μέρος του.

giphy vegan 2

Αλλά, αλλά, αλλά. Ενώ σε καταλαβαίνω, κρεατοφάγε, πρέπει να σου πω ότι η δική μου σχέση με το κρέας είναι σαν αυτή του Ηνωμένου Βασιλείου με την Ευρωπαϊκή Ένωση: εντάξει, κάνουμε παρέα, αλλά δεν μας λες και κολλητούς. Ενώ δηλαδή εσύ είσαι αυτός που θα πει «Μμμμ… έχει αρπάξει λίγο η παντσετούλα κάτσε να τη γυρίσω», εγώ θα πω «Μμμμ.. το πίνει το λάδι της η φάβα». Εσύ θα κάτσεις στην ταβέρνα και στην παραγγελία για τα πρώτα θα πεις «ναι, αλλά να μην ξεχάσουμε και τα παστουρμαδοπιτάκια», και εγώ θα πω «ναι, αλλά να μην ξεχάσουμε τον ντάκο».

Είμαι αυτός, που όταν ο συνάδελφος στο γραφείο θα παραγγείλει με κατεβασμένα μούτρα πλιγούρι με ψητά λαχανικά, επειδή τις προηγούμενες μέρες είχε αφανίσει μισό κοπάδι γουρούνια, θα του πω (όχι για να το εμψυχώσω) «έλα ρε, γαμώ είναι».

Η σχέση μου με τα φακόρυζο ξεκίνησε όπως κάθε μεγάλη και παθιασμένη σχέση: με αμοιβαία αντιπάθεια. Ήταν Μεγάλη Παρασκευή και είχα υπηρεσία. Ήταν μεγάλη Παρασκευή και ήταν η μέρα που περίμενε –νηστεία μέχρις εσχάτων, να βλέπεις ελιά και να την περνάς για χοιρινό. Τα βλέμματα μας διασταυρώθηκαν, με κοίταζε με ανωτερότητα και αλαζονεία «να δω που θα βρεις κάτι καλύτερο από εμένα». Ανταπέδωσα με αηδία. Γύρισε την πλάτη, έκανα το ίδιο και αφέθηκα στην αντίζηλο: γαλοπούλα, ντομάτα και σως τοποθετημένα αναπαυτικά ανάμεσα σε ένα κρουασάν και κλεισμένα σε μια αεροστεγή συσκευασία που έγραφε «Στεργίου».

φακόρυζο

Έχασε τη μάχη, κέρδισε όμως τον πόλεμο.

 

Και δεν θα μπορούσε να γίνει αλλιώς. Γιατί πολύ απλά το φακόρυζο είναι ανώτερο από όλα τα υπόλοιπα ζευγαρώματα του ρυζιού. Τίμιο το σπανακόρυζο, αλλά πολύ ζουμί και κυρίως μόνο ο Ποπάυ τρώει σκέτο το σπανάκι. Τα αυτό ισχύει και για τα πρασόρυζα και λαχανόρυζα, ενώ το ζευγάρωμα με τον κιμά δεν είναι πάντα επιθυμητό. Εγκρίνεται στους λαχανοντολμάδες, μένει μετεξεταστέο στα γεμιστά. Και για να τελειώνουμε, το φακόρυζο συνδυάζει δύο φαγητά που μπορούν να σταθούν άνετα μόνα τους σε κάθε τραπέζι, σε κάθε γειτονιά.

Έπειτα, είναι ο εξωτικός του αέρας. Υπάρχει μια τεράστια παρεξήγηση σχετικά με το φακόρυζο, που φυσικά οφείλεται σε όσα σκοτεινά απεργάζεται η συνωμοσία των μπιφτεκοφάγων και η παρεξήγηση αυτή έχει να κάνει με την εμφάνισή του. Πώς ο Άγιος Βασίλης που έχουμε στο μυαλό μας είναι χοντρός και φοράει κόκκινα, ενώ ο κανονικός ήταν μια ασκητική φυσιογνωμία με άμφια; Ε, κάτι αντίστοιχο συμβαίνει με το φακόρυζο από την ανάποδη.

Ακούς φακόρυζο και φαντάζεσαι μια σούπα που μέσα τις θα κολυμπούν φακές και ρύζια. Όχι, το σωστό το φακόρυζο είναι πηχτό, δεν επιπλέει σε ζουμιά και μπορείς άνετα να το φας είτε με κουτάλι είτε με πιρούνι. Μας το έχουν μάθει οι φίλοι μας από το Λίβανο και τη Μέση Ανατολή, εκείνοι το λένε μουζάνταρα, εμείς φακόρυζο, αλλά δεν τα χαλάσουμε εκεί. Και όλα αυτά με την απλή έκδοση. Αν σου μιλήσω για συνταγές με κουκουνάρια ή καραμελωμένα κρεμμύδια, θα γίνει χαμούλης. Κρατάω χαμηλό προφίλ.

φακόρυζο 2

Λένε τα παιδιά των μπιφτεκιών «Έχεις πάρει διαζύγιο από τη ζωή», όταν σε ακούν να το εκθειάζεις. «Τιμωρία σε έχουν;», μόλις δουν το πιρούνι σου να επιτίθεται πάνω στα λοφάκια από ρύζι και φακές. Δεν ξέρουν.

Είναι νόστιμο, και αν αφήσετε κατά μέρος τις προκαταλήψεις σας θα το καταλάβετε και εσείς. Είναι τόσο νόστιμο, που εδώ, στο γραφείο, το έφερε σήμερα εκλεκτός συνάδελφος για να το τιμήσει. Σήμερα, στη μέρα των κρεάτων, για να κάνει διπλό τίτλου μέσα στην έδρα τους και να κάνει «σςςςςς» μπροστά στην κερκίδα των φανατικών. Γιατί ακόμα και όλα τα κρέατα της Γης ενωθούν, την απλότητα, το ζεν και το coolness του φακόρυζου δεν το φτάνουν.

Βαγγέλη και Φλώρα, θα νικήσουμε.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης