Ωδή στo Κορίτσι που τρώει με τα Χέρια

Το αγαπάμε λίγο περισσότερο και όχι μόνο επειδή «χτυπάει» σωστά το μπέργκερ και το παϊδάκι.

Στις αμέτρητες εξόδους που κάνουμε με παρέα και φίλους ανά καιρούς, το πώς θα φάνε τα κορίτσια της παρέας είναι κάτι που δεν θα συζητηθεί ανοιχτά αλλά σίγουρα θα σχολιαστεί. Πόσο μάλλον όταν η έξοδος είναι στην παραδοσιακή ταβέρνα της γειτονιάς, που τα μπιφτέκια τα παϊδάκια και οι πανσέτες χοροπηδούν στις σχάρες και συνοδεύονται από ήχους ποτηριών που τσουγκρίζονται και φωνές από κρασοζαλισμένα κεφάλια.

 

Είναι στα γονίδια ρε ’σεις

Δεν το έχω φιλοσοφήσει γιατί ασχολούμαστε τόσο όταν οι γυναίκες προσπαθούν να φάνε ένα παϊδάκι με μαχαιροπίρουνο και αφαιρούν το πάνω ψωμάκι του μπέργκερ  για να μπορέσουν να κόψουν το μπιφτέκι. Είναι ίσως στα γονίδιά μας. Ίσως κάνουμε εικόνες βασισμένες στους προϊστορικούς κυνηγούς, που όταν έφεραν το σκοτωμένο μαμούθ στη σπηλιά και άναψαν τη φωτιά, βύθισαν τα δάχτυλα τους στη ζεστή σάρκα χωρίς να σκεφτούν πως χρειάζονται κάτι για να «τσιμπήσουν» το κρέας. Και είμαστε βέβαιοι ότι με τον ίδιο τρόπο αντέδρασαν και οι γυναίκες.

Κάθε φορά λοιπόν που το κορίτσι ή τα κορίτσια του τραπεζιού αρπάζουν το παϊδάκι, πέφτει μία περίεργη σιωπή και το μάτι κοιτάζει ανυπόμονα: θα πέσει πιρούνι ή θα πέσει δάγκωμα;

paidakia

 


Αυτή η σπαστική εικόνα

Δεν είναι ότι της ζητάμε να αλλάξει τις συνήθειες της. Είναι ότι δεν βγαίνει λογική. Το παϊδάκι έχει τόσο λίγο κρέας πάνω, που τα μαχαιροπίρουνα κάνουν απλά την κατάσταση δύσκολη. Το ίσιο συμβαίνει και με την πανσέτα. Ή και με το μπούτι του κοτόπουλου. Στην περίπτωση του μπέργκερ, το θεωρείς βλασφημία να βγάλει το πάνω ψωμάκι, επειδή απλούστατα δεν είναι «καπάκι». Έχει σάλτσες και υλικά. Για την πίτσα ούτε λόγος. Αν υπάρχει άνθρωπος που την τρώει με μαχαίρι και πιρούνι, κάτι πάει στραβά.

Θέλουμε πάνω απ’ όλα τα κορίτσια να αισθάνονται άνετα. Να ξέρουν πως αν πιάσουν το παϊδάκι με τα χέρια, δεν θα γυρίσει να την κοιτάξει κανείς λέγοντας «ίου!». Τι διάολο; Από πού προέκυψε τόση σεμνοτυφία; Και ποιος ήταν αυτός που χαρακτήρισε ξενέρωτο το να φας με το χέρι κάτι που δεν τρώγεται διαφορετικά;

 

rib50

 

Γι’ αυτό και αγαπάμε όλες τις άλλες

Ένα τεράστιο μπράβο λοιπόν, σε όλα τα υπόλοιπα κορίτσια. Εκείνα που δεν διστάζουν να αρπάξουν το παϊδάκι από την πιατέλα, με την ίδια πείνα και λύσσα που το Γκόλουμ άρπαζε τα ψάρια από την λίμνη. Που δεν θα ασχοληθούν ούτε με το ποιος είναι στο τραπέζι, ούτε με το ποιος κοιτάζει τριγύρω. Που θα απολαύσει το φαγητό όπως της αρμόζει.

Αν το παρατηρήσεις ωστόσο, τα κορίτσια αυτά έχουν και μία ιδεολογία και συμπεριφορά αρκετά διαφορετική από τα υπόλοιπα. Είναι εκείνα που τρώνε το σουβλάκι τους με τζατζίκι χωρίς να παραπονιούνται ότι μυρίζει. Που δεν φρικάρουν αν τις λερώσει η κέτσαπ από το μπέργκερ. Που θα τσιμπήσουν την πατάτα από το πιάτο του αγοριού τους και θα γελάσουν και λίγο πονηρά. Είναι τα κορίτσια που θα παραγγείλουν και κάτι πιο δελεαστικό από το βαρετό «φιλέτο κοτόπουλο με σαλάτα». Που ξέρουν ότι αν είναι να φας έξω, τότε κάνε το σωστά να το ευχαριστηθείς. Αλλιώς και παιδεύεσαι και δεν το ευχαριστιέσαι. Τα γουστάρουμε όλα αυτά τα κορίτσια, γιατί η κίνηση τους κρύβει ένα μεγάλο μήνυμα: «Δεν χαμπαριάζουμε».
 

ak

 

Αφορμή να τσεκάρεις

Τώρα με την Τσικνοπέμπτη που έρχεται οσονούπω κοντά μας (και στα τραπέζια μας), είναι μία καλή ευκαιρία να δεις τι παίζει στα τριγύρω τραπέζια. Συντηρητισμός φίλε μου. Συντηρητισμός και καταπίεση. Θέλω να πιστεύω πως η μέση γυναίκα που περιστοιχίζεται από άντρες, όχι απλά θα πιάσει το παϊδάκι με το χέρι, αλλά θα δαγκώσει και καμιά καρωτίδα από τον διπλανό για να δείξει ότι δεν αστειεύεται. Και αν οι κοπέλες στο δικό σου τραπέζι διστάζουν, μην κωλώσεις. Δείξε τον σωστό τρόπο και μεγάλωσε το κίνημα. Κάνε τα κορίτσια αυτά να νιώσουν άνετα, γιατί αυτά ακριβώς τα κορίτσια αγαπάμε.

Βουρ στο ψητό ρε!

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης