Πόσους Ντέμηδες χρειαζόμαστε για να σωθούμε;

Χίλια νταηλίκια δεν πιάνουν μία μπροστά στις αλήθειες που ξεστόμισε ο Νικολαΐδης.

Όταν εκείνος ανέβαινε στα σύρματα της Σκεπαστής ή τις φορές που στεκόταν με ανοιγμένα τα χέρια στη γραμμή του άουτ αναπαριστώντας τον Δικέφαλο, εγώ έσκυβα το κεφάλι για να μην τον βλέπω να πανηγυρίζει. Εκείνος, από την μεριά του, αναγκαζόταν να χαμηλώσει το βλέμμα του όταν εγώ χοροπηδούσα στην κερκίδα για το γκολ της ομάδας μου. Ποτέ δεν τα πήγαινα καλά με τον Ντέμη Νικολαΐδη.

Παρ' όλα αυτά τον εκτιμώ όσο δεν πάει και δυσκολεύομαι να θυμηθώ κάποιον άλλο ποδοσφαιράνθρωπο που να έχει διατηρήσει τόσο άψογα τη συνέπεια λόγου κι έργων για τόσο μεγάλο χρονικό διάστημα. Από τα χρόνια του ως ποδοσφαιριστής, μέχρι την μετέπειτα πορεία του ως παράγοντας και ως ραδιοφωνικός σχολιαστής, η χροιά της φωνής του ανέκαθεν μου έβγαζε μια ντομπρίλα που δύσκολα συναντάς στον μαγικό κόσμο όλων εκείνων που βγάζουν το ψωμί τους τρώνε το ψωμί των άλλων ασχολούμενοι με τα του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Χθες δεν ήταν η χροιά της φωνής του, αλλά ο τρόπος που συνδύαζε λέξεις, προτάσεις και ουσία:

 

 

Μέσα σε μερικές αράδες τα είπε όλα. 

Δύσκολα θα ακούσεις ή θα διαβάσεις κάποιον να σηκώνει το δάχτυλο για να υποδείξει ως φταίχτη κάποιον που λογίζεται ως «δικός του». Ανάμεσα στα κακώς κείμενα του τελικού της ντροπής και στα όσα τον ακολούθησαν, ο Ντέμης δεν παραλείπει να στηλιτεύσει τον σύλλογο στον οποίο ανήκει (όχι θεσμικά αλλά ολοκληρωτικά, ως ύπαρξη δηλαδή) για την στάση του. Του αποδίδει ευθύνες και δεν χαϊδεύει αυτιά, λέει τα σύκα-σύκα και τη σκάφη-σκάφη. Δεν μεταθέτει το πρόβλημα στους άλλους, σου λέει νέτα σκέτα «κι εμείς μέρος του προβλήματος είμαστε». Ξέρει πως η τοποθέτησή του θα εγείρει αντιδράσεις, ωστόσο τοποθετείται ξεκάθαρα, χωρίς γυμνοσαλιαγκισμούς, χωρίς να προσπαθεί να χαϊδέψει αυτιά που είναι συνηθισμένα στις κολακείες των αυλικών.

Το δεύτερο πράγμα που μου έκανε εντύπωση, είναι ότι έκατσε να γράψει ένα ποστ στις 25 Μαΐου, σχολιάζοντας τις ομορφιές του Πανθεσσαλικού. Πράγματα και καταστάσεις, δηλαδή, που συνέβησαν 20 ολόκληρες ημέρες πριν. Το έκανε, μάλιστα, σε ένα μέσο κοινωνικής δικτύωσης που συνήθως «φτύνει» το περιεχόμενο που δεν έχει να κάνει με το τώρα, με το τρεντ. «Έλα μωρέ ό,τι έγινε, έγινε. Πουλήσαμε τα εξώφυλλά μας μπολιασμένα με αίμα, τα σχολιάσαμε 2-3 μερούλες για να συμβαδίσουμε με την επικαιρότητα, με τι κάθεσαι και ασχολείσαι τώρα; Η πρώτη φορά ήταν ή η τελευταία;». Ο Ντέμης «έσπασε» την αμνησία στην οποία σιγά σιγά βυθιζόντουσαν τα γεγονότα του Τελικού (και όχι μόνο). Έγραψε ό,τι έγραψε, και ως δημόσιο πρόσωπο έβαλε το δικό του λιθαράκι για να μην ξαναβιαστεί κατά συρροήν το άθλημα που υπηρέτησε κι αγαπάει. Ξέρει ότι δεν θα είναι, αλλά αν όλοι σκεφτόντουσαν όπως αυτός, είναι πιθανόν να φτάναμε ένα βήμα πιο κοντά στην τελική λύση.

Ποια είναι αυτή; Μας την αποκαλύπτει στον επίλογό του, εκεί όπου παραθέτει τα λόγια του Χρήστου Κιούση: «Όλες οι ομάδες ανήκουν σε όλα τα μικρά παιδιά που φοράνε μια μπλούζα με το σήμα τους και την ιδρώνουν παίζοντας ευτυχισμένα και χαμογελαστά με τους φίλους τους». Για να μιλήσω στη γλώσσα των παραγόντων που ενδεχομένως και να μην τους αγγίζουν οι ρομαντισμοί του Κιούση: Αυτά τα παιδιά που σήμερα αγαπάνε αγνά την ομάδα τους, είναι το αυριανό υγιές πελατολόγιο που θα γεμίσει τις κερκίδες τους και θα τους βοηθήσει να πουλήσουν το πρϊόν τους με καλύτερους όρους. Με νταηλίκια και παρασκήνιο δεν μπορείς να το προσελκύσεις. Ίσως να έχεις καλύτερα αποτελέσματα αν τους εξηγήσεις με λόγια απλά ορισμένα πραγματάκια γύρω από την απόλυτη αλήθεια που εξέφρασε ο Ντέμης Νικολαΐδης μέσα από ένα απλό ποστάρισμα στο Facebook.

Ακολούθησε τον Ντίνο Ρητινιώτη στο Facebook

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης