Πόσο μίζερα θα ήταν τα Σαββατόβραδα αν δεν υπήρχαν Καντίνες;

Μια σκέψη που μας αγχώνει, ένα κείμενο που τις αποθεώνει.

Η σχέση μας με τις καντίνες είναι ιδιαίτερη. Αποτελούν το «τελευταίο μεθοριακό σταθμό» πριν βρεθείς στο κρεβάτι. Ένας φάρος που στέκει ανάμεσα στα κύματα των αυτοκινήτων που διασχίζουν τις λεωφόρους. Ένα φωτεινό σημάδι που σπάει αυτό τον μονότονο, νυχτερινό πορτοκαλί ορίζοντα των δρόμων.

Στις καντίνες συζητάς για όλα εκτός από το φαΐ –με εξαίρεση εκείνες που δεν σε έχουν απογοητεύσει ποτέ μετά από αρκετές δοκιμές. Μεταξύ μας όμως, στις περισσότερες περιπτώσεις δεν θες και δεν σε νοιάζει να ξέρεις. Κανείς δεν σκέφτηκε την ώρα που έτρωγε ένα χοτ-ντογκ πώς ακριβώς γίνεται η εκδορά του γουρουνιού, με ποιους κανόνες και σε ποιες συνθήκες, πόσο αίμα χύνεται, πώς μυρίζουν τα εντόσθια, ποια κομμάτια αφαιρούνται πρώτα και ποια περισσεύουν, με ποια διαδικασία αλέθονται αυτά που μένουν και πόσες άραγε διαφορετικές διαδικασίες υπάρχουν ώστε από το ίδιο υλικό να παίρνεις λουκάνικο, μορταδέλα, σαλάμι κλπ..

Και αν το σκέφτηκε, το ξέχασε την επόμενη στιγμή. Στις τέσσερις το πρωί, όταν ψάχνεις απεγνωσμένα κάτι για να γεμίσεις το στομάχι σου, ακόμα και swan από πτεροδάκτυλο θα φας χωρίς πολλές ερωτήσεις και αμφιβολίες. Αν έχει πρόβλημα κανένας παλαιοντολόγος που τυχαίνει να περιμένει πίσω από εσένα στην ουρά, ας έρθει να σου το πει κατάμουτρα.

Όλα τα υπόλοιπα, μπορούν να συζητηθούν. Αρκεί φυσικά να είσαι σε θέση να συζητήσεις και να μην φτάνεις στον καντινιέρη και του ψευδίζεις με αυτή τη χαρακτηριστική χροιά που έχει μεθυσμένος εκεί έξω «ένα σάντουϊτς μαπόλα».

121

Πριν την άνοιξη του αθηναϊκού (και όχι μόνο) street food, οι καντίνες ήταν ο τόπος που (θα έπρεπε να) γινόταν το κανονικό αθλητικό ρεπορτάζ. Εκεί, έμαθα για μερικές από τις πιο σπουδαίες μεταγραφές της ομάδας μου που τελικά δεν έγιναν ποτέ. Ωστόσο, κάθε καλοκαίρι θα βρισκόταν ένας με πηγές, που ορκιζόταν στις τηγανητές με σως τσένταρ και μπέικον ότι την επομένη το πρωί ερχόταν ο παικταράς.

Μετά από επώδυνες ήττες για την ομάδα μου, έχω ακούσει εκεί κορυφαίες ποδοσφαιρικές αναλύσεις. Μεταξύ μας, κανένα πλάγιο μπακ δεν κάνει καλύτερα το overlap αν δεν στάζει ακανόνιστα λίγη σως πάνω στο παντελόνι σου. Αντίστοιχα, μπορείς να κατανοήσεις σε βάθος το πόσο σύνθετο και καλοκουρδισμένο είναι το 3-5-2 του Αλέγκρι μόνο αν μερικές κοτομπουκιές δεν αναπαύονται πάνω σε μαλακό ψωμάκι.

Από το 2010 και εξής, μετατράπηκαν και σε μικρά κοινοβούλια. Καμιά ντουζίνα πτυχία οικονομικών επιστημών, 2-3 διατριβές και μια συνδρομή εφ’ όρου ζωής στον Economist δεν μετράνε μία μπροστά σε μια ενδελεχή οικονομική ανάλυση. Κάθε επιχείρημα για την απομείωση του χρέους και ένα χωριάτικο λουκάνικο. Κάθε πρόταση για εργασιακή μεταρρύθμιση και ένα Φρανκφούρτης (για να ταιριάζει με το πνεύμα των τεχνοκρατών). Τελικά, ο οδικός χάρτης της χώρας για την έξοδο από την κρίση είναι στρωμένος με πανσετούλες, πατάτες τηγανιτές, πρασινάδα και σως.

Και αν όλα τα παραπάνω αφορούν τον πολύ κόσμο, αυτό δεν σημαίνει ότι η καντίνα δεν λειτουργεί και σαν προσωπικό εξομολογητήριο. Μπορεί να μην υπάρχουν έρευνες, αλλά μεταξύ μας ποιος τις χρειάζεται; Παρόλα αυτά, τα λευκά νέον έχουν δει περίπου 3.000.000 εκατομμύρια καψούρες να γεννιούνται και να πεθαίνουν –όχι απαραίτητα την ίδια στιγμή.

kantines athina 10 977x550

Για τους τύπους που λένε ότι έχουν βγει πρώτο ραντεβού σε καντίνα, δεν έχω να πω κάτι. Δεν τους ξέρω, δεν τους έχω δει και αν εξακολουθούν να υπάρχουν, μπράβο τους, αλλά ο τελευταίος που θυμάμαι πρέπει να ήταν ο Άλκης Κούρκουλος στην Αναστασία. Αν δεν καταλαβαίνεις για τι πράγμα μιλάω, πολύ καλά κάνεις και δεν καταλαβαίνεις.

Μετά την άνθιση του street food, εξακολουθούν να ισχύουν τα παραπάνω, αλλά επειδή όλο αυτό το εκλεκτό είδος φαγητού βρήκε πιο περιποιημένες στέγες και μετατράπηκε σε κανονική έξοδο. Καμία σχέση δηλαδή με την όλη ιεροτελεστία της καντίνας. Πλέον, υπάρχουν εταιρείες που νοικιάζουν καντίνες για κυριλάτα event όπου σερβίρονται «cocktails & finger food», όπως αναφέρεται στις σχετικές προσκλήσεις.

Υπάρχει βέβαια και σοβαρή πιθανότητα όλα τα προηγούμενα να συμβαίνουν στο μυαλό μου. Διότι μπορεί τόση ώρα να δίνω την αίσθηση ότι είμαι ένας πύρινος ιεραπόστολος του βρώμικου και της «καντινοσύνης», στην πραγματικότητα όμως δεν ανήκω στο τάγμα αυτό.

Συνήθως η διαδρομή μου προς το σπίτι δεν περνάει από εκεί. Και αν περνάει, γιατί έχω φίλους «κανονικούς», έχω το ρόλο (του μη νηφάλιου) παρατηρητή. Οπότε, ναι, μπορεί με δύο μπουκιές χοτ ντογκ να ήταν όλα τελείως μα τελείως διαφορετικά. Σαν εκείνο το σάντουϊτς με μπιφτέκι, ζαμπόν, μπέικον και ουγγαρέζα που αλλιώς το είδες μέσα στη συσκευασία του και αλλιώς μερικές ώρες μετά όταν εξαιτίας του έτρεχες κάθιδρος στο μπάνιο.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης