Δεν ντρέπομαι που το λέω (και το γράφω) αλλά υπάρχει κάτι απίστευτα απελευθερωτικό στο “Spider-Noir”. Κάτι που μοιάζει σχεδόν… παράνομο για σύγχρονο superhero project. Δεν προσπαθεί να σώσει το Multiverse, ούτε χτίζει 15 spin-offs ή τεστάρει τις γενικές γνώσεις σου σε παλιότερα projects της Marvel ή του MCU.
Αντιθέτως, πετάει τον Nicolas Cage σε μια άχρωμη Νέα Υόρκη γεμάτη καπνό, διεφθαρμένους πολιτικούς, femme fatales, μαφιόζους και ανθρώπους που λύνουν τα προβλήματά τους είτε με απειλές, είτε με σφαίρες. Και όμως, πάνω σε αυτά τα θεμέλια η Marvel καταφέρνει να δημιουργήσει το πιο fun live-action project της εδώ και χρόνια.
Το “Spider-Noir” μοιάζει σαν κάποιος να πήρε ένα παλιό film noir των 40s, να το πέρασε μέσα από comic panels και να άφησε τον Nicolas Cage να κάνει ό,τι ακριβώς θέλει μπροστά στην κάμερα. Και αυτό -πίστεψέ με- είναι το μεγαλύτερο κομπλιμέντο που μπορείς να κάνεις στη σειρά.
