Ας είμαστε ειλικρινείς: αν το Highlander είχε μείνει μόνο στο σινεμά, σήμερα θα το θυμόμασταν απλώς ως μια cult ταινία των 80s με καλό soundtrack (Queen είναι αυτοί) και μερικά τραγικά sequels που καλύτερα να μην είχαν γυριστεί ποτέ. Η πρώτη ταινία; Κλασική. Η τρίτη; Οριακά αποδεκτή, γιατί στην ουσία ήταν remake της πρώτης. Όλα τα υπόλοιπα; Ανεξήγητα κακά, μπερδεμένα, και τόσο άστοχα που έκαναν το ίδιο το concept να μοιάζει καταραμένο.
Κι όμως, κάπου εκεί, το 1992, ήρθε το Highlander: The Series και κράτησε ζωντανό όχι μόνο το όνομα, αλλά και την ουσία του franchise. Και το έκανε σε μια εποχή που τα spin-offs σπάνια ξεπερνούσαν το πρωτότυπο.
Ναι, είναι τόσο 90s που πονάει. Αλλά και το Buffy που είναι στο Disney+, ακόμα το βλέπουμε.
To Wonder Man της Disney δεν είναι για πέταμα
Ένας άλλος MacLeod, ένα καλύτερο Highlander
Η σειρά ακολουθεί τον Duncan MacLeod, μακρινό ξάδερφο του Connor και του Christopher Lambert, βασικού πρωταγωνιστή της ταινίας. Η βασική ιδέα παραμένει απλή και όσο πιο απλά ειπωθεί, τόσο καλύτερα: Αθάνατοι ξιφομάχοι αποκεφαλίζουν ο ένας τον άλλον μέχρι να μείνει μόνο ένας και να κερδίσει το μυστηριώδες “Prize”. That’s it. Μην το ψάξεις παραπάνω. Αν σε μπέρδεψε, μη δεις ποτέ το Highlander II.
Σε αντίθεση με τις ταινίες, που συχνά άφηναν τη λογική εκτός αίθουσας, η σειρά είχε κάτι σπάνιο: δημιουργούς που νοιάζονταν. Το αποτέλεσμα ήταν ένας ζωντανός, διαρκώς μεταβαλλόμενος κόσμος, όπου κανείς δεν ήταν πραγματικά ασφαλής.
Αν θυμάσαι κάτι από την πρώτη ταινία, είναι σίγουρα το μοντάζ όπου η Heather γερνά και πεθαίνει στην αγκαλιά του Connor, ενώ εκείνος μένει ίδιος. Αυτή η σκηνή γέννησε το Who Wants To Live Forever των Queen. Η σειρά, λοιπόν, πήρε αυτή τη μία ιδέα και την έκανε εβδομαδιαία υπαρξιακή άσκηση. Κάθε επεισόδιο εξέταζε τι σημαίνει να ζεις για πάντα: έρωτας, απώλεια, προδοσία, πλήξη, ενοχή, και ναι, κάποιες φορές έπαιζε και το ίδιο τραγούδι, για να πονέσει λίγο παραπάνω.
Θα ακούσεις το Dust in the Wind των Kansas και δεν θα το ξανακούσεις ποτέ με τον ίδιο τρόπο.
Guest stars, πριν γίνουν θρύλοι
Η λογική “immortal of the week” έφερε από ένα σημείο και μετά απίθανα πρόσωπα, όπως ο Anthony Head, ο Ron Perlman, ο Joan Jett ακόμα και τον Rowdy Roddy Piper.
Ναι, ακόμα και ένας πολύ νεαρός Danny Dyer πέρασε και αποκεφαλίστηκε.
Αν υπάρχει ένας χαρακτήρας που συνοψίζει το βάθος της σειράς, είναι ο Darius, ο αθάνατος καθολικός ιερέας που υποδύθηκε ο Werner Stocker. Πρώην στρατηγός, 1900 ετών, άνθρωπος που έχει διαπράξει φρικαλεότητες και όμως δεν τις αρνείται. «To deny what I was is to deny what I am».
Δεν ζητά συγχώρεση, δεν αυτομαστιγώνεται. Απλώς επιλέγει να κάνει καλό. Και αυτός ο χαρακτήρας, δευτερεύων στα χαρτιά, παραμένει αξέχαστος δεκαετίες μετά.
The Highlander: Θέλουμε τον Henry Cavill για Connor MacLeod;
Το spin-off που απέδειξε κάτι
Οι μονομαχίες πάντως με τα ξίφη ήταν λόγος να ξεκινήσεις τη σειρά και ακόμα πιο σημαντικός για να τη δεις μέχρι τέλους. Οι swordmasters έκαναν σοβαρή δουλειά, παντρεύοντας στυλ μάχης που ιστορικά δεν θα συναντιόνταν ποτέ και σχεδόν κάθε επεισόδιο κατέληγε σε μια μάχη που άξιζε τον χρόνο σου.
Αλλά το Highlander δεν ήταν μόνο σπαθιά, αλλά μια σειρά για το πώς ζεις, όχι απλώς για το αν ζεις για πάντα. Ο Duncan, ο Richie, η Amanda, ο Methos όλοι αλλάζουν και παράλληλα πληρώνουν επιλογές.
Γιατί δεν μιλάμε αρκετά για το «Foundation», τη σειρά που παίζει σε άλλo επίπεδο
Στο τέλος της ημέρας, το ερώτημα μένει: Ήταν το Highlander: The Series μία από εκείνες τις σειρές που απέδειξαν πόσο δυνατά μπορούν να γίνουν τα spin-offs; Κοιτώντας τι απέγινε το κινηματογραφικό franchise χωρίς αυτήν, είναι μάλλον ναι. Μπορεί να είναι παιδί των 90s και τα title cards της πρώτης σεζόν να κάνουν τον Duncan να μοιάζει λίγο… στόκος, αλλά πέρα από όλα αυτά ήταν ένα tv series που συνδύασε φιλοσοφία, ηθική και καθαρόαιμο ass-kicking καλύτερα απ’ ό,τι τόλμησαν ποτέ οι ταινίες.Και αν μη τι άλλο, άξιζε να μείνει ζωντανή.
Αν θέλεις να τη δεις, υπάρχει ολόκληρη στο Youtube:
