Βελιγράδι-Αθήνα τέσσερις ημέρες χρόνος

Το δεύτερο κείμενο για τη νέα στήλη διηγημάτων του Ratpack.

38 SHARES

Γράφει ο Κώστας Χρήστου



Μπήκε στο ταξί με γρήγορο βήμα γιατί το μόνο που σκεφτόταν ήταν το laptop πάνω στο γραφείο του. Δεν του ήταν ποτέ εύκολο να κάθεται να γράφει στη 1 μετά τα μεσάνυχτα και όσοι του έλεγαν πως το καταφέρνουν και το κάνουν καλύτερα, πίστευε πάντα πως το μοναδικό πράγμα που ήθελαν ήταν να του κάνουν φιγούρα. Όμως αυτό που είχε στο κεφάλι του ήταν σαν υποχρέωση απέναντι στον εαυτό του και έπρεπε να το γράψει το συντομότερο δυνατό.

Της έστειλε ένα μήνυμα στο κινητό. Λίγες στιγμές νωρίτερα την είχε φιλήσει μία τελευταία φορά και ώρες πιο πριν σκεφτόταν πως είχε καιρό να δει γυναίκα που να χαμογελάει ολόκληρο το πρόσωπό της. Η νύχτα και οι δρόμοι ήταν με το μέρος του, δεν θα αργούσε να φτάσει. Τώρα έπρεπε να αφήσει πίσω ό,τι τον απασχολεί και να συγκεντρωθεί σε αυτά που έπρεπε. Σε όλα εκείνα τα συναισθήματα και τις φωνές που αποδείχτηκαν σωστές και επαληθεύτηκαν σήμερα. Ήταν μία απόδειξη του ρητού πως όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια οι θεοί γελούν. Και αν είσαι αρκετά τυχερός, μπορεί η ζυγαριά να γύρει προς το μέρος σου. Αυτή ήταν μία τέτοια νύχτα. Λάθος. Τέτοιες ήταν οι τέσσερις τελευταίες μέρες σε μία απόσταση Βελιγράδι-Αθήνα, που γινόταν καθημερινά μέσα από μηνύματα και σκέψεις.

Δεν έβγαλε καν τα ρούχα του, απλά έκατσε στην καρέκλα και βεβαιώθηκε πως η λάμπα του γραφείου δεν τρεμοπαίζει. Αυτά τα κείμενα δεν θέλουν σταματημό. Δεν είναι από εκείνα που πρέπει να κάνεις διάλειμμα για να δεις αν η ακολουθία είναι σωστή. Ξεκινάς να γράφεις και όπου σε βγάλει. Πήρε μία βαθιά ανάσα και ξεκίνησε.


Δεν έχουμε μιλήσει αρκετά για να μπορέσω να σου πω για τα γραπτά μου. Αν το κάναμε θα έμπαινα σε μία διαδικασία να σου πω πόσο δύσκολο μου είναι να γράφω. Δεν είναι το θέμα του κειμένου, δεν ήταν ποτέ αυτό. Είναι περισσότερο η ευθύνη που νιώθω απέναντι σε εκείνους που το διαβάζουν αλλά και στον εαυτό μου. Τρέμω στην ιδέα να ανοίξω μία μέρα ένα συρτάρι, να διαβάσω κάτι παλιό και να δω μέσα σε εκείνες τις λέξεις κάποιον πολύ διαφορετικό από αυτόν που θα ήθελα. Αυτό όμως εδώ, είναι ίσως από τα ευκολότερα πράγματα που καλέστηκα να γράψω.

Βλέπεις, γνώρισα κάποια. Δεν το είχα σχεδιάσει, δεν το σκεφτόμουν και όταν έτυχε δεν ήταν καν εδώ για να το κάνω σωστά. Όμως ακόμα και έτσι βρήκα τον μοναδικό τρόπο που γνώριζα για να εκδηλώσω αυτά που ένιωθα. Τις λέξεις. Δεν ήθελα να γράψω πράγματα που θα μετάνιωνα. Ποτέ δεν θέλω. Αλλά σε κάποιο σημείο ένιωσα πως ήθελα να πω τόσα πολλά που πνιγόμουν πίσω από ένα κείμενο. Ήταν η πρώτη φορά που σκέφτηκα πως μερικές γραμμές δεν θα είναι ποτέ αρκετά καλές ή ουσιώδεις. Οπότε έπρεπε να την δω.  

Όταν έφτασε ήμουν ήδη στο πρώτο ποτό. Τα μεγαλύτερα κλισέ -ειδικά στα κείμενα- λένε για ανθρώπους που μπαίνουν σε ένα χώρο και τον φωτίζουν ή κάνουν τον χρόνο να σταματάει. Δεν πίστεψα ποτέ σε όλα αυτά γιατί δεν πρωταγωνιστώ σε Χολιγουντιάνη ταινία. Αυτή είναι η πραγματική ζωή. Και ο άγραφος κανόνας λέει πως οι άνθρωποι φέρνουν μαζί τους τα συναισθήματα και την αύρα τους. Έκατσε δίπλα μου και αισθάνθηκα ότι εκεί άνηκε εδώ και καιρό. Όχι σαν να την γνωρίζω αλλά σαν να περίμενα να επιστρέψει. Δεν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες, αλλά είπα μία κουβέντα, είπε μία άλλη και μέσα σε λίγα λεπτά έβγαλε τον καλύτερο μου εαυτό. Αυτόν που θέλω να δείχνω. Τι νόημα έχουν οι άνθρωποι εκεί έξω αν δεν σε κάνουν καλύτερο; Τι νόημα έχουν οι νέες γνωριμίες αν τα βλέμματα δεν λένε περισσότερα από τις λέξεις; Το κατάλαβα στην πρώτη στιγμή που με άφησε να την αγγίξω για να της πω ότι άργησε πολύ. Είναι αυτό που περίμενα να δω και που είχα ανάγκη να γνωρίσω. Είσαι εσύ. Δεν ξέρω αν τα μάτια σου που χαμογελούσαν όλο το βράδυ παίζουν τον ρόλο τους για να βρίσκομαι σε αυτή την καρέκλα και να γράφω αυτές τις λέξεις, αλλά σίγουρα έπαιξε η μυρωδιά σου που την πήρα μαζί μου και με έχει αγκαλιάσει το ίδιο υπέροχα που το έκανες και εσύ. Ήταν ασφάλεια. Ευτυχία. Όλα τα όμορφα πράγματα που κάνουν τους ανθρώπους να ξεφεύγουν από την κατήφεια και την μιζέρια, εγώ τα βρήκα εκεί. Με συνεπήρε ολοκληρωτικά. Όπως θα έπρεπε να γίνεται δηλαδή. Γιατί αλλιώς αν απλά σε βάζει σε σκέψεις για το αν πρέπει να παραδοθείς ή όχι, δεν ήταν αρκετά καλή. Με σένα όμως σήμερα, όλα ήταν ιδανικά. Όλα ήταν στη θέση τους.

Σκέφτομαι πως αν δεν ήσουν στο Βελιγράδι, ίσως να μην είχαν συμβεί όλα αυτά. Αλλά τι σημασία έχουν τα «ίσως» και τα «μήπως»; Περνάμε μία ολόκληρη ζωή με αυτά, κολλάμε δίπλα τους ένα σωρό «πρέπει» και «δεν ξέρω» και κάποια στιγμή ξυπνάμε σε ένα κρεβάτι μετανιώνοντας για όσα δεν κάναμε. Είναι σκληρός αυτός ο κόσμος εκεί έξω και έχει το συνήθειο να καταπνίγει οτιδήποτε πάει κόντρα στα «πρέπει» του. Γιατί είναι ένα κακομαθημένο παιδί που έχει συνηθίσει σε μία βαρετή ρουτίνα που δεν έχει τίποτα να δώσει. Εγώ λοιπόν με αυτό εδώ που κάθομαι να γράψω, προτιμώ να του πετάξω όλα τα «μήπως» πίσω στα μούτρα. Άσε τον κόσμο να κάνει ότι θέλει και να αφήσει και εμάς να κάνουμε ό,τι θέλουμε χωρίς να ξυπνήσουμε σε ένα κρεβάτι μετανιωμένοι. Δεν θα ήθελα μία πραγματικότητα που να μην γνωρίζω τι γεύση είχαν τα χείλη σου ή πως αλλάζει η φωνή σου όταν σε πλησιάζω. Αυτό, ο σκληρός κόσμος δεν θα το καταλάβει ποτέ. Μόνο άλλοι που βρέθηκαν στην ίδια θέση, αντάλλαξαν ματιές και μηνύματα, άφησαν πίσω τα «μήπως» τους και αυτή την στιγμή ίσως γράφουν τις δικές τους λέξεις. Σίγουρα όμως ζουν αυτή τη ζωή έξω από το πλαίσιο των άλλων. Φτιάχνοντας το δικό τους. Αυτές οι κουβέντες που μοιράστηκα και τα ποτά, ήταν από τα ωραιότερα πλαίσια που πρόσθεσα στο δικό μου σκληρό κόσμο. Οπότε άφησε με να το ξανακάνω γιατί μόλις ανακάλυψα πόσο πολύ σε ήθελα. Όσο για τους άλλους; Άφησε τους να μιζεριάσουν. Ξέχνα τα όρια. Γάμα τα. Θα τα γκρεμίσουμε και θα χτίσουμε δικά μας από την αρχή αν και εφόσον τα χρειαστούμε.

Άλλωστε έχεις μεγάλο ρεπερτόριο σε αστεία και σ’ αρέσουν οι γάτες. Οπότε κάνεις τα πράγματα ήδη καλύτερα, σωστά; Όλα τα κάνεις ήδη καλύτερα.

Θέλω να σε ξαναδώ. 

38 SHARES
Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies