Όταν το remake ξεπερνά την αυθεντική ταινία

Οι 10 περιπτώσεις φιλμ όπου το καινούργιο επικράτησε του παλιού.

Φταίει το ότι στέρεψαν οι σκηνοθέτες και οι σκηνογράφοι από ιδέες; Φταίει το γεγονός ότι σε πολλές ταινίες αξίζει μια δεύτερη ευκαιρία καθώς με τα σημερινά δεδομένα θα φαντάζουν πιο εντυπωσιακές από ότι ήταν στο παρελθόν; Θα σε γελάσουμε...

Καλώς ή κακώς, πάντως, ζούμε στην περίοδο των remakes και όσο περνά ο καιρός όλο και περισσότερα αριστουργήματα βλέπουν ξανά το φως της μεγάλης οθόνης, όπως το «Ben Hur» και το «Magnificent Seven». 

Για όσους δεν γνωρίζουν και οι ταινίες του παρακάτω άλμπουμ είναι remakes:

 

 

Δεν ήταν λίγοι εκείνοι που ξίνισαν, ιδιαίτερα με το πρώτο. Και για να τα λέμε κι όλα: «Ben Hur» χωρίς Charlton Heston είναι σαν να γυρίζεται ξανά το «Godfather» χωρίς Marlon Brando και Al Pacino. Ή το «Gone with the Wind» χωρίς τον Clarke Gable. Κάποιες ταινίες απλώς δεν πρέπει να ξαναγυρίζονται.

Όπως αυτές εδώ.

Υπάρχουν όμως πολλά φιλμ τα οποία επανήλθαν ξεπερνώντας τα αυθεντικά, καταλαμβάνοντας ξεχωριστή θέση στις καρδιές των σινεφίλ και κυρίως του box office. Όπως θα δεις στην παρακάτω λίστα, υπάρχουν αρκετά από αυτά που ίσως να μη γνώριζες ότι είχαν προκάτοχο.

 

 

1. Ocean’s Eleven (2001)

Η περίφημη «Συμμορία των Έντεκα» συστήθηκε για πρώτη φορά το 1960 με πρώτο όνομα τον Frank Sinatra ως Danny Ocean ο οποίος μαζεύει τα φιλαράκια του προκειμένου να κλέψουν 5 καζίνο σε μία νύχτα. Σαράντα χρόνια αργότερα, ο Danny Ocean (George Clooney), ληστεύει ξανά παρέα με τους Brad Pitt και Matt Damon το καζίνο του Andy Garcia και στο τέλος του «καβατζώνει» και την Julia Roberts.

Είναι καλύτερο διότι: Αν δεν φτάνει ως επιχείρημα η τελευταία πρόταση, θα αναφέρω επιπρόσθετα ότι το εξαιρετικό remake του Steven Soderbergh είχε τόσο μεγάλη επιτυχία που γυρίστηκαν δύο ακόμα σίκουελ και άλλο ένα spin-off.

 

 

2. A Fistful of Dollars (1964)

Η πρώτη ταινία της εξαιρετικής western τριλογίας του Sergio Leone ήταν remake ταινίας σαμουράι. Μάλιστα είχε τόσα κοινά το ένα φιλμ με το άλλο – το ιαπωνέζικο λεγόταν Yojimbo - σε σημείο που ο Ιάπωνας σκηνοθέτης, ο υπέρτατος Akira Kurosawa, έκανε μήνυση στον Leone.
 
Είναι καλύτερο διότι: Δεν σηκώνω κουβέντα όταν μιλάμε για Leone και την ταινία που δημιούργησε τον Man with No Name - aka Clint Eastwood - στον προάγγελο του απόλυτου western, «The Good, the Bad and Ugly».
 
 
 
 

3. The Magnificent Seven (1960)

Μην μπερδεύεσαι, δεν αναφέρομαι στην πρόσφατη εκδοχή με τους Denzel Washinghton, Chris Pratt και Ethan Hawke. Το κανονικό «Και οι Επτά ήταν Υπέροχοι» είναι εκείνο του 1960. Μακράν το καλύτερο από τα… τρία που έχουν βγει.

Είναι καλύτερο διότι: Αποτελεί και αυτό κόπια του «Seven Samurai» του 1954, μία από τις καλύτερες ιαπωνικές ταινίες όλων των εποχών. Ωστόσο με τον καλύτερο Yul Brynner που έχουμε δει ποτέ, παρέα με τους Steve McQueen, Charles Bronson, James Coburn and Robert Vaughn, σίγουρα μιλάμε για κάτι το εξωπραγματικό για τα δεδομένα της εποχής. Και της τωρινής.

 
 

4. Bram Stokers Dracula (1992)

Όταν οι περισσότεροι είδαν τον Κόμη Δράκουλα με το λευκό… περουκίνι πρώτα γέλασαν και μετά αναφώνησαν «Θα φάμε ποπ κορν τουλάχιστον». Όπως και να το κάνουμε είναι εξαιρετικά δύσκολο να μπει ο Gary Oldman στα «παπούτσια» του all time classic Count Dracula, Christopher Leigh. Η αλήθεια είναι ότι έφτασε πολύ κοντά.

Είναι καλύτερο διότι: Η λέξη «καλύτερη» είναι σχετική. Διότι όλοι οι Δράκουλες της μεγάλης οθόνης εμπνευσμένοι από τον «Nosferatu» του 1922 είναι απλά και μόνο… Τρόμος. Η ταινία του Francis Ford Coppola, έδωσε στον κόσμο μία διαφορετική και πιο ευαίσθητη οπτική του Κόμη Δράκουλα, στη μάχη του απέναντι στους Van Helsing (Anthony Hopkins), Johnathan Harker (Keanu Reeves) αλλά και μέσα από τον λυσσαλέο του έρωτά για τη Wilhelmina Murray (Winona Ryder).

 
 
 

5. The Thing (1982)

Πιάσαμε που πιάσαμε τις ταινίες τρόμου, δεν γινόταν να λείπει από τη λίστα το «The Thing» (1982). Το εξωγήινο παράσιτο που προσπαθεί να εξαφανίσει τον πληθυσμό, πρωτοσυστήθηκε το 1951 και θεωρείται classic, ωστόσο το remake του τριάντα χρόνια αργότερα το απογείωσε.

Είναι καλύτερο διότι: Η πρώτη ταινία δεν είχε την παρακάτω σκηνή. Simple as that.

 

 

6. Dredd (2012)

Ένα remake που ευχόμασταν να γίνει και η ευχή μας εισάκουσε. Ο δικαστής-τιμωρός που λατρεύτηκε ως κόμικ, έγινε συνώνυμο του Karl Urban, ο οποίος έδωσε άλλον έναν λόγο να μπει στις καρδιές μας πέραν του Eomer από το «Lord of the Rings» και του Leonard McCoy από το «Star Trek». Ο σκηνοθέτης Pete Travis αποφάσισε το 2012 να σώσει το franchise που συστήθηκε –και παραλίγο να θαφτεί- στη μεγάλη οθόνη το 1995 και πλέον γίνεται λόγος μέχρι και για σίκουελ!

Είναι καλύτερο διότι: Η πρώτη ταινία («Judge Dredd») τα είχε όλα: Μπάτζετ, καλό σκηνοθέτη (John Warner) και πρωταγωνιστή τον Sylvester Stalone στα φόρτε του. Ήταν προδιαγεγραμμένο να πετύχει.  Κι όμως… δεν, κάνοντας ακόμα πιο εύκολη τη δουλειά του «Dredd» στην ανάδειξη του τελικού νικητή. Σε κάθε περίπτωση, είναι ταινιάρα και με την αγαπημένη Lena Headey στο ρόλο (ποιας άλλης;) της κακιάς, η αλήθεια είναι πως δεν χορταίνω να τη βλέπω και να την ξαναβλέπω. Γνώμη μου.

 

 

7. True Lies (1994)

Όσοι σέβονται τον εαυτό τους και γουστάρουν Schwarzenegger πέραν του «Terminator», σίγουρα έχουν δει την ταινία δράσης του James Cameron, «Αληθινά Ψέματα». Η παραγωγή κόστισε περίπου 100 εκατομμύρια δολάρια τα οποία τα έβγαλε και με το παραπάνω στο box office (400 εκατομμύρια) και πλέον έχει να υπερηφανεύεται πως είναι μία από τις κλασικές στο είδος της για τα τιμημένα 90's. Αυτό που ελάχιστοι γνωρίζουν, ωστόσο, είναι ότι το έργο αποτελεί remake του γαλλικού έργου «La Totale!» (1991) του Claude Zidi.

Είναι καλύτερο διότι: H υπόθεση των δύο ταινιών είναι πάνω κάτω η ίδια, ωστόσο ο ρόλος του Schwarzenegger είναι ιδιαίτερα αναβαθμισμένος σε σχέση με εκείνον του Thierry Lhermitte, ανεβάζοντας το επίπεδο της περιπέτειας ένα σκαλοπάτι παραπάνω. Πού πάει ο Γάλλος απέναντι στον Αυστριακό πρώην Κυβερνήτη;

 
 

8. True Grit (2010)

Όταν μιλάμε για επιτυχημένα remakes, το συγκεκριμένο φιλμ είναι το πρώτο που ακούγεται σε συζητήσεις. Προτάθηκε άλλωστε και για 10 Όσκαρ το 2010. Η πρώτη ταινία (1969) μπορεί να παραμένει μέχρι σήμερα η καλύτερη του θρύλου John Wayne, ωστόσο ακόμα και έτσι η μεταγενέστερη έκδοση την αφήνει πίσω.

Είναι καλύτερο διότι: Το casting της πρώτης ταινίας είναι  πολύ δυνατό (Robet Duvall και Dennis Hopper σε… συμπληρωματικούς ρόλους), αλλά όπως και να το κάνουμε, Jeff Bridges (μόλις είχε πάρει το Όσκαρ) και Matt Damon εναντίον Josh Brolin στην Άγρια Δύση είναι ικανό να σε… σκλαβώσει μόνο και μόνο από το άκουσμα.

 
 

9. 3:10 to Yuma (2007)

Το εξαιρετικό αυτό Western είναι η απόλυτη επιβεβαίωση ότι δεν είναι μόνο τα Spaghetti Western τα μόνα που αξίζει να δεις. Άλλωστε ένα project με Christian Bale και Russell Crow στους πρωταγωνιστικούς ρόλους, είχε ελάχιστες πιθανότητες να αποτύχει.

Είναι καλύτερο διότι: Το 1957 γυρίστηκε το πρώτο «3:10 to Yuma» με τους Glenn Ford και Van Heflin. Όπως και να το κάνουμε, όμως, όσο καλά και να έπαιξαν δεν συγκρίνονται με τους καλύτερους της εποχής μας. Η πρώτη θεωρήθηκε καλή, η δεύτερη όμως έλαμψε.

 
 
 

10. Scarface (1983) 

«Say Hello to my little friend». Ο Al Pacino είναι ο απόλυτος άρχοντας –περισσότερο από τον πολύ Escobar στο «Narcos»- και δεν σηκώνω συζήτηση. Η ταινία του Brian De Palma ήταν εμπνευσμένη από το gangster film του 1932 με τον ίδιο τίτλο που είχε ως ήρωα έναν Ιταλό πρόσφυγα που ακολουθούσε τα χνάρια του περιβόητου Al Capone.

Είναι καλύτερο διότι: Ας μιλήσουμε σοβαρά τώρα. Μπορεί να ξεχωρίσει κάποιος Ιταλός που ακούει στο όνομα Antonio Camonte απέναντι στον απόλυτο κακοποιό από την Κούβα, τον Tony τον Montana; Άσε που το cast του remake ήταν υπέροχο (τα φιλιά μου στη Michelle Pfeiffer).

 


41 SHARES