Θα ταξιδέψω με πλοίο, αλλά δεν ξέρω αν πρέπει να χαίρομαι γι' αυτό

Ένας συντάκτης του Ratpack μεταφέρει λεπτό προς λεπτό το Survivor που βιώνει με το «Άγιος Δομίνικος».

Γεια σας μάγκες! Σας γράφω από το πιο σύγχρονο και καθαρό λιμάνι του κόσμου, τον Πειραιά. Η ώρα είναι 06:15, δεν έχει βγει ήλιος, ωστόσο δίπλα μου υπάρχει μια παρέα παιδιών που φοράνε μαύρα γυαλιά και τσακώνονται για το ποιος θα ανέβει πρώτος τις κυλιόμενες. Αλλά τίποτα δεν με πτοεί, κι ας νυστάζω. Είμαι πολύ χαρούμενος γιατί από σήμερα ξεκίνησε η άδειά μου και πάω διακοπάρες. Στο αυτοκίνητο βέβαια, έκανα 45 λεπτά διαδρομή από το Μαρούσι με μία στάση για τυρόπιτα και άλλη μία για κατούρημα (μην ρωτήσετε που). Φώναζα ασταμάτητα «Μυκονονοοοοοοοός» στους περαστικούς κι ας πήγαινα Σίφνο! «Δεν καταλαβαίνω τίποτα ρεεεε», που φώναζε κι η Σπανού με την Εθνική Μπάσκετ. Μέχρι που είδα την ουρά για την επιβίβαση στο λιμάνι. Εκεί κατάλαβα για τα καλά.

81e0bd3d885257cc90db008dc8bb70b4

Έχω φτάσει στο λιμάνι και περιμένω να βάλω το αυτοκίνητό μου στο πλοίο

Μπροστά μου έχει καμιά 10αριά νταλίκες, άρα θα πρέπει να περιμένω λίγο. Ας ανάψω ένα τσιγάρο. Ας ανάψω άλλο ένα. Ωχ, πότε κάπνισα ένα πακέτο; Πόση ώρα είμαι εδώ; Καλά θα πάρω άλλο μέσα. Απ’ ότι έχω ακούσει άλλωστε, τα τσιγάρα του πλοίου στα πουλάει ο ίδιος ο Καρέλιας με τον αδερφό του. Πρέπει να ‘ρθει η σειρά μου. Ένας ψιλόλιγνος κυριούλης με καφέ στολή, του λιμενικού πρέπει να ‘ναι, μου κάνει νόημα να κουνηθώ! Τι να σημαίνει άραγε στα «λιμενικά» το μεσαίο δάχτυλο; Κάτσε να τον ρωτήσω…

«Καλημέρα, κύριε».
«Κόφτο όλο δεξιά, χωρίς πολλά-πολλά».
«Να ‘στε καλά. Καλή συνέχεια».
«Καλό χειμώνα».

Ωχ, έκανα λάθος, μου είπε δεξιά 180 μοίρες κι εγώ το έκανα μόλις 179,55! Κάτι ψελλίζει! Πού ξέρει τη μάνα μου;!

Ευτυχώς που πρόλαβα και το πάρκαρα. Να ‘ναι καλά ο κυριούλης του λιμενικού που με βοήθησε! Να ‘ναι καλά και ο παρκαδόρος μέσα που έβαλε κι αυτός το μεσαίο δαχτυλάκι...εεε... το χεράκι του για να το βάλουμε σωστά. Πρέπει να ‘ναι φίλος του κυριούλη. Ήξερε κι αυτός τη μάνα μου!.

Πάμε αδέρφια, το πάρκαρα κι ανεβαίνω!

Ωπ, ουρά στις σκάλες. Τι έγινε; Καλέ γιατί τσακώνονται; Βλέπω μία κυρία μπροστά-μπροστά να ζητάει κάτι. Μισό να στήσω αυτί. Μα είναι πολύ λογικό αυτό που ζητάει. Αφήστε ρε παιδιά τη γυναίκα να βάλει τα εγγόνια της μέσα τσάμπα. Καλά σας λέει, όλα της τα νιάτα έφαγε στο δημόσιο, κάντε τα στραβά μάτια κι εσείς! Α, να, βγάζει και τα ένσημά της. Μισό, κινείται η ουρά. Προχωράμε σιγά-σιγά. Α, όχι, δεν είμαστε εμείς, το πλοίο είναι. Φύγαμε! Ολεεεεεεε!

Ανέβηκα τη σκάλα παιδιά! Θα μπω!

Ώπα, κι εδώ κόβουν εισιτήρια! Κι εδώ τσακώνονται. Πιτσιρικάδες αυτή τη φορά. Τι πάει ρε να πει «το πάσο σας έχει λήξει από τη θητεία Αρσένη»; Τι ρατσισμός κι αυτός με τους αιώνιους...  Άντε, τελειώνετε θέλω να πάω τουαλέτα, κατουριέμαι! 

Συγγνώμη παιδιά, μήπως μπορείτε να βγείτε λίγο να μπω; «Τι λες ρε μεγάλε; Κι αν έρθει ελεγκτής εμείς πού θα κρυφτούμε; Πήγαινε στη δίπλα».
Οκ, πάω στη δίπλα. Ποπο τι ωραίες τουαλέτες. Τι μυρωδιές είναι αυτές; Μυρίζει μανούλα! Σαν εκείνη που μού 'βριζαν οι κάτω! Τι αρωματικό βάζετε; Σε τέτοιες τουαλέτες κατουρούσε και ο Τι-Μπαγκ στο Prison Break!

tjmh4h0

Πάω κατάστρωμα, να αράξω...

Α, εκεί είναι η πόρτα. Μια στιγμή να μπει πρώτα όλο το κατάστρωμα που αποφάσισε να έρθει μέσα τώρα που βγαίνω εγώ! Περάστε, δεσποινίς! Προηγείστε δεσποινίς! Είστε η τελευταία, δεσποινίς! Δεν πειράζει που δεν μου κρατήσατε την πόρτα και παραλίγο να μου ‘ρθει στο κεφάλι δεσποινίς! Καλά τι πόρτα είναι αυτή; Ζυγίζει όσες πόρτες είχα φάει μαζί σε κλαμπ στα 16. Τουλάχιστον την απέφυγα. Όλο το πλοίο «κάτσε κάτω απ’ την πόρτα» θα φώναζε.

Εντάξει, βγήκα. Περνάω γρήγορα-γρήγορα το face control από τα σκυλιά και πάω να κάτσω. Α, πρέπει και να συστηθώ στο σκυλί σου μεγάλε; Μάλιστα. Α, θες και να το χαϊδέψω επειδή δεν δαγκώνει; Καλώς. Θα το κάνω ρε μουσάτε με τα τατού μόνο και μόνο για να μην με δαγκώσεις εσύ. Πολύ σκυλί ρε παιδί μου. Ποιος πάει ποιον διακοπές δεν ξερω...

Λοιπόν, μισό τώρα να βρω παγκάκι να την αράξω

Χμμμ… Εκείνο στη γωνία είναι πιασμένο από αυτή την εύσωμη κυρία και τα καλάθια με τα αυγά. Το άλλο δίπλα; Α, όχι, έχει ξαπλώσει ο κύριος κι απέναντι η δικιά του. Να! Έχει ένα στο βάθος! Πω ρε πούστη, το πρόλαβαν τα σκυλιά.

Καλά θα κάτσω όρθιος. Προσεκτικά, όμως, μην πατήσω κανέναν. Υπάρχουν κι αρκετοί ξυπόλυτοι βλέπω. Μάλλον όταν πιάσουμε Κάβο Ντόρο θα βουτήξουν.

Ας πάρω έναν καραβίσιο καφέ

Να συνοδεύσω τα παραθαλάσσια τσιγάρα μου. 10 ευρώ τα πήρα. Θα καπνίσω και τη γόπα! Ας πάρω κι ένα τοστ. Τι εννοείτε κύριε 11 ευρώ για έναν καφέ και ένα τοστ με τυρί; Άντε, πάρτε τα. Αν βουλιάξουμε να δω τι θα τα κάνετε.

Πού να κάτσω να απολαύσω τον πανάκριβο καφέ και τα επίχρυσα τσιγάρα μου; Α, εδώ που έχει και το τασάκι-έπιπλο. Πολύ περίεργη γεύση αυτός ο καφές. Κι αυτά τα κομματάκια μέσα τι είναι; Μπορεί να είναι κόκκοι ζωντανοί! Γι’ αυτό λες να ‘ναι και τόσο ακριβός ο καφές τους; Δεν θα αφήσω κόκκο για κόκκο. Καλά αυτός που καπνίζει δίπλα γιατί με κοιτάζει έτσι; Δεν έχει ξαναδεί άνθρωπο; Και το τασάκι ακριβώς δίπλα του δεν το βλέπει; Τι το πετάει στη θάλασσα το τσιγάρο; Πρέπει να ‘ναι κάποιου είδους θαλάσσιο σπορ.

Πω, ζέστη κάνει. Και δεν έχω και το αντιλιακό μαζί να πάρω λίγο χρώμα. Θα πήγαινα να το πάρω από τη βαλίτσα μου, αλλά φοβάμαι μην γκρεμίσω το Jenga που παίζει με τις υπόλοιπες τρεις χιλιάδες βαλίτσες. Άσε, πάω μέσα να κάτσω. Μπήκα μέσα παιδιά, εντάξει μην αγχώνεστε όλα καλά! Απλά το έξω από το μέσα απέχουν μερικές εποχές μόνο. Πρέπει να τους έχει κολλήσει το air-condition στους -30 κι απλά να μην το έχουν φτιάξει. Κρίση. Λογικό...

tenor

Έξω πάλι, γρήγορα!

Τι ζέστη είναι αυτή, ρε; Τι ταλαιπώρια; Ούτε θέση, ούτε τίποτα.
Δεν μου τα ‘χαν πει έτσι στο ταξιδιωτικό! Έχω αρχίσει και κουράζομαι. Και ποιος είναι τέλος πάντων αυτός ο κύριος «Ντισεμπαρκεϊσον» που φωνάζουν συνέχεια από τα μεγάφωνα! Αφού σου λέει τόσο ευγενικά ο κύριος με το Proficiency ρε άνθρωπε «γιου αρ κάιντλι ρικουέστεντ!». Τράβα στη ρεσεψιόν επιτέλους ρε φίλε! Κύριε. Ε, κύριε. Κοιμάται. Κάτσε να τον σκουντήξω. Κύριε, σας φωνάζουν να πάτε να εξοφλήσετε τις οικονομικές σας εκκρεμότητες. Είναι η τρίτη φορά που σας φωνάζουν. Ναι, εσάς κύριε Ντισεμπαρκεϊσόν μου.

Ώπα μάγκες, μάλλον φτάσαμε

Βλέπω τον τύπο που φοράει καπέλο το ταψί με τα κουλούρια και τις χαλβαδόπιτες! Ναι, φτάσαμε! Αμ γι’ αυτό το τελευταίο μισάωρο μας προσπερνούσαν κάτι Καρέτα-Καρέτα δίπλα. Λοιπόν κατεβαίνω. Οι υπόλοιποι δεν θα κατεβείτε; Θα αράξετε μέσα; Α, κάνετε το κόλπο, ε; Καλά εγώ πάω με το τσούρμο. Θα χρειαστώ και κανά μισάωρο στις σκάλες.

tumblr inline mz1zk9ICgU1rs4nv6

Καλά αυτός στο δίπλα αυτοκίνητο πότε πρόλαβε και κατέβηκε; Α, όχι, κάνει το άλλο κόλπο αυτός. Το... «ταξιδεύω μέσα από το αμάξι για να βγω πρώτος όταν φτάσουμε»...

Ξεπαρκάρω!

Ωχ ο ίδιος παρακαδόρος του Πειραιά. Ε, κύριε! Χαιρετίσματα από την μητέρα μου!

Τι φωνάζουν πίσω από τα μεγάφωνα; Μας ευχαριστούν που τους προτιμήσαμε; Θα είναι χαρά τους να ξαναταξιδέψουμε μαζί τους; Όχι, όχι! Εγώ σας ευχαριστώ για την αξέχαστη εμπειρία! Κι εμένα θα είναι χαρά μου να σας ξαναδώ. Μετά από χρόνια. Στο Village. Για το «Τιτανικός ΙΙ»

Τελικά όταν ταξιδεύεις με πλοίο, σημασία έχει μόνο ο προορισμός. Ξεκάθαρα.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης