«Μπαμπάκα, θα πάμε ψαροταβέρνα μετά τον Επιτάφιο;»

Ένας συντάκτης εξηγεί γιατί κάθε πατέρας που αγαπάει τα παιδιά του πρέπει να απαντήσει κατηγορηματικά «ΟΧΙ!».

Υπάρχει ένας ιερός κανόνας που δεν πρέπει κανένας Έλληνας να παραβαίνει ποτέ: ου διανοηθείς να φας ημέρα γιορτινή σε ταβέρνα εάν δεν έχεις κλείσει τραπέζι πρώτα. Tόλμησες να μπεις σε μαγαζί Τσικνοπέμπτη με αγέρωχο υφάκι και να ζητήσεις ένα τραπεζάκι για έξι; Στον κόσμο σου είσαι κι ακόμα γελάνε τα γκαρσόνια υστερικά με το θράσος σου.

Τα ίδια προφανώς ισχύουν και για τη Μεγάλη Παρασκευή, τότε που αναστενάζουν τα καλαμάρια και οι γαρίδες πέφτουν νεκρές σε μαζικές δολοφονίες. Αυτά δεν τα λέω στα κουτουρού, τα λέω μετά λόγου γνώσης. Γιατί κάποτε, μια αποφράδα Μεγάλη Παρασκευή της ζωής μου, οι «ηγέτες» γονείς μου τόλμησαν να σύρουν όλη την παρέα τους –κι εμένα μαζί- σε μια επικίνδυνη περιπέτεια.

epitafios gif

Ο φάδερ μου, με περισπούδαστο ύφος, μετά τον Επιτάφιο είχε πει το περιβόητο «έλα μωρέ θα βρούμε». Και από τότε οικογενειακά θυμόμαστε τη μαύρη επέτειο αυτή. Δε βρέθηκε τότε ούτε ένας Χριστιανός να του πει «που πας ρε φουκαρά ξεβράκωτος στ’ αγγούρια». Δεν είχε καταλάβει σε τι κινδύνους ψυχικούς εξέθετε την οικογένεια, την παρέα και τους κολλητούς του.

Βρεθήκαμε να πηγαίνουμε από ψαροταβέρνα σε ψαροταβέρνα λες και ήμασταν περιοδεύων θίασος. Τόσες πόρτες δεν έχει φάει ούτε αντροπαρέα από κάγκουρες σε κυριλέ club των 90s. Τα πάντα γεμάτα, τίγκα όλα τα τραπέζια, κι οι εστιάτορες με ύφος μετρ απ' τη Μεγάλη Βρετάνια να γνέφουν: «Να πάτε αλλού κύριοι, δε σας θέλουμε εδώ».

Τρία αυτοκίνητα γεμάτα, με ανθρώπους άγχους φορτωμένους στα όρια του πανικού, να φωνάζει το ένα στο άλλο οδηγίες λες και είμαστε φαντάροι σε στρατιωτική άσκηση. Νεύρα, γκρίνιες και κατηγόριες για τη λάθος επιλογή. Μετά από περιοδεία στη μισή Αττική βρεθήκαμε κατά τις 11 και μισή το βράδυ σε μια ψαροταβέρνα της Νέας Ερυθραίας.

121544894a0c4c77ac5568544f330d45

Μας στρίμωξαν λες και ήμασταν κοτόπουλα σε μια γωνιά καμιά δεκαπενταριά νοματαίους και μας κοίταζαν σε στυλ «Είστε τυχεροί που σας αφήνουμε να φάτε». Είχαν τελειώσει όλα τα κλασικά εδέσματα και είχαν μείνει μόνο γκουρμεδιές πανάκριβες. Μας σέρβιραν κάτι σάπιες καραβίδες και κάτι όστρακα νεκρά εδώ και αιώνες. Εμείς τρώγαμε σιωπηλοί αποδεχόμενοι τη μοίρα μας και κοιτάζαμε χαμηλά σαν παιδιά που είχανε κάνει αταξία. Στο τέλος, γύρισαν τα κεφάλια τους όλοι προς τον πατέρα μου, σαν δικαστές σ' αρχαία δίκη, κι εκείνος έπραξε αυτό που απαιτούσαν οι περιστάσεις: δικό του το λάθος, δικιά του και η λυπητερή.

Δεν επιχείρησα προφανώς ποτέ το ίδιο μεγαλώνοντας. Τρελός δεν είμαι. Καλό είναι κάποια μαθήματα που παίρνεις μικρός να τα σέβεσαι ως ενήλικας. Διότι κανείς ταβερνιάρης στην Ελλάδα δεν συγχώρεσε ποτέ αυτούς που με θράσος έψαξαν τραπεζάκι για καλαμαράκι τη Μεγάλη Παρασκευή το βράδυ δίχως κράτηση.

Αυτός ο ιστότοπος χρησιμοποιεί cookies
Με τη χρήση αυτού του ιστότοπου, αποδέχεστε τους Όρους Χρήσης